All Chapters of ซุป’ตาร์คนนี้ผมจอง: Chapter 71 - Chapter 80

            “ไม่ค่อยสบายหรอก เพราะสร้อยอยากอยู่กับพี่เข้ม” สร้อยพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า เขมราชเคยมานอนกับเธออยู่บ้าง แต่ก็ไม่บ่อยนัก เพราะทั้งคู่กลัวว่าจะมีคนจับได้สักวัน            “รอพี่หน่อยนะสร้อย พี่สัญญาว่าพี่จะบอกเรื่องนี้กับพ่อเลี้ยง” เขมราชจับมือสร้อยเพื่อให้สร้อยมั่นใจในตัวเขา และเขาก็สัญญากับตัวเองจริงว่าจะต้องเปิดเผยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสร้อยให้ได้สักวัน            “สร้อยกลัวว่าเรื่องของเรามันจะเป็นไปไม่ได้” สร้อยพูดด้วยน้ำตาคลอ เธอไม่อยากอ่อนแอ แต่หลายๆ อย่างทำให้เธอคิดว่าเรื่องนี้เป็นไปได้ยากเหลือเกิน            “ไม่ต้องกลัวนะสร้อย หรือสร้อยจะให้พี่พูดเรื่องนี้กับพ่อเลี้ยงเลย ถ้าสร้อยพร้อมพี่ก็จะไปบอกพ่อเลี้ยง และถ้าพ่อเลี้ยงจะไล่เราออกพี่ก็พร้อมดูแลสร้อยเอง” เขมราชพู

            “คุณคิดว่าสองคนนั้นรักกันจริงๆ ใช่ไหม” ภาสกรเอ่ยถามเสียงนิ่ง            “แล้วที่คุณเห็นเมื่อกี้ไม่ได้ทำให้คุณสัมผัสได้ถึงความรักที่ทั้งคู่มีให้กันเลยเหรอคะ” เรนิตาถามกลับชายหนุ่มจนเขานึกภาพตาม ภาพที่เขมราชไม่ยอมปล่อยมือสร้อยแม้แต่นิดเดียว พร้อมกับน้ำเสียงยืนยันที่จะออกจากไร่ด้วยกันทั้งคู่มันชัดเจนแล้วว่าเขมราชกับสร้อยรักกันมากแค่ไหน            “ผมไม่ควรไปห้ามความรักของพวกเขาสินะ” ภาสกรพูดนิ่งๆ เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจของเขาจะถูกต้องหรือไม่ แต่หากพูดถึงความประพฤติที่ผ่านมาทั้งเขมราชและสร้อยเองต่างเป็นคนงานที่ดีมาเสมอ            “ล้มเลิกกฎนั้นเถอะนะคะ ฉันว่าคนงานที่นี่ต้องมีความสุขมากขึ้นแน่ๆ และถ้าเกิดปัญหาขึ้นเหมือนที่คุณกังวลจริงๆ ฉันเชื่อว่าคุณจะต้องจัดการมันได้เหมือนที่คุณเคยทำมา” เ

            “ไม่ต้องมาโยงเข้าตัวเองเลยนะ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ” เรนิตาพูดด้วยความเขินอาย ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มจับได้ว่าเธอกำลังหน้าแดงอยู่            “จริงๆ ผมก็ไม่ต่างจากคุณมากหรอกนะ” ภาสกรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ในเมื่อเรนิตาเปิดใจพูดเรื่องอดีตของเธอกับเขา ตอนนี้เขาก็อยากจะเล่าเรื่องของเขาให้เธอรับรู้บ้าง            “จริงสิ พ่อแม่ของคุณไม่ได้อยู่กับคุณที่นี่หรือคะ” เรนิตาเอ่ยถามด้วยความกล้าๆ กลัวๆ เธอเคยสงสัยว่าทำไมชายหนุ่มถึงมีแค่เพ็ญศรีคอยดูแล ราวกับว่าเขาไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วยแล้ว            “ครับ พ่อกับแม่ผมท่านอยู่ที่กรุงเทพฯ ท่านมีธุรกิจที่ใหญ่โต และท่านก็คงอยากจะให้ผมไปสานต่อ” ภาสกรเหยียดยิ้มด้วยความลำบากใจ        

            เช้านี้บรรยากาศที่ไร่น่านฟ้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เหตุเพราะดาราสาวแจ้งกับทุกคนว่าต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ โดยด่วน โดยที่ไม่ได้บอกว่าจะกลับมาที่นี่เมื่อไหร่ แม้ว่าเรนิตาจะอยู่ที่ไร่น่านฟ้าในเวลาไม่นาน แต่ด้วยความอบอุ่นและการอยู่อย่างไม่ต้องระแวงอะไร ทำให้เรนิตาเองก็รู้สึกผูกพันทั้งกับคนและสถานที่ที่นี่เป็นอย่างมาก การจากไปครั้งนี้จึงทำให้เรนิตาใจหายไม่น้อยเช่นกัน โดยเฉพาะกับคนที่ไม่ได้คิดจะผูกพัน แต่ลึกๆ เรนิตาก็รู้ว่ามันเกิดความผูกพันกับเขาคนนั้นไปแล้ว            “พี่เรย์จะกลับมาหาพวกเราอีกทีเมื่อไหร่คะ” สร้อยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเศร้า ที่ผ่านมาสร้อยกับเรนิตามีความสนิทสนมกันมากที่สุด ด้วยวัยที่ใกล้กันบวกกับหญิงสาวเป็นกันเองไม่ถือตัว ทำให้ทั้งสองคนสนิทสนมกันอย่างง่ายดาย            “พี่ก็ยังไม่แน่ใจเลย ตอนนี้ที่กรุงเทพฯ มีเรื่องให้พี่ต้องสะสางอีกเยอะแยะ แต่ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะกลั

“อย่าบอกนะว่ายัยลี่ เอ่อ ใจเย็นๆ นะครับ ยัยลี่รักแรงหึงแรง ผมว่าคุณภาคอย่าเก็บเรื่องนี้มาโกรธกันเลย” อดิเทพพยายามพูดอย่างมีสติ เขารู้ดีว่าคนอย่างภาสกรไม่ชอบให้ใครทำอะไรลับหลัง และสิ่งที่ลูกสาวเขาทำคือการไม่ให้เกียรติชายหนุ่ม ไม่เป็นผลดีต่อความสัมพันธ์ระหว่างภาสกรกับครอบครัวเขาอย่างแน่นอน            “ผมไม่โกรธครับ แต่ผมอยากมาเจรจา” ภาสกรพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง เขาเองก็คาดเดาอดิเทพไม่ออกเช่นกัน ขนาดเขามีภาพหลุดกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ลูกสาวเขาแท้ๆ แต่อดิเทพกลับไม่ปกป้องลูกสาวตัวเองแม้แต่น้อย            “เจรจาเรื่องอะไรเหรอคะ” ไม่ทันที่อดิเทพจะได้ตอบ ลินดาก็เดินเข้ามาที่ห้องรับแขกด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวเองก็แค้นชายหนุ่มไม่ต่างกัน            “มานี่ก็ดี ยัยลี่ ขอโทษคุณภาคเดี๋ยวนี้” อดิเทพมองหน้าลูกสาวด้วยแววตาโกรธจัด เพราะการกระทำของลินดาจะทำให้ครอบคร