บททั้งหมดของ เมียพ่อเลี้ยงพันแสง: บทที่ 81 - บทที่ 90

คำเตือน : มีการกล่าวถึงคุณไสย พิธีกรรมตามความเชื่อของคนในอดีต เรื่องเหนือธรรมชาติ ความเชื่อต่าง ๆ และมีการแต่งเติมเพื่ออรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หลังจากที่ทุกคนได้มาปรึกษาหารือกันเกือบตลอดช่วงเช้าเพื่อหาทางช่วยพันแสงจากการโดนมะลิทำของใส่ แม้ในตอนแรกซีจะได้แสดงความคิดเห็นออกมาว่าถ้าหนูอัยย์เป็นเนื้อคู่ของพ่อเลี้ยง แล้วทำไมไม่ให้หนูอัยย์ไปคอยอยู่ใกล้ ๆ พ่อเลี้ยงเสียล่ะ แต่ความคิดนี้กลับถูกปัดตกไปทันทีเมื่อปลาดาวและป้าลั่นทมได้บอกว่าตอนนี้ไม้ได้เข้ามาอยู่ในบ้านของพ่อเลี้ยงแล้ว ถ้าหากให้หนูอัยย์เขาไปอยู่ด้วยก็อาจจะเกิดเรื่องอันตรายกับหนูอัยย์เอาได้และเนื่องด้วยวันพรุ่งนี้เป็นวันโกนถัดมาอีกวันก็เป็นวันพระ ทำให้ตอนนี้ยังไม่สามารถที่จะถอนของออกให้พันแสงได้ ทำได้แค่ป้องกันเท่านั้นซึ่งเพลงพิณก็ได้ให้ปลาดาวเอายันต์เกราะเพชรไปติดไว้ที่ห้องรับแขกที่พ่อเลี้ยงกับมะลิใช้หลับนอนด้วยกัน ติดเอาไว้ในที่ลับตาของมะลิเพื่อไม่ให้เธอเห็นแล้วมาดึงยันต์ออกไป แม้ว่ามันอาจจะช่วยได้ไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็สามารถผ่อนหนักให้เป็นเบาได้ อีกอย่างเพลงพิณได้ไหว้วานให้ปลาดาวทำก็คือ วางยานอนหลับทั้งสองคนแล้วเอาสร้อยง

"พวกมึงจะเข้ามาเสือกเรื่องของกูทำไม!!" เสียงแหลมนั่นตะคอกออกมาจากปากของพันแสงพร้อมกับจ้องเขม็งไปยังพีรวิชญ์และเพลงพิณด้วยความโกรธเกรี้ยว"ปล่อยเขาไปเถอะ ทำบาปมามากแล้วไม่อยากจะไปเกิดหรือไง" พีรวิชญ์ลืมตาขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง"มึงไม่ต้องมาสอนกู ถ้ากูไม่ทำกูก็ต้องโดนทรมาน!! แล้วมึงคิดว่าหมอธรรมแบบมึงจะสู้นายกูได้หรือไง ฮะ!!"ร่างของพันแสงพยายามดีดดิ้นด้วยแรงมหาศาลจนเพื่อน ๆ เกือบจะจับตัวเอาไว้ไม่ทันเพราะผีร้ายตัวนั้นมันแฝงร่างพันแสงและบังคับให้ลุกไปหาพีรวิชญ์ สายตาแข็งกร้าวจ้องมองทุกคนที่กำลังนั่งอยู่ในวงล้อมสายสิญจน์ด้วยความโกรธ"ปล่อยกู กูบอกให้ปล่อยกู!!""มาเอาน้ำมนต์นี่กรอกปากพ่อเลี้ยงให้หมด ห้ามหยุด" พีรวิชญ์ยื่นขวดน้ำขวดใหญ่ให้ปรัชญ์ที่อยู่ใกล้สุดเป็นคนรับไป ซึ่งปรัชญ์เองก็รับคำแล้วทำตามทันที"กูไม่กิน พวกมึงปล่อยกู!!""มึงต้องกิน!!" ปรัชญ์ตะคอกกลับทันที ตอนนี้เขาเป็นห่วงร่างของพันแสงมากกว่าที่จะมากลัวผีที่ไม่มีตัวตนปรัชญ์บีบปากของพันแสงอย่างแรงเพื่อจะกรอกน้ำลงไปแม้พันแสงมันจะดิ้นไปมาแล้วไม่ยอมเปิดปากให้ สายตาแดงก่ำของมันจ้องหน้าเขาอย่างโกรธแค้น และไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่พั

"กรี๊ดดด อย่าเข้ามา อย่าทำอะไรกู ออกไป!!"สองแขนปัดป่ายไปทั่วอย่างไม่รู้ทิศทาง บางครั้งก็ดึงทึ้งผมตัวเองจนขาดเป็นกระจุก ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้างขึ้นมองซ้ายทีขวาทีอย่างหวาดกลัว อินตาที่ทำท่าจะเข้าไปจับตัวมะลิเอาไว้ก็ยิ่งทำให้มะลิอาละวาดหนักมากขึ้นจนวิ่งเตลิดหนีไปทันที"ไม่ต้องตามไปหรอก" พีรวิชญ์เอ่ยห้ามเมื่ออินตากำลังจะวิ่งตามไป"ทำไมล่ะหมอวิชญ์ ปล่อยไปแบบนี้จะดีเหรอ ขืนไปทำร้ายคนอื่นขึ้นมาจะเดือดร้อนเอานะ""เธอไม่สามารถไปทำร้ายอะไรใครได้แล้วละ""ถ้าหมอวิชญ์ยืนยันแบบนั้น ผมก็จะปล่อยไปก็ได้ครับ" อาทิตย์บอกพีรวิชญ์ถอนหายใจออกมาอย่างปลงตกเพราะตั้งแต่ที่เขาเห็นสภาพของมะลิที่โดนของย้อนเข้าตัวเหมือนกับหมอผีคนนั้น ต่างก็แค่มะลิโดนของจากสิ่งที่เธอทำ แต่หมอผีโดนทั้งของที่ทำให้มะลิและเหล่าวิญญาณที่ตนเลี้ยงไว้ใช้ทำเรื่องผิดบาปแถมยังทรมาน กักขังไม่ให้ไปผุดไปเกิด จึงโดนกัดกินดวงจิตจนแตกสลายไม่สามารถไปเกิดได้อีกไม่ว่าชาติภพไหน แต่สุดท้ายแล้วจุดจบของมะลิก็ไม่ได้ต่างไปจากหมอผีเท่าไหร่นักหลังจากเรื่องราวทุกอย่างจบลง พีรวิชญ์ได้ขอตัวกลับบ้านไปหาภรรยาโดยมีอาคเนย์เป็นคนไปส่งพร้อมกับเพลงพิณ แต่ก่อนกลับเขาได้

ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ตอนนี้มีน้ำเสียงหวานดังเจื้อยแจ้วไม่หยุดและเป็นน้ำเสียงที่นุ่มระรื่นหูชวนเคลิบเคลิ้มจนพันแสงอยากจะฟังมันไปตลอดชีวิตของเขา เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้ฟังความรู้สึกที่หนูอัยย์เก็บมานานหลายปี มันมีทั้งสุขและทุกข์จนเขาสามารถรับรู้ได้ ความรักที่แสนบริสุทธิ์ของผู้หญิงคนหนึ่งที่มอบมันให้เขามาโดยตลอด ต่อให้เอาอะไรมาแลกก็ยังไม่สามารถจะเปรียบเทียบได้"ขอบคุณนะคะที่หนูอัยย์มอบความรักให้พี่มาตลอด" พันแสงก้มมองคนในอ้อมกอดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกขอบคุณ"หนูอัยย์ยินดีมอบความรักของหนูอัยย์ให้พี่พันแสงจ้ะ" หนูอัยย์เงยหน้าขึ้นประสานตากับคนที่กอดเธอเอาไว้พร้อมกับมอบรอยยิ้มหวานให้"หนูอัยย์คะ ถึงตอนนี้ความรักที่พี่มีให้หนูอัยย์มันอาจจะยังไม่มากเท่ากับที่หนูอัยย์มอบมาให้พี่ แต่พี่สัญญาว่าจะทำให้มันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเท่ากับความรู้สึกของหนูอัยย์ รอพี่หน่อยนะคะ" ฝ่ามือหนาลูบไล้แก้มนุ่มอย่างอ่อนโยน"หนูอัยย์จะรอนะจ๊ะ รอวันที่ความรักของเราจะเท่ากันแล้วค่อย ๆ เพิ่มขึ้นพร้อม ๆ กันไปตลอดชีวิต"ทั้งสองร่างต่างตระกองกอดกันด้วยความรักที่มีให้ แม้ว่าจะเพิ่งผ่านเรื่องราวหนัก ๆ มาก็

"พี่พันแสงกลับมาแล้ว! บาดเจ็บตรงไหนไหมจ๊ะ""ทำไมยังไม่นอนอีกคะหนูอัยย์""หนูอัยย์เป็นห่วงพี่พันแสงจ๊ะ""พี่ไม่เป็นไรแล้วค่ะ เรารีบขึ้นไปนอนกันดีกว่านะคะ""จ้ะ"ดวงหน้าสวยพยักหน้าลงหงึกหงักอย่างว่าง่ายเมื่อสำรวจไปทั่วร่างของพันแสงแล้วไม่พบบาดแผลใด ๆ จึงพลอยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะโดนจับมือพาขึ้นมายังห้องนอนของเราทันทีเพราะในตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะตีสี่แล้ว"ให้หนูอัยย์ไปเตรียมน้ำอุ่นให้ไหมจ๊ะ" หนูอัยย์ถามขึ้นเมื่อเธอกับพันแสงเข้ามาในห้องนอนแล้ว"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพี่อาบแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว หนูอัยย์นอนได้เลยนะคะ" พันแสงว่าพลางถอดเสื้อที่เปรอะเปื้อนเศษดินออกแล้วโยนมันลงตะกร้าผ้า ฝ่ามือหนาที่กำลังจะยกลูบศีรษะเล็กของหนูอัยย์เหมือนทุกครั้งก็ต้องชะงักค้างเพราะมือของเขามันสกปรกจึงได้แต่ส่งรอยยิ้มให้เท่านั้น"ไม่เอา หนูอัยย์จะรอนอนพร้อมพี่พันแสงจ้ะ" หนูอัยย์ส่ายหน้าปฏิเสธพลางส่งสายตาออดอ้อน"เด็กดื้อ ถ้าอย่างนั้นรอพี่แป๊บเดียวนะคะ" พันแสงถึงกับยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู"ได้จ้ะ"ร่างบางของหนูอัยย์ขึ้นมานั่งรออยู่บนเตียงเมื่อพันแสงเข้าห้องน้ำไปแล้วเรียบร้อย ตอนที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายจะต้องไปช่วย