All Chapters of ซุป’ตาร์คนนี้ผมจอง: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศตรงบ้านพักดูสวยงาม และเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า ไม่ต่างจากบ้านเจ้าของ เชื่อเลยว่าที่ไร่แห่งนี้ พ่อเลี้ยงคงดูแลอย่างดี รวมไปถึงความเป็นอยู่ของคนงานที่นี่ก็คงดีไม่แพ้กัน“ถึงแล้วค่ะห้องของหนูเรย์”เพ็ญศรีมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องหลังหนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ทำให้เห็นด้านในห้องที่ตอนนี้โล่ง มีเพียงพัดลมและที่นอนแบบฟูกเท่านั้น“อ้าว เรย์ไม่ได้นอนห้องเดียวกับป้าเพ็ญเหรอคะ” เรนิตาถามออกมาด้วยความสงสัย เพราะตอนแรกเข้าใจว่าตนเองจะได้นอนกับเพ็ญศรีเสียอีก“เปล่าหรอกค่ะ แต่ห้องป้าอยู่ข้างๆ ห้องของหนูเรย์นี่แหละ ไม่ต้องกังวลนะ” เพ็ญศรียิ้มบางเบาออกมาด้วยความเอ็นดู สำหรับนาง เรนิตาไม่ต่างจากเด็กพลัดหลงที่ตอนนี้กำลังต้องการความช่วยเหลือจากใครสักคน“แล้วคนงานที่นี่ได้นอนคนละห้องหมดเลยเหรอคะ” เเอ่ยถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง“ใช่จ้ะ นอกจากคนที่เป็นผัวเมียกันอยู่ก่อนแล้ว พ่อเลี้ยงก็จะหาห้องพักที่ใหญ่กว่าเดิมหน่อยให้อยู่ด้วยกันสองคนได้” แม่ครัวสูงวัยอธิบายต่อ ก่อนจะก้าวนำหน้าเรนิตาเ

“หรือที่ผมพูดมันไม่จริง การที่ผู้จัดการส่วนตัวของคุณต้องลำบากดั้นด้นมาหาที่อยู่ให้คุณก็เพื่อให้คุณได้หลบหน้านักข่าวไม่ใช่เหรอ เกิดเป็นดาราดังแบบคุณนี่มันดีจริงๆ นะ พอมีเรื่องขึ้นมาก็มีคนคอยปกปิดข่าวคาวข่าวฉาวให้” ตามด้วยเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ“มันจะมากไปแล้วนะ ต่อให้เรื่องทั้งหมดที่นายพูดมาเป็นเรื่องจริง นายก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับฉัน” เรนิตาจ้องชายตรงหน้าด้วยสายตาโกรธจัด ตั้งแต่เกิดมา เธอไม่เคยถูกใครพูดจาว่าร้ายใส่แรงขนาดนี้มาก่อน“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อคุณเป็นคนของประชาชนก็ต้องรับให้ได้สิครับ ที่นี่ถิ่นผม แล้วก็ตามสบาย อยากกลับไปให้ผู้จัดการของคุณโอ๋ก็ตามใจมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นได้เลย”ภาสกรพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงการสบประมาทอย่างไม่สนใจท่าทีของหญิงสาว ต่างจากเพ็ญศรีที่ฟังบทสนทนาพวกนี้ด้วยความร้อนใจ“หนูเรย์ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ อยู่ที่ไร่น่านฟ้านี่แหละค่ะ อย่ารีบกลับไปไหนเลย” หญิงสูงวัยพยายามพูดเพื่อให้ดาราสาวใจเย็นลงอีกครั้ง“พอเถอะครับป้าเพ็ญ ไม่มีประโยชน์อะไรกับคนที่สบายมาทั้งชาติ อยู่

วันรุ่งขึ้น เรนิตาแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ขายาวสบายๆ ออกจากห้องพักพร้อมกับเพ็ญศรีและสร้อย ฝ่ายเด็กสาวแยกทางไปทำหน้าที่ของตัวเองที่โรงอาหารจึงไม่ได้ทักทายอะไรกันมาก ส่วนอีกสองสาวต่างวัยก็ไปทำหน้าที่ที่บ้านพักของพ่อเลี้ยงเช้านี้ เพ็ญศรีบอกว่าภาสกรจะเข้าไปพบปะคนงานที่โรงอาหารก่อน ซึ่งปกติจะกินข้าวอยู่ที่บ้านก่อนแล้วค่อยเข้าไปหาคนงาน แต่รอบนี้คงมีเรื่องอยากรีบคุยก็เลยยังไม่ยอมกินอะไร ทำให้เพ็ญศรีกับเรนิตาไม่ต้องรีบไปทำอาหารแต่เช้า แต่ที่ทั้งสองต้องรีบก็คือรีบไปโรงอาหารให้เร็วที่สุดก่อนจะถูกพ่อเลี้ยงหนุ่มต่อว่าเอา“มาแล้วเหรอคะพี่เรย์ เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม” สร้อยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเรนิตามานั่งลงที่เก้าอี้ยาวข้างกายเธอ“เฮ้ย! นี่มันคุณเรย์นี่ เรย์ที่เป็นดาราดังใช่ไหม” เสียงของคนงานดังขึ้น แล้วพากันตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าเรนิตามานั่งลงรวมกลุ่มด้วยราวกับว่าเป็นคนงานเหมือนกันอย่างนั้น“จริงด้วย นี่มันคุณเรย์นี่” เสียงของคนงานผู้ชายคนหนึ่งโพล่งขึ้นมา ทำให้ตอนนี้ทุกคนต่างจับจ้องม

“ไม่เป็นไรหรอกป้าเพ็ญ คนในเมืองก็คงถนัดอาหารในเมืองแบบนี้แหละ ลองชิมดูหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร”ภาสกรพูดก่อนจะลงมือตักไข่เจียวเข้าปาก พร้อมกับต้มจืดด้วยความรู้สึกไม่อยากอาหาร ชายหนุ่มกลืนอาหารลงคอด้วยความยากลำบาก ก่อนจะมองหน้าเรนิตาพร้อมกับส่ายหัวประหนึ่งกำลังจะบอกว่า อาหารที่เธอทำนั้นมันไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เขาวางช้อนส้อมอย่างไม่ลังเลและจ้องหน้าหญิงสาวด้วยสายตาคม“ผมคิดว่าคุณคงจะได้ใจมากไปหรือเปล่า เห็นว่าคนที่นี่ตื่นเต้นที่มีดารามาทำงานใกล้ๆ ก็เลยคิดว่าตัวเองคงได้สิทธิพิเศษในการทำอะไรที่นี่ก็ได้ ผมจะบอกให้นะ ถ้าคุณมาเป็นแม่ครัว แต่รสชาติอาหารแย่ขนาดนี้ ผมก็คงต้องขออนุญาตไล่คุณออกจากไร่ของผม เพราะผมไม่เห็นความจำเป็นอะไรที่จะต้องเก็บคนไร้ฝีมืออย่างคุณไว้ที่นี่ เปลืองข้าว เปลืองน้ำเปล่าๆ” ภาสกรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เพราะรู้ว่าหญิงสาวจงใจที่จะทำอาหารรสชาติแย่ให้เขากิน ทั้งที่เป็นเมนูง่ายๆ แท้ๆ และเชื่อว่า หากตั้งใจทำจริงๆ เธอคงทำมันได้ดีกว่านี้“นี่คุณ! มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ ก็ใครกันที่มาให้ฉันทำอาหารภายในครึ่งชั่วโมง คิดว่าฉันอยู่ในร

“ใช่ค่ะ พ่อเลี้ยงเป็นคนตั้งกฎนี้ขึ้นมา เคยมีคนฝ่าฝืนแล้วก็ต้องโดนไล่ออก สร้อยไม่อยากโดนไล่ออกตอนนี้ อีกอย่าง พี่เข้มก็ทำงานกับพ่อเลี้ยงมานาน เราสองคนเลยไม่อยากทำให้พ่อเลี้ยงผิดหวังค่ะ”สร้อยพูดออกมาจากความรู้สึก จริงอยู่ว่าเธอกับเข้มรักกันมาก แต่ก็ไม่อยากทำให้พ่อเลี้ยงต้องผิดหวัง เพราะพ่อเลี้ยงมีพระคุณกับทั้งสองมาก“สร้อย แต่เรื่องแบบนี้ มันห้ามกันไม่ได้นะ ไม่มีเหตุผลแล้วก็ไร้สาระมาก ตานั่นมีสิทธิ์อะไรมาห้ามคนที่เขารัก เขาชอบกัน”จากตอนแรกที่เกลียดขี้หน้าภาสกร ตอนนี้เรนิตาก็ยิ่งเกลียดทัศนคติของเขาไปด้วย คนอะไรเอาแต่ใจตัวเองและทำเหมือนโลกต้องหมุนรอบตัวเองอยู่ตลอดเวลา“พ่อเลี้ยงทำไปเพราะมีเหตุผลค่ะพี่เรย์ ก่อนหน้านี้มีคนคบกันในไร่ แล้วก็พาให้งานเสีย แถมยังยักยอกเอาของจากไร่ไปขายอีก ตอนแรก พ่อเลี้ยงก็พยายามปล่อยผ่าน แต่นานวันเข้าก็เริ่มมีเรื่องชู้สาวมากขึ้น ทั้งต่อยตีกันในไร่ทำให้งานเสียหาย พ่อเลี้ยงเลยออกกฎนี้ขึ้นมาเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีกค่ะ” แม่ครัวสาวรุ่นรีบอธิบายทันทีก่อนที่เรนิตาจะเข้าใจพ่อเลี้ยงผิดไปมากกว่านี