All Chapters of ซุป’ตาร์คนนี้ผมจอง: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อคิดถึงเรื่องจูบ เรนิตาก็อดที่จะเอามือมาแตะที่ริมฝีปากตนเองไม่ได้ เธอเคยทะนุถนอมทุกสิ่งอย่างของร่างกายเพื่อให้พายุคนเดียวในวันแต่งงาน แต่แล้ว มันกลับถูกชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนที่ตนเองหมั่นไส้ที่สุดทำลายไป ที่น่าแปลกคือเธอกลับไม่รู้สึกรังเกียจ หากสติสุดท้ายไม่บอกให้ผลักไสเขา ตนเองก็คงหลงละเมอไปกับรสจูบและประสบการณ์แปลกใหม่ที่อีกฝ่ายมอบให้เช่นกัน“เลิกคิดได้แล้วเรย์ เขาก็บอกอยู่ว่าอารมณ์ชั่ววูบ”หญิงสาวสะบัดความคิดต่างๆ ออกไป แล้วพยายามจดจำคำพูดของชายหนุ่มที่บอกว่าทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ คงเป็นธรรมดาของหญิงชายที่อยู่ใกล้กัน แต่ถึงอย่างไร เรื่องแบบนั้นระหว่างเธอกับภาสกรมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกครั้งเป็นเด็ดขาด! เช้าวันรุ่งขึ้น เพ็ญศรีมาทำอาหารเช้าให้กับพ่อเลี้ยงภาสกรเหมือนเช่นทุกวัน โดยมีเรนิตาเป็นลูกมือคอยเตรียมวัตถุดิบและเครื่องปรุง ใจจริง เธออยากจะเป็นคนลงมือช่วยเพ็ญศรีทำอาหารมากกว่านี้ แต่ด้วยรสมือที่ต่างกันสิ้นเชิง และก็ยอมรับว่าแม่ครัวเก่าแก่มีฝีมือการทำอาหารที่เยี่ยมยอดจริงๆ ดาราสาวจึงคิดว่าคงต้อง

ลินดาพูดอย่างหมายมั่น และต้องการจะเอาชนะชายหนุ่มให้ได้อย่างคำ แล้วสักวันหนึ่ง ภาสกรจะต้องอ้อนวอนขอร้องเธอเหมือนที่เธอกำลังขอให้เขารับรักวันนี้“ผมพูดสิ่งที่อยู่ในใจไปหมดแล้ว ที่เหลือก็แล้วแต่คุณแล้วกัน แต่ขออย่างเดียว อย่ามายุ่งกับคนของผม และอย่าทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมอีก เพราะคุณไม่ใช่” ภาสกรพูดเสียงเรียบพร้อมกับเดินเลี่ยงร่างเพรียวบางไปอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่ลินดาได้แต่มองตามหลังพ่อเลี้ยงหนุ่มไปด้วยแววตาผิดหวังผสมเคียดแค้นเธอจะไม่มีวันยอมแพ้ และเธอจะต้องเป็นแม่เลี้ยงของไร่น่านฟ้าให้ได้! เรนิตาไม่สามารถทนอยู่ที่บ้านของภาสกรได้อีก ด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่ม หญิงสาวจึงขอเพ็ญศรีออกมาระงับอารมณ์โมโหที่โรงอาหารของคนงาน“พี่เรย์มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าเครียดจัง” สร้อยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะปกติ ดาราสาวจะมีใบหน้าที่สดใสเวลามาพบกัน แต่ครั้งนี้กลับตึงเครียดเสียจนเธออดเป็นห่วงไม่ได้“ไม่มีอะไรหรอก แค่เบื่อๆ เซ็งๆ นิดหน่อย” เรนิตาตอบพร้อมกับฝืนยิ้มจางๆ ออกไป“ถ้าอย่างนั้

“ไม่รู้สิ บางที พี่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าวันนั้น พี่ยอมมีอะไรกับพี่พายุ เรื่องแบบนี้อาจจะไม่เกิดขึ้น และผู้หญิงที่ได้แต่งงานกับเขาก็อาจจะเป็นพี่ก็ได้” เรนิตาเฝ้าถามตนเองซ้ำๆ ว่าหากย้อนเวลากลับไปได้ เธออาจจะยอมมอบกายให้พายุพอใจ เพื่อให้วันนี้ยังมีเขาข้างๆ แต่สุดท้ายคำตอบก็คือ‘ไม่อยู่ดี’“แล้วทำไมพี่เรย์ถึงไม่ยอมมีอะไรกับเขาคะ พี่เรย์ไม่รักเขาเหรอ”สร้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอเองก็คบหากับเขมราช แต่คนรักหนุ่มก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ได้ยินสักครั้ง อาจเพราะเขาคิดว่าเธอยังเด็กอยู่มาก หรืออาจเพราะว่าการจะพบเจอกันแต่ละครั้งมันยากเย็น ทำให้ทั้งสองยังไม่เคยมีเรื่องเกินเลยต่อกัน“พี่รักเขานะสร้อย แต่พี่ก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่า ทำไมถึงไม่ยอมเขา หลายต่อหลายครั้งที่พี่พายุพยายามจะทำเรื่องแบบนั้น แค่คิด พี่ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น พี่รู้สึกไม่เป็นตัวเองและรู้สึกไม่ชอบที่จะต้องทำแบบนั้นกับพายุ”พูดพลางนึกถึงค่ำคืนที่อดีตคนรักเคยพยายามขอมีอะไรด้วย ตอนนั้น เรนิตาก็คิดว่าอาจจะมอบกายให้เขา แต่เมื่อพายุเริ่มซุกไซ้ที่ซอ

“เอ่อ...ที่คุณกอดฉันตอนนี้ เพราะ...อยากเอาชนะ และมันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบต่างหาก” เรนิตาเอ่ยก่อนกลืนน้ำลายลงคอดังอึก! พยายามเตือนสติตนเองว่าสิ่งที่ภาสกรกำลังทำอยู่มันเป็นเพราะเขาอาจจะรู้สึกโดดเดี่ยว และแค่มีความต้องการเหมือนที่ผู้ชายทั่วไปต้องการจากผู้หญิงก็เท่านั้น“ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ ถ้างั้น ผมขอไม่ห้ามใจตัวเองละกันนะ”ไม่รอให้หญิงสาวพูดจบ ภาสกรก็ก้มลงไปประทับริมฝีปากกับเธออีกครั้งดวงตาคู่ส่วยเบิกกว้างอย่างตกใจ จากจุมพิตหนักหน่วง ริมฝีปากร้อนไล่ขบเม้มริมฝีปากนุ่มทั้งล่างและบน นี่ไม่ใช่ฉากตบจูบแบบในละคร มันสร้างความรู้สึกแปลกๆ เหมือนถูกเหวี่ยงไปให้ลอยค้างอยู่กลางอากาศ“อย่าค่ะ”เรนิตาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้พ่อเลี้ยงหนุ่มได้เชยชมริมฝีปากอวบอิ่มของตนอีกครั้ง แต่คราวนี้ จูบของเขามันเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและความปรารถนา เริ่มรุกรานเข้าไปเกี่ยวกวัดลิ้นเล็กอย่างหิวกระหายก่อนจะเม้มริมฝีปากเธออย่างดุดันและเรียกร้อง…มือทั้งสองข้างที่เกี่ยวกอดรัดร่างกายเล็กๆ ตอนนี้ค่อยๆ ลูบไล้ไปทั่วทั้งตัว

“ถ้างั้น พี่ว่าสร้อยไปช่วยป้าเพ็ญซื้อของเถอะ พี่อยู่คนเดียวได้ ไม่ต้องเป็นห่วงจ้ะ” หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้ม เธอไม่อยากเป็นต้นเหตุให้แม่ครัวคนอื่นๆ ต้องเหนื่อยเพิ่ม เพราะขาดกำลังคนอย่างสร้อยไป“แต่ว่าพ่อเลี้ยง…” สร้อยเองก็อยากจะไปช่วยแม่ครัวคนอื่นๆ แต่ส่วนหนึ่งก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของพ่อเลี้ยงที่กำชับนักหนาว่าให้มาดูแลเรนิตา“ช่างตานั่นสิ พี่ไม่เป็นอะไร เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นพี่จะคุยกับเขาเอง”เรนิตาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงทุกคนจะกลัวภาสกรแค่ไหน แต่เธอไม่มีทางกลัวเขา เพราะนี่คือตัวเธอเอง ในเมื่อไม่ได้อยากให้ใครมาดูแล เขาก็จะมาบังคับไม่ได้“พ่อเลี้ยงเป็นห่วงพี่เรย์มากนะคะ วันนี้พ่อเลี้ยงเองก็มีธุระต้องเข้าเมืองแต่เช้า คงมาดูพี่เรย์ไม่ได้ ก็เลยส่งสร้อยมาแทน สร้อยไม่อยากขัดคำสั่งพ่อเลี้ยงเลยค่ะ” เด็กสาวพูดออกมาด้วยความลำบากใจ“ดีจังเลยนะ คนที่นี่เชื่อฟังพ่อเลี้ยงดีจริงๆ เฮ้อ! งั้นเอางี้ สร้อยไปช่วยป้าเพ็ญก่อน แล้วค่อยกลับมาหาพี่ก็ได้” เรนิตาจำต้องแบ่งรับแบ่งสู้“แต่ว่