《รักนี้ขอมีเพียงเธอ》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

ทิพวัลย์หัวเราะลูบศีรษะเพื่อนรัก “ไปเถอะเข้าเรียนกันได้แล้ว เย็นนี้นั่งรถไฟใต้ดินกลับพร้อมเคลวินหรือเปล่า ตอนนี้กลับมาเป็นแบบเดิมแล้วนี่ เขาไม่ต้องค้างที่โรงเรียนแล้ว”“อือ” มิรินพยักหน้าทั้งสองเดินออกมาจากห้องน้ำโดยไม่รู้เลยว่าตอนก้าวออกมาด้านนอก ในห้องน้ำห้องหนึ่งเอพริลก้าวออกมาเงียบๆ ตอนนี้ทุกคนไม่มีใครไม่พูดถึงความสัมพันธ์ที่ชัดเจนของมิรินกับเคลวิน อีกทั้งเคลวินเองก็ยอมรับอย่างเปิดเผย นี่เป็นเรื่องที่เธอคาดไม่ถึงจริงๆ หลังเลิกเรียนทิพวัลย์เดินมากับมิรินและเคลวิน ตอนกำลังจะแยกกันที่ป้ายรถเมล์ เอพริลก็หันมาและมองทั้งสามด้วยสายตาประหลาดใจ “เอ๋ สามคนกลับด้วยกันเหรอ เราก็กลับรถไฟใต้ดิน บังเอิญจัง”ทิพวัลย์หรี่ตา “เทอมแรกไม่เคยเห็น ย้ายบ้านเหรอ”“ใช่”ทิพวัลย์กลอกตาที่อีกฝ่ายยอมรับ เธอออกจะสงสัยเพราะไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ จะขึ้นรถไฟใต้ดินกลับแล้วทำไมมายืนอยู่ทางเข้าไม่ลงไปละ?“แอบบี้เองก็นั่งรถไฟใต้ดินเหรอ” มิรินถาม“ใช่ เมื่อเช้าคนเยอะมากเลย ที่จริงนั่งรถเมล์ก็ได้แต่คนแน่นกว่าแล้วก็ช้ากว่า”“ดีเลยงั้นวันนี้ฉันว่าฉันนั่งรถไฟใต้ดินด้วยดีกว่า ไม่ไปรถเมล์แล้ว” ทิพวัลย์พูดจบก็เดินน

“อืม งั้นฉันเลี้ยงข้าวนายดีมั้ย”“ไม่เป็นไร”ทั้งสองเดินไปพูดคุยกันไปอย่างสนิทสนม เคลวินที่เป็นคนเงียบๆ ตอนนี้กลับพูดคุยกับเอพริลและเดินไปด้วยกันกับอีกฝ่าย ภาพแบบนี้มีให้เห็นไม่บ่อยเพราะหลายๆ ครั้งจะเป็นเด็กสาวที่อยู่ห้องบีคนนั้นต่างหากพักเที่ยงแล้วเอพริลเดินออกมาจากห้อง ระหว่างทางเจอมิรินที่กำลังพูดคุยอยู่กับดนุวัศเข้าพอดี ตอนนั้นเองที่เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของเด็กหนุ่มที่มองไปยังมิริน อยู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเดินกลับ“เคลวิน พอดีเลยฉันรบกวนนายหน่อยได้มั้ย ฉันต้องไปที่ห้องอาจารย์ประจำชั้น หัวหน้าวานให้ไปเอาสมุดการบ้านกลับมามันหนักมากเลย นายช่วยฉันหน่อยได้มั้ยคนอื่นๆ ลงไปห้องอาหารกันหมดแล้ว”“ตอนนี้เลยเหรอ”“อืม”“งั้นก็ได้ วัตนายไปก่อนเดี๋ยวฉันตามไป บอกพวกนั้นให้รอด้วยข้าวกล่องนั้นของฉัน”“ได้ๆ งั้นฉันรีบไปเลยไม่งั้นเดี๋ยวหมดก่อน พวกนั้นยิ่งกินเยอะๆ อยู่” ภควัตรีบเดินออกไปจากห้อง เอพริลจงใจพาเคลวินเดินไปจุดที่มิรินกับดนุวัศยืนคุยกันอยู่ สองคนนั้นยังคงอยู่ที่เดินตอนทั้งสองผ่านไปเคลวินชะงักไปจริงๆ แต่เขาไม่ได้หยุดเดินกลับเดินเข้าไปหาคนทั้งสอง “เคลวิน?” เอพริลเรียกเขาแต่เขาไม่หยุด“

นั่นสินะในเมื่อเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากรู้อะไรก็แค่จ่ายเงินจ้างนักสืบเอกชนเท่านั้น...“แยกพวกเขาซะ”เอพริลขมวดคิ้ว “หมายถึง...ทำให้พวกเขาเลิกกัน?”“ใช่ ถ้าทำสำเร็จฉันจะทำตามคำพูดและจะส่งเสียเธอจนกว่าเธอจะจบปริญญาเอกและมีงานทำ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดแต่ละเดือนเธอจะได้รับโดยไม่มีข้อแม้ อ้อ หวังว่าเรื่องที่ฉันเข้าโรงพยาบาลคงไม่มีใครนอกจากเธอที่รู้” เขายิ้มแต่เธอกลับรู้สึกคนลุกซู่“ค่ะ หนูไม่กล้าบอกใครแน่นอน” เธอเกลียดคนมีเงิน!!!เอพริลเดินออกมาจากห้องนั้น ลิลลี่ส่งยิ้มให้เธอ “จะกลับแล้วเหรอจ้ะ”“ค่ะ” ตอนเดินออกมาเธอเห็นพยาบาลหลายคนกำลังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ ลิลลี่เดินเข้าไปในห้องของประธานหลี่แล้ว “ขอโทษนะคะหนูขอถามอะไรหน่อย สำคัญมากๆ”“อะไรเหรอจ้ะ”“คือ...คุณลุงของหนู ห้องนั้นน่ะค่ะ เขาไม่ยอมบอกว่าป่วยเป็นอะไร หนูกังวลมากๆ กลัวจริงๆ ค่ะว่าอาการของท่านจะไม่ดีขึ้น ท่านไม่ยอมบอกหนูเลย”พยาบาลต่างก็พากันมองหน้ากันเพราะนั่นคือคนป่วยวีไอพีที่เงินหนาจ่ายหนักมาก “เอ่อ...เป็นความลับของคนไข้นะคะ”“ขอร้องนะคะ หนูจะเก็บเอาไว้เป็นความลับหนูเป็นห่วงท่านมาก” เธอพยายามบีบน้ำตาจนตาแดงก่ำ “หนูกลัวว่าท่านจะ..

เอพริลขอบตาร้อนผ่าวเงยหน้าขึ้นไล่น้ำตา อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากจะหัวเราะเพราะนึกถึงประโยคนั้นของเขา ...เธอชอบฉันจริงๆ หรือชอบฉันที่มีมิรินยืนอยู่ข้างๆ ไม่รู้สิแต่เธออิจฉามิรินมาก มากจริงๆ ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กกำพร้าแต่คนรอบข้างก็ยังรักและห่วงใย นั่นยิ่งทำให้เธอ...อิจฉาเพราะเรื่องวิวาทในโรงเรียน ทำให้ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องมิริน ทุกคนมองเธอแล้วก็ซุบซิบกันเหมือนเธอจะไม่เห็นเด็กสาวเดินไปนั่งลงที่โต๊ะของตนข้างหน้าต่าง มองลงไปเบื้องล่างมิรินกับเคลวินกำลังเดินผ่านไป ทั้งสองกำลังพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนมเห็นรอยยิ้มของเคลวินเธอเองก็ยังรู้สึกแปลกใจที่เขาสามารถยิ้มได้แบบนั้น เหลือบมองคนข้างๆ ที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวบางอย่าง เสียงหัวเราะสดใสของมิรินทำให้รอยยิ้มของเคลวินกว้างขึ้น แม้แต่ดวงตาของเขาเองก็ดูร่าเริงไม่มีความเย็นชาเหมือนตอนอยู่ที่อเมริกาอยู่ๆ เอพริลก็หัวเราะออกมา นอกจากความรู้สึกอิจฉาเธอก็ไม่ได้รู้สึกหึงหวงอะไรจริงๆ “ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่อิจฉาคนอย่างนั้น” เธอคว้ากระเป๋าจากนั้นเริ่มเก็บของแล้วเดินออกมาจากห้องเรียน คิดจะแอบปีนออกไปด้านหลังกำแพงที่ปลอดคน“แอบบี้?”คนส

“เธออาจไม่รู้ ก่อนที่ฉันจะตกลงแต่งงานกับประธานหลี่ ฉันเคยเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลXXX มาก่อน หลังแม่ของเธอเสียได้ไม่กี่ปีประธานหลี่เพิ่งตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็ง ฉันมีโอกาสได้ดูแลเขาหลังการผ่าตัด ตอนนั้นผลออกมาดีแต่ก็ต้องพักฟื้นนานมาก ตอนที่เธอเอาเอกสารไปให้เขาเซ็นเพื่อย้ายมาที่นี่ เขากำลังอยู่ในช่วงพักรักษาตัวพอดีและตอนนั้นเขาก็กำลังวางแผนแต่งงานกับฉัน อาการของเขาดีขึ้นมากหลังผ่าตัดแต่ไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆ ทางแพทย์ก็ตรวจพบเซลล์มะเร็งนั้นอีกครั้งทั้งยังลุกลามไปส่วนอื่น เขาควรทำการรักษาที่อเมริกาแต่ก็เลือกที่จะมาหาเธอที่เมืองไทย”ลิลลี่พูดจบก็ยิ้มเศร้า หญิงสาวกุมแก้วกาแฟและก้มลงมองมันอย่างเหม่อลอย “เขาบอกว่าไม่อยากผ่าตัดแล้ว แพทย์แนะนำว่าเขาสามารถรักษาโดยการฉายแสงไม่ก็เคมีบำบัด การแพทย์ที่อเมริกาก้าวหน้ามาก เขาเองก็อยากรักษาตัวให้หาย ดังนั้นก็เลยอยากให้เธอกลับไปที่อเมริกากับเขา แต่ว่า...” ลิลลี่หันมายิ้มมิริน “เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าหลังเธอมาอยู่ที่นี่เธอเปลี่ยนไปมาก เธอดู...ใจเย็นขึ้น ไม่เย็นชาเหมือนเมื่อก่อน ตอนไปพบมิรินที่โรงเรียนทำให้เขาลังเล”เคลวินแค่นั่งฟังเงียบๆ ไม่ได้พูดตัดบทหรือถามคำถ