บททั้งหมดของ เมียพ่อเลี้ยงพันแสง: บทที่ 91 - บทที่ 100

ช่วงสายของวันถัดมาภายในห้องพักสุดหรูที่มัลดีฟส์ เสียงคลื่นของน้ำทะเลกระทบเข้าฝั่งดังคลอเบา ๆ พาให้รู้สึกสดชื่นและสบายหู แสงแดดของดวงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาตกกระทบกับเตียงขนาดคิงไซซ์ที่มีร่างเปลือยเปล่าของสามีภรรยานอนกอดกันอย่างแนบแน่น แต่ดูเหมือนว่าจะมีแค่ร่างกายกำยำของชายวัยสามสิบกว่าที่ตื่นจากห้วงนิทราแล้ว และกำลังคลอเคลียพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เล็กของภรรยาอย่างหลงใหลพันแสงจรดริมฝีปากขบเม้มเบา ๆ ไปทั่วลาดไหล่เล็กไล่ขึ้นไปหาลำคอระหงที่มีร่องรอยสีกุหลาบแต่งแต้มเอาไว้ประปราย ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะเลื่อนขึ้นกอบกุมเต้าอวบอิ่มไว้จนเต็มฝ่ามือพลางออกแรงนวดคลึงเบา ๆ พร้อมกับส่งปลายนิ้วสะกิดยอดถันให้แข็งชูชันสู้นิ้วของตน"อื้อ" เสียงหวานร้องครางงึมงำในลำคอแผ่วเบา เมื่อโดนรบกวนเวลาพักผ่อน ร่างบางจึงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกคราร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นๆ เขยิบตัวแนบชิดกับแผ่นหลังเล็กจนอากาศเย็นเฉียบภายในห้องไม่สามารถลอดผ่านไปได้ ขณะที่สะโพกสอบออกแรงขยับโยกอย่างเชื่องช้าเพื่อให้แท่งเอ็นที่ตื่นตัวขยายใหญ่อย่

ทั้งพันแสงและหนูอัยย์ต่างนั่งทานอาหารเช้าด้วยกันอย่างมีความสุขแม้ว่าทั้งสองคนจะออกมาจากห้องก็ใกล้จะเที่ยงวันไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองหมดสนุก แพลนเที่ยวในวันนี้คือไปพิพิธภัณฑ์แห่งชาติมัลดีฟส์ ซึ่งเป็นสถานที่เก็บรักษาสิ่งของมีค่ามากมายและประวัติศาสตร์เรื่องราวต่าง ๆ ของประเทศนี้เอาไว้"หนูอัยย์คะ เดี๋ยวพี่ขอไปคุยธุระกับไอ้วัตสักครู่นะคะ หนูอัยย์นั่งรอพี่ก่อนนะ พี่จะรีบกลับมาค่ะ""จ้ะ พี่พันแสงไม่ต้องรีบนะจ๊ะ หนูอัยย์รอได้จ้ะ""ค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่มานะคะ""จ้ะ"พันแสงก้มลงหอมเรือนผมนุ่มของหนูอัยย์อย่างเอ็นดู ก่อนจะรีบเดินออกไปยังด้านนอกของห้องอาหารที่ยังคงสามารถมองเห็นหนูอัยย์ที่นั่งอยู่ด้านในได้อย่างชัดเจน ซึ่งภวัตนั้นได้โทรมาคุยเรื่องการขนส่งผลไม้กับลูกค้าจากประเทศเพื่อนบ้านอย่างมาเลเซียรวมถึงผลแล็บการวิจัยเมล็ดสายพันธุ์ใหม่แบบคร่าว ๆ โดนที่สายตาเรียวคมยังคงจับจ้องไปยังร่างบางของหนูอัยย์เป็นระยะ ๆทางด้านหนูอัยย์หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วและกำลังนั่งรอพันแสงคุยงาน ดวงตากลมสวยมองไปด้านนอกห้องอาหารที่ติดกับน้ำทะเลสีใสและหาดทรายสีขาวจนอดไม่ได้ที่จะต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภา

ร่างสูงของพันแสงเดินเข้ามาในเดอะซันรีสอร์ตตอนช่วงใกล้เที่ยงเหมือนทุก ๆ วัน นัยน์ตาคมกวาดตามองหาร่างบางที่มักจะอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ทว่าตอนนี้เขากลับไม่เห็นอีกฝ่าย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพร้อมกับความรู้สึกหงุดหงิดในใจที่ไม่รู้ทำไมมันถึงก่อตัวขึ้นมา"อัยย์ลดาไปไหน""หนูอัยย์ไปเข้าห้องน้ำค่ะพ่อเลี้ยง"แอมรีบตอบพ่อเลี้ยงพันแสงทันทีหลังจากได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูแล้วเหมือนจะเริ่มอารมณ์ไม่ดี ไหนจะใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังแสดงอาการหงุดหงิดพร้อมเหวี่ยงวีนได้ทุกเมื่อไม่ต่างจากเวลาผู้หญิงตอนเมนส์มา อีกทั้งพนักงานบางคนที่มาสับเปลี่ยนเวลาพักกันก็ได้แต่ยืนตัวลีบไม่กล้าเงยหน้ามองพ่อเลี้ยงเลยสักคน"อืม ถ้าเธอออกมาแล้วก็ให้ไปหาผมที่ห้องทำงานด้วย""ได้ค่ะพ่อเลี้ยง"หลังแอมรับคำ ร่างสูงก็รีบสาวเท้าเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ตอนนี้พันแสงรู้สึกพะอืดพะอมอีกแล้ว กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงที่อยู่บริเวณเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ลอยตบตีกันไปทั่วจนเขารู้สึกเหม็นจนอยากจะอาเจียนออกมา แล้วถ้ายังยืนอยู่นานกว่านี้มีหวังเขาได้อ้วกพุ่งออกมาอย่างแน่นอน"มองหาอะไรอยู่เหรอแอม" หนูอัยย์ที่กลับมาจากไปเข้าห้องน้ำ พอมาถึงก

ภายในห้องอาหารของเดอะซันรีสอร์ตที่เป็นในส่วนของสำหรับเหล่าพนักงานโดยเฉพาะ ขณะนี้จุดดึงดูดสายตาของเหล่าพนักงานที่กำลังนั่งทานอาหารเที่ยงหรือบางส่วนที่กำลังทำหน้าที่ของตนอยู่นั้น กลับเป็นร่างสูงกำยำของพ่อเลี้ยงพันแสงกับหญิงสาวร่างบางตัวเล็กที่ได้เดินเข้ามาด้านในแบบที่ทุกคนไม่ทันได้ตั้งตัว"อะ เอ่อ.. สวัสดีครับพ่อเลี้ยง ผมไม่ทราบว่าพ่อเลี้ยงจะเข้ามาตรวจสอบตอนนี้ ผมต้องขอโทษด้วยครับที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับ" หัวหน้าเชฟประจำห้องครัวรีบเอ่ยขอโทษอย่างลนลาน เหงื่อแตกพลั่กยามสบตากับพ่อเลี้ยงพันแสง โดยมีเหล่าลูกมือยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลัง"ผมแค่อยากจะมาใช้ห้องครัวสักหน่อยครับ ไม่ต้องกังวลกันหรอก" พันแสงบอกเสียงเรียบนิ่งพลางโอบเอวคอดของหนูอัยย์ไม่ห่างกาย แม้ว่าหนูอัยย์จะพยายามขยับตัวหนีแล้วก็ตาม"ครับ ๆ" หัวหน้าเชฟพยักหน้ารัว ดวงตาแอบชำเลืองมองหญิงสาวข้างกายพ่อเลี้ยงพันแสงด้วยความสงสัยเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะถามต่ออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "เอ่อ.. แล้วพ่อเลี้ยงอยากให้ผมช่วยอะไรครับ""หนูอัยย์ขา บอกคุณเวฟได้เลยนะคะว่าอยากได้อะไรบ้าง" พันแสงไม่ตอบหัวหน้าเชฟแต่กลับหันมาบอกหนูอัยย์แทนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล บนใบหน้าหล

"นี่ค่ะหนูอัยย์ พี่เพิ่งซื้อมาเมื่อเช้ายังไม่ได้แกะเลยค่ะ""มันจะใช่จริง ๆ เหรอจ๊ะพี่หนูดาว หนูอัยย์ไม่กล้าตรวจ""แต่อาการของพ่อเลี้ยงมันคล้าย ๆ กับคนที่แพ้ท้องแทนเมียเลยนะคะ ป้าทมยังบอกเลย เชื่อพี่หนูดาวนะคะ หนูอัยย์ลองเข้าไปตรวจดูเถอะค่ะ เพื่อความแน่ใจ" ปลาดาวดันแผ่นหลังเล็กของหนูอัยย์ให้เข้าไปยังห้องน้ำชั้นล่างบริเวณด้านหลังของบ้านหลังจากจบมื้อค่ำไป เธอกับป้าลั่นทมได้สังเกตเห็นอาการแปลก ๆ ของพ่อเลี้ยงพันแสง ไหนจะตัวติดกับหนูอัยย์ไม่ยอมห่าง เหม็นอาหารที่เธอกับป้าลั่นทมเป็นคนทำ แต่พอเป็นอาหารที่หนูอัยย์ทำ พ่อเลี้ยงกลับทานจนหมดเกลี้ยง อารมณ์ฉุนเฉียวง่ายหากเผลอทำอะไรไม่ถูกใจเข้า เธอเลยรีบวิ่งกลับบ้านของตัวเองเพื่อไปเอาที่ตรวจครรภ์มาให้หนูอัยย์ลองตรวจดู"จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันนะ"ปลาดาวพึมพำออกมาด้วยความตื่นเต้น ในใจก็ลุ้นด้วยว่าหากหนูอัยย์ท้องขึ้นมาจริง ๆ บ้านหลังนี้คงจะมีความสุขมากขึ้นอีกแน่ ๆ จนรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของเธอแต่ระหว่างที่เธอกำลังยืนรอหนูอัยย์อยู่นั้น เสียงโครมครามก็ดังมาจากบริเวณห้องเก็บของด้านหลังบ้านที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ก่อนจะมีเสียงเหมือนประตูพังดังขึ้นจนเธอ