ชายวัยกลางคนยืนสนทนากันอีกหลายประโยค จากนั้นก็หันมามองมิริน “หนูพอจะมีเวลาสักครู่มั้ย คุณหลี่อยากจะคุยด้วย”“เอ่อ...หนูเพิ่งบอกว่าหนูพูดภาษาอังกฤษไม่เก่ง” มิรินยิ้มแห้งไม่เคยรู้สึกขายหน้าอย่างนี้มาก่อน วิชาภาษาอังกฤษคือจุดอ่อนของที่ทำให้เธออ่อนไหวจริงๆสายตาเหยียดๆ ที่มองตรงมาหลังจากที่หยางฮุ่ยแปล ทำเอามิรินตัวแข็งแต่ก็ทำใจดีสู้เสือเงยหน้าขอโทษขอโพยเขาเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงไทยแท้แน่ล่ะต้องโดนเขาดูถูกอยู่แล้วเพราะเคลวินเก่งภาษาอังกฤษออกอย่างนั้น แต่กลับมาคลุกคลีกับตนที่ภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ“ไอแอมซอรี่ (หนูขอโทษนะคะ)” ภาษาอังกฤษสำเนียงไทยแท้จึงหลุดออกมาซ้ำๆ“งั้นผมจะอยู่ด้วยครับจะได้เป็นล่ามให้ มีที่ให้นั่งคุยกันเงียบๆ ไหมครับ” หยางฮุ่ยเสนอ“เอ่อ...” มิรินคิดครู่หนึ่ง หลังตึกมีม้านั่งใต้ต้นจามจุรีย์ ตอนนี้ทุกคนไปรวมตัวที่สนามฟุตบอล จุดนั้นน่าจะเหมาะที่สุดเพราะไกลจากสนามฟุตบอลมาก“วันนี้เรากำลังแข่งกีฬากัน จริงสิเคลวินแข่งบาสเก็ตบอลด้วยนะคะ ชนะด้วย เขาเล่นเก่งมากเลยคุณลุงหลี่น่าจะมาเร็วกว่านี้”ท่าทางกระตือรือร้นของเด็กสาวอยู่ในสายตาของหลี่ชิง เขาปรายตามองหยางฮุ่ยตอนอีกฝ่ายแปลประโยคของมิร
最後更新 : 2026-05-19 閱讀更多