เมียพ่อเลี้ยงพันแสง のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ห้องพักของเพลงพิณกับแอมเวลาประมาณ 19.35 น.ห้องพักขนาดกลางของเหล่าคนงานในไร่หิรัญโชคทรัพย์ ภายในห้องนั้นมีสิ่งอำนวยความสะดวกที่จำเป็นให้อย่างครบครัน ไม่ว่าจะเป็นเตียงนอนขนาดใหญ่พร้อมห้องน้ำในตัว เคาน์เตอร์ครัวเล็ก ๆ สำหรับทำอาหาร ตู้เสื้อผ้า เครื่องปรับอากาศ โต๊ะเครื่องแป้งและทีวีติดผนัง ซึ่งดูแล้วก็ไม่ได้แตกต่างจากห้องพักราคาแพงในเมืองเลยสักนิดเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานดังเจื้อยแจ้วอยู่ภายในห้องพัก ตอนนี้ทุกคนกำลังนั่งล้อมวงกันเป็นวงกลมอยู่ที่พื้นกลางห้อง โดยตรงกลางนั้นมีหม้อชาบูขนาดกลางที่มีช่องให้ใส่น้ำซุปถึงสองช่อง รอบ ๆ หม้อรายล้อมไปด้วยจานใส่อาหารสดทั้งเนื้อไก่ เนื้อหมู รวมถึงอาหารทะเลบางอย่างเช่นเนื้อปลา กุ้งสดและปลาหมึกสีขาวน่าทานพร้อมด้วยผักสดอีกหนึ่งชามใหญ่"ยัยพี่เขมอะไรนี่ท่าทางจะเป็นเอามากนะ หลุดออกมาจากละครหลังข่าวหรือไงกัน พ่อเลี้ยงไม่สนใจก็มาพาลใส่หนูอัยย์งี้เหรอ"ซีเบ้ปากมองบนเล็กน้อยพร้อมกับบ่นออกมาอย่างยาวเหยียดหลังฟังที่แอมเล่าจบ เขาน่ะยังไม่เคยเจอคนที่ชื่อเขมจิราอะไรนี่หรอก แต่ดูท่าแล้วคงต้องแวะไปหาหน่อยแล้วมั้ง กล้ามาว่าเพื่อนเขาได้อย่างไรกัน ว่าแล้วก็จิ้มหมูด

คำเตือน : มีเนื้อหารุนแรง มีการกล่าวถึงความรุนแรงภายในครอบครัว การทำร้ายร่างกาย การทำผิดศีลธรรมและการล่วงละเมิดทางเพศเด็กที่อายุต่ำกว่า 18 ปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เสียงกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจของหญิงสาวที่กำลังอาละวาดอยู่ภายในห้องพักของตัวเองดังก้องไปทั่ว ข้าวของมากมายกระจัดกระจายตกเต็มพื้นด้วยฝีมือของเธอเอง เพลิงไฟแห่งโทสะเจิดจ้าอยู่ภายในดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้าง ใบหน้าที่เคยสวยสดตอนนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว สองมือยกดึงทึ้งเส้นผมของตัวเองจนบางส่วนขาดติดมือเป็นกระจุก ๆ พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ยังคงเปล่งออกมา"กูเกลียดมึง เกลียด ๆ ๆ เกลียดมึง!!""น้อง!!"ทางด้านไม้ที่เพิ่งกลับเข้าบ้านมาก็ต้องตะลึงงันกับสภาพบ้านที่เละเทะพร้อมกับร่างของน้องสาวอย่างมะลิที่เอาแต่กรีดร้องปากพร่ำพูดแต่ว่าเกลียด ๆ สองมือก็ดึงเส้นผมของตัวเองทั้งยังตบตีไปตามร่างกายเพื่อระบายความคับแค้นใจไม่หยุดอยู่ที่พื้นกลางบ้าน"น้องใจเย็น ๆ หายใจเข้าลึก ๆ แล้วบอกพี่มาว่าใครทำน้องเป็นแบบนี้" ไม้ทรุดตัวนั่งลงโอบกอดมะลิเอาไว้แน่น เขาพยายามบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ฝ่ามือลูบหลังน้องสาวไปด้วย"มัน!! เป็นเพราะมัน อีอัยย

ครืดด~ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะได้แนบชิดสัมผัสกัน เสียงโทรศัพท์ของพันแสงก็แผดเสียงขึ้นมาเสียก่อน ทำเอาหนูอัยย์สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจรีบผละหน้าออกทันทีพร้อมกับพวงแก้มนุ่มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงก่ำจนลามไปถึงใบหูเล็ก ซึ่งต่างจากพันแสงที่จิ๊ปากอย่างหงุดหงิดใจเพราะโดนขัดจังหวะ มือหนาเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์แล้วกดรับสายทันที"มึงจะโทรมาทำซากอะไรตอนนี้" พันแสงกรอกเสียงถามปลายสายทันทีพลางรั้งศีรษะเล็กของหนูอัยย์มาซบบนบ่าของตนเพราะตอนนี้คนตัวเล็กเขินจนตัวแดงไปหมดแล้ว[มึง กูนอนไม่หลับเลยว่ะ ในหัวกูตอนนี้แม่งมีแต่แผนที่มึงบอกเมื่อตอนบ่าย กูเอาออกจากหัวไม่ได้เลย]"แล้วมึงโทรมาหากู กูจะช่วยให้มึงหลับได้หรือไง" พันแสงถามกลับ มือหนาคอยลูบเรือนผมนุ่มไปด้วย ก้มลงหอมกระหม่อมเล็กไปด้วยอย่างเอ็นดูและรักใคร่[มึงคุยเป็นเพื่อนกูได้ไหมวะ กูแม่งเครียดจัดเลยนะเว้ย มึงเป็นเจ้าของไร่มึงไม่เครียดหรือไง]"กูเครียดและกูกำลังจะคลายเครียด แต่มึงก็โทรมาขัดเนี่ยไอ้เวร!"[เฮ้ย! มึงมีวิธีคลายเครียดด้วยเหรอวะ ทำไมไม่บอกกูบ้าง รีบบอกมาเลยนะมึง กูนับแกะจนจะครบพันตัวแล้วแม่งก็ยังไม่หลับ] ปลายสายถามด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดก็จ

สิ้นน้ำเสียงทุ้มเอ่ยชมร่างบาง พันแสงก็มอบจุมพิตให้เป็นรางวัลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่กำลังลุกโชน ลิ้นร้อนเกี่ยวรัดพัวพันลิ้นเล็กพลางขับงบปลายลิ้นแผ่วเบาอย่างหยอกเย้าสลับดูดกลืนน้ำหวานอย่างหิวโหย ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างบีบเคล้นลูกพีชกลมกลึงหนัก ๆ ก่อนจะบังคับให้สะโพกสวยขยับถูไถเสียดสีกับความใหญ่โตอย่างกระตุ้นอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นอีก"หนูอัยย์ขาพี่ไม่ไหวแล้วค่ะ เด็กดีอมให้พี่ทีนะคะ" พันแสงผละริมฝีปากออกจากกลีบปากบวมเจ่ออย่างนึกเสียดาย แต่ตอนนี้เขารู้สึกปวดหนึบที่ตัวตนจนไม่อาจจะอดทนได้อีกต่อไป "หนูอัยย์คุกเข่าให้พี่ทีค่ะ"หนูอัยย์ที่ได้ยินก็ทำตามอย่างว่าง่ายจนพันแสงนึกเอ็นดูเด็กดีที่เชื่อฟังเขาจนอดที่จะเผยยิ้มออกมาไม่ได้ ร่างบางของหนูอัยย์ลุกออกจากตักแกร่งไปคุกเข่านั่งทับส้นเท้าอยู่ตรงหว่างขาแข็งแรง ก่อนที่กางเกงนอนของพันแสงจะถูกดึงลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับความใหญ่โตลำเขื่องดีดผึงออกมาตั้งตรงชี้เพดานราวกับเสาเข็มแท่งเนื้อลำใหญ่ที่หัวบานหยักมีสีแดงเข้ม รายล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนทั่วลำอวบ ดวงตากลมโตเผลอมองอย่างสำรวจด้วยใจที่เต้นระรัว ความเห่อร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่างส่ง

ผ่านไปแล้วราว ๆ สี่ชั่วโมงที่พันแสงและเพื่อน ๆ รวมถึงเหล่าคนงานคนอื่นต่างตรวจสอบหายาเสพติดที่อาจปะปนอยู่ในลังผลไม้ที่จะทำการส่งออกไปต่างประเทศในครั้งนี้ด้วยอุปกรณ์พิเศษที่เป็นเอกเป็นคนเอามาให้อุปกรณ์สำหรับตรวจหาสารเสพติดที่ถูกผลิตขึ้นมาโดยเฉพาะและไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมีไว้ครอบครองหากไม่ได้รับอนุญาต อุปกรณ์นี้สามารถลดแรงลงได้มากเลยทีเดียว ส่วนความแม่นยำในการตรวจหาก็อยู่ที่ 98.99% ถือว่าค่อนข้างแม่นยำมากและยังสามารถยิงเลเซอร์เพื่อทำการตรวจหาได้ไกลถึงระยะ 5 เมตร ทำให้ทั้งพันแสงและคนอื่น ๆ ไม่ต้องขึ้นรถยกเพื่อตรวจสอบลังผลไม้ที่วางไว้ด้านบนสุด"ไม่พบความผิดปกติอะไรใช่ไหมครับ" พันแสงถามขึ้นเมื่อทุกคนมารวมตัวกันที่กลางโกดังหลังตรวจสอบครบแล้ว"ถ้าฝั่งพวกลุงไม่พบอะไรผิดปกตินะครับพ่อเลี้ยง" เข้มตัวแทนเหล่าคนงานเป็นคนบอก ซึ่งพันแสงก็พยักหน้ารับรู้"หรือว่ามันจะไม่ได้เอามาใส่ไว้ใต้ลังผลไม้วะ" ภวัตสันนิษฐาน"มันจะเอามาใส่ไว้ใต้ลังผลไม้นี่แหละ ถ้ากูไม่ไปบังเอิญเห็นท่าทางมีพิรุธของพวกมันเสียก่อน" พันแสงบอกเสียงเข้ม เขามั่นใจว่ามันต้องทำแบบนี้แน่ ๆ ใส่ยาไว้ด้านล่างแล้วทับด้วยผลไม้ในไร่ของเขา"แสดงว่าม