บททั้งหมดของ เมียพ่อเลี้ยงพันแสง: บทที่ 101 - บทที่ 110

พันแสงเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนผ้าซาตินสีเข้ม นัยน์ตาคมมองไปทั่วห้องนอนเพราะเขาคิดว่าหนูอัยย์คงขึ้นมาแล้ว แต่กลับไม่พบร่างบาง เขาเลยเดินออกจากห้องลงมายังด้านล่าง"หนูอัยย์ อยู่ไหนคะ"ร่างสูงของพันแสงเดินไปทั่วบ้านพร้อมกับตะโกนเรียกเพื่อตามหาหนูอัยย์แต่ก็ไม่พบ จนเขาเดินมายังบริเวณด้านหลังบ้าน ทว่าฝ่าเท้ากลับเหยียบอะไรบางอย่างเข้าทำให้เขาหยุดชะงักก่อนจะโน้มตัวลงหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดู แท่งตรวจครรภ์ที่ปรากฏเส้นสีแดงจำนวนสองขีด เพียงแค่นี้หัวใจแกร่งเกิดเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น มือหนาสั่นเทา ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมา"หนูอัยย์คะ หนูอัยย์"ใบหน้าหล่อเหลาหันรีหันขวางอย่างร้อนรน ริมฝีปากหยักก็ตะโกนเรียกหาหนูอัยย์ไม่หยุด สองขายาววิ่งหาอีกคนไปทั่วบ้าน จนกระทั่งเขาเห็นปลาดาวเดินกุมศีรษะเข้ามาด้านในด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความเจ็บปวด คราบเลือดไหลเปื้อนเสื้อผ้าเต็มไปหมด"พะ...พ่อเลี้ยงคะ""เป็นอะไรมาครับ""คือก่อนหน้านี้ดาวยืนรอหนูอัยย์เข้าห้องน้ำ แต่ว่ามีเสียงดังที่ห้องเก็บของดาวเลยเดินออกไปดู แล้วก็พบว่าประตูห้องมันพัง หลังจากนั้นดาวรู้สึกเหมือนมีของแข็งมาตีที่หัวค่ะพ่อเลี้ยง" ปลาดาวเล่าเหตุการณ์ที่เ

คำเตือน : มีการใช้อาวุธปืนและมีเลือด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านตลอดทางไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นเลย มือบางโอบกอดท้องของตัวเองอย่างหวงแหน แขนอีกข้างถูกจับพร้อมกระชากให้เดินไปตามทางเรื่อย ๆ จนเธอมองเห็นร่างสูงที่ยืนรออยู่ไกล ๆ ระยะห่างเริ่มน้อยลง เมื่อทุกคนมายืนประจันหน้ากัน"พี่พันแสง""หนูอัยย์"พันแสงแทบจะวิ่งเข้าไปหาหนูอัยย์ แต่ไม่สามารถทำได้เพราะไม้มันเอาปืนมาจ่อที่ท้องของหนูอัยย์ ทั้งสามยืนเว้นระยะห่างกันพอสมควร"ไหนเงินล่ะครับพ่อเลี้ยง" ไม้ถามหาเงินก่อนเป็นอันดับแรก"ในกระเป๋านี่ไง" พันแสงโยนกระเป๋าที่วางไว้ข้างกายของตนไปข้างหน้าให้ไม้ได้เห็น"เปิดให้ดูหน่อยสิครับ" ไม้กระตุกยิ้มมุมปากพันแสงไม่ตอบ ร่างสูงย่อตัวลงก่อนจะรูดซิปเปิดกระเป๋าให้ไม้ได้เห็นแบงก์สีเทาที่อัดแน่นจนเต็มด้านใน ไม้ยิ้มร่าอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นเงินมากมายมากองอยู่ตรงหน้าของตน ต่อจากนี้เขาจะพามะลิหนีออกนอกประเทศไปอยู่ด้วยกัน"ทีนี้มึงปล่อยเมียกูมาได้แล้ว" พันแสงเค้นเสียงบอก เขาพยายามข่มอารมณ์เดือดดาลเอาไว้เพราะไม่อยากให้หนูอัยย์กับลูกมีอันตรายหากเกิดการปะทะกัน"รักเมียมากขนาดนี้เลยเหรอครับ" ไม้หัวเราะในลำคอ แววตาเปลี่ยนเ

"พ่อเลี้ยงมีอาการอย่างไรบ้างคะช่วงนี้?""ช่วงเช้าจะรู้สึกมึน ๆ หัวกับพะอืดพะอม เหม็นกลิ่นน้ำหอมกับอาหารที่คนอื่นทำครับ แล้วผมก็รู้สึกว่าตัวเองหงุดหงิดและร้องไห้ได้ง่ายมาก" พันแสงบอก ซึ่งหนูอัยย์ก็อมยิ้มเมื่อเขาบอกว่าตัวเองร้องไห้ง่าย ก็ใช่สิวันนี้เขาร้องไห้ไปหลายรอบเลย"หมอว่าหมอพอเข้าใจแล้วละค่ะ" คุณหมอกนกอรอมยิ้มเอ็นดูพ่อเลี้ยงพันแสง พยาบาลที่ยืนอยู่ก็อมยิ้มไม่ต่างกันเมื่อได้ยินอาการของพ่อเลี้ยง "อาการที่พ่อเลี้ยงเป็น ถ้าตามภาษาชาวบ้าน ๆ เลยก็คือ แพ้ท้องแทนเมียค่ะ"ทั้งสองคนมีสีหน้าตกใจและสงสัยเมื่อได้ยินคุณหมอกนกอรบอก ก่อนที่คุณหมอจะเริ่มอธิบายให้ฟังอย่างช้า ๆ"อาการของพ่อเลี้ยงเรียกว่า อาการโคเวด ซินโดรม (Couvade Syndrome) สาเหตุมาจากการที่คุณพ่อเริ่มวิตกกังวลร่วมกับความตื่นเต้นที่กำลังจะมีสมาชิกครอบครัวคนใหม่รวมไปถึงความห่วงใยที่มีต่อคุณแม่ในช่วงตั้งครรภ์จึงทำให้ฮอร์โมนเพศหญิง (estrogen) ในร่างกายเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ส่งผลให้คุณพ่อมีอาการแพ้ท้องเหมือนคุณแม่ค่ะ ทั้งนี่การแสดงออกของอาการจะแตกต่างกันไปแล้วแต่ละคนนะคะ""แล้วแบบนี้จะเป็นอันตรายไหมคะ" หนูอัยย์ถามคุณหมอด้วยความเป็นห่วงว

หนูอัยย์อายุครรภ์ครบ 3 เดือนนับตั้งแต่ที่พันแสงและหนูอัยย์รับรู้ถึงการมีเจ้าตัวเล็ก กิจวัตรประจำวันของทั้งสองก็เปลี่ยนไปมากพอสมควร พันแสงที่มีอาการแพ้ท้องหนักมากกว่าเดิมจนเขาไม่สามารถอยู่ห่างจากหนูอัยย์ได้เลย ไม่อย่างนั้นจะอาเจียนจนหมดแรง แถมยังมีอารมณ์ฉุนเฉียวเวลาที่ภวัตหรือพวกเพื่อน ๆ มาหาที่บ้าน ไม่ว่าจะมาเรื่องงานหรือว่าจะเอาของเล่นเด็กมาให้ก็ตาม เขาจะกำชับให้หนูอัยย์อยู่แต่ในห้องนอน ห้ามออกมาให้พวกมันเห็นเด็ดขาด ความหึงหวงของพันแสงเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน แล้วดูท่าว่ามันจะไม่หายไปง่าย ๆ เสียด้วยส่วนหนูอัยย์เอง เธอก็ได้ลาออกจากงานแล้วเรียบร้อยตามคำขอของพันแสงที่รบเร้าอยู่ทุกวี่ทุกวัน อาการแพ้ท้องของหนูอัยย์จะแตกต่างกับพันแสงโดยสิ้นเชิง เธอเจริญอาหารเป็นอย่างมาก กินได้ทุกอย่างโดยเฉพาะผลไม้ แต่ต้องเป็นผลไม้จากไร่เท่านั้นเหล่าคุณปู่ย่าตายายหรือแม้กระทั่งเหล่าลุงป้าน้าอาต่างตื่นเต้นไม่น้อยเลยเมื่อกำลังจะมีหลานตัวเล็ก ๆ มาวิ่งเล่นในไร่ ซึ่งคนงานในไร่บางส่วนที่สนิทสนมกับพันแสงก็พอจะรู้เรื่องด้วยเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ไปป่าวประกาศหรอกนะ เอาไว้เรื่องนี้ให้พ่อเลี้ยงพันแสงเป็นคนบอกเ

"มุกรู้ว่ามันคงจะสายเกินไปมากแล้วที่มุกจะพูดเรื่องนี้ แต่มุกอยากจะขอโทษซันนะคะ ขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่มุกทำกับซันมาตลอดหลายปีตั้งแต่ที่เราคบกันจนถึงตอนที่เราหย่ากัน มุกขอโทษจริง ๆ นะคะซัน" มือบางของมุกดาจับแก้วกาแฟไว้แน่นด้วยความประหม่าและรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต"ครับ ผมให้อภัยมุกมาตั้งนานแล้วครับตั้งแต่ที่เราหย่ากัน" พันแสงตอบเสียงเรียบ ข้างกันมีหนูอัยย์ที่นั่งนิ่งเงียบจับแก้วนมสดด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่น้อยที่ต้องมานั่งอยู่ตรงนี้"ขอบคุณนะคะซัน" มุกดาเงยขึ้นมามองอดีตคนรักด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ก่อนที่เธอจะหันไปมองหนูอัยย์ "น้องอัยย์คะ พี่มุกเองก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันที่เมื่อก่อนพี่แสดงกิริยาไม่ดีกับน้องอัยย์หลายครั้งเลย""ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่มุก ตอนนั้นหนูอัยย์เองก็ยังเด็ก ไม่รู้ว่าหนูอัยย์เผลอทำอะไรให้พี่มุกไม่สบายไปด้วยหรือเปล่า หนูอัยย์ก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันนะคะ""ค่ะ ทั้งสองคนนี่เหมาะสมกันจริง ๆ นะคะ มุกดีใจด้วยค่ะ" มุกดาบอกด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างจริงใจ"แล้วน้องมิ้นเป็นลูกของมุกกับทีปเหรอครับ" พันแสงถามพลางเบนสายตาไปมองเด็กสาวที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหลังมุกดาหันไปม