All Chapters of ซุป’ตาร์คนนี้ผมจอง: Chapter 51 - Chapter 60

เพ็ญศรีถามด้วยความเป็นห่วง นางเห็นอาการของพ่อเลี้ยงและเรนิตาเวลาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ ยิ่งเหตุการณ์วันที่ลินดามา หญิงสูงวัยก็ยิ่งมั่นใจว่าระหว่างเรนิตากับพ่อเลี้ยงของนางต้องมีอะไรต่อกันแน่นอน“เรย์จะไปทะเลาะอะไรกับคนอย่างเขาได้คะ เรย์ก็แค่อยากมาอยู่ใกล้ๆ กับป้าเพ็ญและก็สร้อยแค่นั้นเอง” เรนิตาพูดด้วยรอยยิ้ม เธอไม่แม้แต่จะคิดเล่าเรื่องของตนเองกับภาสกรให้ใครฟัง“หรือว่าเพราะเรื่องของคุณลี่คะ ที่ทำให้หนูเรย์ไม่สบายใจ” เพ็ญศรีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“คุณลี่ ผู้หญิงที่ชอบมาตามตื๊อพ่อเลี้ยงน่ะเหรอป้าเพ็ญ” สร้อยพูดขึ้นเมื่อนึกถึงผู้หญิงที่ชอบแต่งตัวเปรี้ยวๆ มาหาพ่อเลี้ยงหนุ่มบ่อยๆ“ใช่ คนนั้นแหละ หนูเรย์อย่าไปคิดมากเลยนะคะ คุณลี่เป็นลูกผู้ว่าฯ เทียวมาหาพ่อเลี้ยงของพวกเราหลายปีแล้ว แต่พ่อเลี้ยงไม่เคยสนใจคุณลี่เลยค่ะ” แม่ครัวรุ่นใหญ่รีบแก้ตัวแทนภาสกรทันที เพราะมั่นใจว่าเรนิตาอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนรักของลินดา“เขาจะเป็นอะไรกันก็ไม่เกี่ยวกับเรย์หรอกค่ะ แล้วเรย์ก็ไม่ได้ทะเลาะอะไรกับพ่อเลี้ยงของป้าเพ็

“ขอบใจจ้ะ แต่ฉันอยากลองดื่มเหล้าต้มดูบ้างได้ไหม” เรนิตาพูดราวกับขอร้อง และแน่นอนว่าคนงานไม่มีทางปฏิเสธเธอ กับยิ้มชอบใจที่ดาราสาวให้ความเป็นกันเองขนาดนี้“ได้สิครับ มาๆ เดี๋ยวผมรินให้” คนงานกระตือรือร้นในการรินเหล้าให้เรนิตา จนภาสกรต้องมองมาด้วยสายตาไม่พอใจ“เบาๆ หน่อยๆ เดี๋ยวรู้เรื่อง” พ่อเลี้ยงหนุ่มปรามเบาๆ ทั้งที่ใจจริงอยากแย่งมาดื่มเอง กลัวดาราสาวจะรับรสร้อนแรงไม่ไหว แต่เขาก็ไม่สามารถห้ามได้ เพราะเขาเป็นคนพูดเองว่าทุกคนสามารถดื่มกินได้อย่างเต็มที่ ก็อยากรู้ว่าเจ้าหล่อนจะคอแข็งแค่ไหน“ทำอะไรกันอยู่คะ” เสียงของลินดาดังขึ้น ทำให้ภาสกรอดหัวเสียไม่ได้ ลืมไปเลยว่าทุกวันเกิดของเขาเธอมักชอบปรากฏตัวให้เสียบรรยากาศอยู่เรื่อย“สวัสดีครับคุณลินดา” เขมราชพูดขึ้นอย่างมีมารยาท ในขณะที่คนงานทุกคนก็กล่าวทักทายลินดา ต่างรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องมางานเลี้ยงวันเกิดของพ่อเลี้ยงอย่างแน่นอน“ขอนั่งด้วยคนนะคะภาค” ลินดาไม่รอให้ชายหนุ่มอนุญาต เธอเข้ามานั่งข้างเขาทันทีในขณะที่ภาสกรไม่ได้มองหน้าเธอเลย

“พอได้แล้ว ที่คุณทำเมื่อกี้ผมไม่รู้สึกอะไร” ภาสกรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ที่เขาไม่ห้ามเธอในตอนแรกเพราะอยากให้ลินดารู้ว่าต่อให้เธอพยายามปลุกอารมณ์หรือยั่วยวนเขาแค่ไหนมันก็ไม่ทำให้เขารู้สึกอยากมีอะไรกับเธอขึ้นมา“ภาค!” ลินดาทั้งโกรธ ทั้งโมโห นี่เธอทำขนาดนี้แล้วชายหนุ่มยังไม่ใจอ่อน ทั้งที่คนอย่างภาสกรไม่น่ามีความอดทนกับเรื่องอย่างว่าได้ และเธอก็มั่นใจว่าเธอสวยพอที่จะทำให้เขาหวั่นไหว แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับทำให้เธอรู้สึกเสียความมั่นใจทั้งหมด“แต่งตัวซะ เพราะถึงคุณไม่อายแต่ผมอายแทน” ภาสกรรู้ดีว่าคำพูดของตนเองร้ายกาจแค่ไหน เขาไม่อยากให้ลินดาต้องมาทำอะไรแบบนี้ ให้เธอเกลียดเขาไปเลยเสียดีกว่าต้องมาลดศักดิ์ศรีของตัวเอง“ทำไมคะ หรือว่าทุกวันนี้ไม่ได้ของขาด มีอีนางเอกนั่นคอยประเคนให้ถึงห้องทุกวันหรือไงเลยไม่ยอมมีอะไรกับลี่” ลินดาพูดอย่างหมดความอดทน หากไม่มีเรนิตาบางทีภาสกรคงไม่ปฏิเสธเธอแบบนี้“ไม่เกี่ยวกับเรย์ และเลิกดูถูกคนอื่นสักที ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน” ภาสกรพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่โมโหเมื่อได้ยินลินดาดูถูกเร

ภาสกรก้มหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวอย่างหมดความอดทน ยิ่งได้กลิ่นกายสาวเขายิ่งอยากสัมผัสเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้ตนเองทรมานนาน เขาจัดการปลดตะขอบราเซียของเรนิตาออกและดึงมันให้พ้นจากร่างกายสาวอย่างไม่ไยดี ในขณะที่มืออีกข้างก็รูดกางเกงชั้นในของเธอออกอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เรนิตาไร้เสื้อผ้าห่อหุ้มร่างกาย แต่หญิงสาวกลับไร้ซึ่งความเขินอาย เธอปล่อยให้ชายหนุ่มได้เชยชมเธออย่างที่เขาต้องการภาสกรจับไหล่บางให้ออกห่างตัวเขาเล็กน้อยเพื่อสำรวจกายสาวอย่างเต็มตา ชายหนุ่มมองเธอไล่ตั้งแต่ใบหน้างามที่ตอนนี้มองมาด้วยแววตาหวานเยิ้ม ไล่มาจนถึงซอกคอขาวและไหล่กลมมนที่เขาเพิ่งซุกไซ้ไปเมื่อครู่ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบอิ่มที่ก่อนหน้านี้เคยได้สัมผัสมัน และรู้ดีแก่ใจว่าเธอซ่อนรูปมากแค่ไหน…ชายหนุ่มมองต่ำมาเรื่อยๆ จนถึงเอวคอดกิ่วไร้ซึ่งไขมันของเธอ มันช่างเซ็กซี่เสียจนเขาอยากเข้าไปซุกไซ้ แต่ต้องห้ามใจไว้เพราะอยากสำรวจร่างกายของเธอมากกว่านี้เสียก่อน ภาสกรมองเห็นไรขนอ่อนที่ขึ้นบริเวณเนินเนื้ออวบอิ่มของเรนิตา แม้จะเห็นความงามของเธอไม่ชัดนัก แต่แค่นี้ก็ทำให้ความอดทนของชายหนุ่มขาดผึง ห

เรนิตาตื่นมาด้วยความรู้สึกหนักที่บริเวณศีรษะ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งบริเวณช่วงตัว หญิงสาวมองไปยังต้นเหตุที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว ก่อนจะตกใจเมื่อภาพที่เห็นคือภาสกรกำลังนอนรั้งร่างกายของเธอให้ซุกอยู่ที่หน้าอกของเขา เมื่อคืนเธอกับเขา...ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไหลเข้าสู่ความทรงจำของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความบ้าบิ่นของเธอแท้ๆ ทำให้ตอนนี้เธอต้องเสียสิ่งที่ตนเองพยายามรักษาให้คนที่รักมาตลอด“ฮึกๆ” เรนิตาไม่ได้ดิ้นหรือขัดขืนแต่อย่างใด เธอได้แต่ร้องไห้ซบอกแกร่งอยู่อย่างนั้น ภาสกรคงมองว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย หรือเป็นผู้หญิงใจแตกที่ถูกแฟนทิ้งเลยปล่อยตัวแบบนี้ ยิ่งคิดหญิงสาวก็ยิ่งเกลียดตัวเอง“อืม…เรย์! คุณร้องไห้ทำไม” ภาสกรตื่นมาด้วยความสะลึมสะลือ แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวในอ้อมกอดกำลังร้องไห้อย่างหนัก หัวใจของเขาก็รู้สึกราวกับหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม“ฉัน…” เรนิตาพูดไม่ออก หากเธอบอกว่าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมันคงจะดูปลอมในสายตาชายหนุ่ม เพราะเธอคนเมื่อคืน คือคนที่เข้าไปยั่วยวนจนเขาทนไม่ไหวต่า