Todos os capítulos de ภรรยาสำรอง: Capítulo 41 - Capítulo 50

บทที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก ผ่านมาอีกหลายวันในขณะที่โมกข์ออกไปทำงาน คนเจ็บอย่างพาขวัญก็ต้องนั่งๆ นอนๆ เพราะโดนสั่งห้าม โชคดีที่มีลูกๆ คอยอยู่ด้วยทำให้ไม่เคยเหงาเลย บางครั้งก็หัวเราะท้องคัดท้องแข็งกับถ้อยคำเพี้ยนๆ ของลูกสาว แต่บางทีก็แทบยกมือขึ้นทาบอก แต่ใช่ว่าเธอจะอยู่เฉยๆ เพียงอย่างเดียว หญิงสาวยังคอยหางานเล็กๆ น้อยๆ ทำ อย่างเช่นงานบ้าน ปัดกวาดเช็ดถู โดยมีเสียงใสๆ ถามอยู่ตลอด แม้แต่ตอนที่นั่งดูการ์ตูนอยู่บนโซฟาที่อยู่ถัดมาจากห้องครัว ดวงตากลมโตจดจ้องเจ้าหนูตัวน้อยที่กำลังวิ่งไล่แมวตัวใหญ่ ไม่ทันไรก็พากันหัวเราะแล้วหันหน้ามาซุกกับเอวคอดของมารดา ขณะที่พาณิธิดาทิ้งศีรษะลงนอนบนตัก ทำให้มือนุ่มยกขึ้นลูบผมสลวยเบาๆ แววตาเปี่ยมด้วยรัก แล้วคลี่ยิ้ม ทว่าบนหน้าสวยก็ยังมีแววกังวลเพราะฝันร้ายยังฝังลึกอยู่ในสมอง ทุกครั้งที่หลับตาเป็นต้องนึกถึงภาพในวันนั้น เวลาอยู่ต่อหน้าลูก พาขวัญจะซุกซ่อนความกลัวไว้ และจนถึงตอนนี้เธอยังไม่ได้เอ่ยประโยคหนึ่งกับคนตัวโตเลย ‘ขอบคุณ’ เธออยากจะขอบคุณโมกข์ที่ช่วยให้ไม่ต้องจากลูกไปตลอดกาล ถึงแม้คำพูดของเขา

“คะ...คุณโมกข์” เจ้าของร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งพิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้น “ขวัญขอโทษค่ะ” เธอรู้ว่าคำขอโทษของเธอมันคงไม่มีความหมายถ้าเทียบกับรูปภาพพวกนี้ เนื้อตัวของกายกำยำแทบสั่นเมื่อพบกับเศษชิ้นส่วนภาพถ่าย ภาพที่เขาใช้กล้องถ่ายคนรักเอาไว้ โมกข์ตวัดสายตามองคู่แม่ลูกด้วยความโกรธ ก่อนจะกำหมัดแน่น พาขวัญเห็นปฏิกิริยานั้นทำให้ผวาตัวกอดลูกสาวแน่นกว่าเดิม นัยน์ตาของโมกข์แดงก่ำด้วยความโกรธจัด ลมหายใจระอุร้อน เขาขบกรามแน่น รู้สึกราวหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนภาพถ่าย ขณะที่พาณิภัคยังไม่รู้เรื่องว่าตนทำผิด “ป๊ะป๋า” เด็กหญิงส่งเสียงเรียก แล้วขยับตัวหมายจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหา แต่พาขวัญไม่ยอมปล่อย ทำให้แกเริ่มร้องแล้วเบ้ปาก กางมือออกคล้ายอยากให้โมกข์เข้ามาอุ้ม แต่ฝ่ายชายยังนิ่งเฉย หัวใจคนเป็นแม่ร้าววูบ สายตาต่อว่านั้นทำให้กลัวนัก เพราะอาจจะกระทบต่อความรู้สึกคนในอ้อมกอด ไม่รู้จะทำอย่างไรไม่ให้โมกข์ติดใจเอาความ รู้อยู่เต็มอกว่าสายใยรักข้นกว่าสายเลือดเป็นไหนๆ เนื้อตัวของหญิงสาวเย็นเยียบไปหมด แล้วเผลอออกแรงกอดลูกสุดฤทธิ์ จนมีเสียงร้องไห้จ้าอ

ด้านคนที่กระชากรถออกจากบ้าน เวลานี้มุ่งหน้าไปดับร้อนด้วยสิ่งที่จะทำให้ใจนั้นร้อนกว่า มันคือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ชายหนุ่มไม่แตะต้องมานาน ตั้งแต่ลูกสาวฝาแฝดลืมตาดูโลก กระนั้นวันนี้กลับต้องหวนมาพึ่งมันเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่ปะทุขึ้น โมกข์อยากจะตะโกนเพื่อระบายความเดือดที่คุโชนอยู่ในอก ทว่ากลับทำได้แค่ถอยห่างออกมา ในเมื่อคนกระทำผิดนั้นคือบุคคลที่เขาไม่สามารถง้างมือขึ้นเพื่อตีได้ เจ็บเกินเจ็บ ความทรงจำต่างๆ ในภาพถ่ายสลักสำคัญต่อใจอันห่อเหี่ยวเป็นอย่างมาก บัดนี้กลับถูกทำลายราวกับถูกกัดจนเป็นช่องโหว่ ภาพรอยยิ้มของสองคนซ้อนทับกัน ทั้งของคนรักที่ตายจากไปกับอีกหนึ่งคนที่มีอิทธิพลต่อคนตัวโตไม่น้อยเลย “ป๊ะป๋า ป๊ะป๋า” หัวใจคล้ายจะแหลกสลาย เสียงเรียกขานนี้เสมือนมีมีดมากรีดใจหากเขาทำอะไรรุนแรง และถ้าเป็นเช่นนั้นจริงคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต เขารู้ตัวดีว่าสมควรเลือกสิ่งใด ใช่ว่าจะจมอยู่ในอดีตเสียจนไม่ลืมหูลืมตา หัวใจยังมีมุมสว่างไว้คอยโอบกอดสองร่างน้อย หากจะเอาผิดที่พาขวัญแทนก็ไม่คิดจะทำ ในเมื่อหญิงสาวคงไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นเช่นนั้น บางทีมันอาจจะเป็นสั

รัตติกาลยังไม่ทันพ้นผ่านไป ก็มีบางสิ่งปลุกให้ชายหนุ่มและหญิงสาวต้องรีบลุกขึ้นมา “แง้ แม่…แม่” เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของหนึ่งในสองฝาแฝดแผดจ้าด้วยความกลัว ยามตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบมารดา โดยเจ้าของความคิดถึงนั้นยังนอนหลับใหลไม่รู้เรื่อง ต่างจากร่างกำยำที่เริ่มขยับตัว เสียงนั้นเริ่มดังก้องเข้ามาในโสตประสาท “ลูก” โมกข์มีอาการตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกสาวกลางดึก ไม่แน่ใจว่าเป็นของพาณิภัคหรือพาณิธิดา “แม่ขัน แม่” สองเท้าของคนเป็นพ่อรีบก้าวลงจากเตียง ทว่าในจังหวะนั้นกลับชะงักไปหลายวินาที เนื่องจากสายตามองไปปะทะร่างขาวลออ พาให้หัวคิ้วขมวดมุ่นทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่นานความทรงจำอันเร่าร้อนก็วิ่งปรี่เข้ามากระทบใจในบัดดล ชายหนุ่มไม่ได้ตกใจมากนัก เหมือนรู้อยู่บ้างแล้วว่าคนที่ตนเองกกกอดนั้นคือพาขวัญไม่ใช่นุริน จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบกางเกงขึ้นมาสวมแล้วตรงไปยังห้องที่อยู่ติดกัน ด้านคนเป็นแม่เองก็เริ่มขยับตัวบ้างแล้ว ก่อนที่ปฏิกิริยาไวต่อเสียงร้องของลูกๆ จะทำให้พาขวัญกระเด้งตัวขึ้น “

“หน็อย ทำมาเป็นอวดเก่ง” ธัญญาเรศแทบดิ้นเร่าในท่าทางถือดีนั้น นึกตำหนิอีกฝ่ายที่ไม่รู้จักเจียมตัวเสียเลยว่าอาศัยอยู่ใต้ฝ่าเท้าของตน แค่ลงน้ำหนักหนึ่งครั้งก็จมธรณี ใบหน้าของชายที่ขึ้นชื่อว่าเคยเป็นเจ้าของฝ่ามือนุ่มนิ่มนั้นไม่แม้แต่จะแสดงอาการหึงหวงใด แค่หันหน้าไปมองเท่านั้น ก่อนจะกลับมาสนใจหญิงสาวข้างกาย ต่างจากคนเป็นย่าที่เดินฉับๆ เข้าไปทักทาย “สวัสดีจ้ะนุดี” “สวัสดีค่ะ” นุดีหยิบยื่นรอยยิ้มตอบกลับ ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ไม่พนมมือขึ้นไหว้ “แฟนหรือจ๊ะ” ธัญญาเรศเริ่มปล่อยพิษ มองวาคิมอย่างพิจารณา พอจะรู้จักผู้ชายคนนี้อยู่บ้างว่า เป็นเจ้าของธุรกิจส่งออกและค้าไม้ แถมยังมีฟาร์มโคนมขนาดใหญ่ น่าสนใจไม่น้อย ถ้าหากมีหลานสาวสักคนคงจะแนะนำให้รู้จัก คนต้องตอบหันไปมองหน้าหมอกที่ยืนอยู่ไกลๆ “หนูจะไม่เข้าไปทักทายหมอกหรือจ๊ะ คนเคยรู้จักกัน” ประโยคท้ายถูกเน้นหนัก “นั่นหนูนิด แฟนของหมอก อีกไม่นานฉันคงต้องร่อนการ์ดงานแต่งหลานชายไปให้หนู” ธัญญาเรศจงใจพูด คนฟังราวถูกสาป อาการปวดแปลบแล่นปรี่เข้าหาในท