All Chapters of ซุป’ตาร์คนนี้ผมจอง: Chapter 61 - Chapter 70

“อา…” ภาสกรร้องออกมาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มขยับกายเข้าออกหญิงสาวหนักสลับเบาจนเรนิตาร้องออกมาด้วยความเสียวซ่าน“อา…คุณภาค”เรนิตาร้องออกมาอย่างลืมอาย ยามที่กายของชายหนุ่มกระแทกกระทั้นเข้าหาร่างกายเธอมันทำให้เธอเสียวจนแทบจะไปแตะขอบสวรรค์ไม่ต่างจากเมื่อคืนภาสกรหยัดกายขึ้นพร้อมกับใช้มือจับที่เอวคอดของหญิงสาวเพื่อกระแทกกายเข้าหาร่างเล็กได้สะดวกและหนักหน่วงมากขึ้น ชายหนุ่มมองภาพสาวใต้ร่างที่ตอนนี้หลับตาพริ้ม ริมฝีปากแดงเจ่อ หน้าอกกระเพื่อมตามแรงกระแทกของเขาด้วยความรู้สึกโหยหา เรนิตาสวยเสียจนเขาอยากจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว ไม่แปลกที่ชายหนุ่มทุกคนจะหมายปองและอยากได้เธอไปครอบครอง และเขากำลังเป็นผู้ชายคนนั้น คนที่ทำให้เธอเสียวซ่านจนแทบจะสำลักความสุขนั้นออกมา“คุณสวย สวยเหลือเกินเรย์” ภาสกรพูดราวกับคนที่พร่ำเพ้ออยู่ ก่อนจะกระแทกร่างกายใส่หญิงสาวอย่างแรงด้วยความต้องการของตนเอง ตอนนี้เขาแทบอยากจะปลดปล่อยความต้องการออกมา แต่สมองกลับประท้วงว่ายังอยากเห็นสาวใต้ร่างร้องทรมานด้วยความเสียวซ่านอยู่“อย่าหยุดสิค

“เลิกพูดถึงคนอื่นแบบนั้นได้แล้ว เพราะคุณไม่ได้รู้อะไรเลย” ชายหนุ่มแทบทนไม่ไหวที่ลินดาพูดจาดูถูกเรนิตาแบบนั้น เขาได้แต่เตือนสติตัวเองว่าให้ใจเย็นกับลินดาจนวินาทีสุดท้าย“มันก็ไม่ได้ทำตัวต่างจากลี่เท่าไรเลย ตั้งใจมาอยู่ที่นี่เพื่ออ่อยคุณ ถามจริงเถอะว่าคุณดูไม่ออกเลยหรือไงภาค ทำไมถึงได้ไปหลงเสน่ห์อีดาราที่ขายเนื้อตัวตัวเองหาเงินแบบนั้น”“ลี่! อย่าให้ผมหมดความอดทนกับคุณ” ภาสกรเสียงดังจนลินดาอดตกใจไม่ได้ เขาเองเริ่มทนไม่ไหวกับถ้อยคำว่าร้ายของลินดา ยิ่งลินดาพูดถึงเรนิตาในแง่ลบเท่าไรมันก็ยิ่งสะท้อนตัวตนของลินดามากเท่านั้น“คุณต่างหากที่อย่าทำให้ลี่หมดความอดทน คิดว่าลี่มีแค่ภาพตอนที่มันนั่งมั่วสุมกับคนงานของคุณแค่นั้นจริงๆเหรอ” ลินดาถามด้วยความเหนือกว่า และแน่นอนว่าสิ่งที่เธอกำลังจะโชว์เขาต่อไปนี้มันต้องทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าต่อรองกับเธออีกต่อไป“คุณคิดจะขู่อะไรผมอีก” ภาสกรเอ่ยถามอย่างใจเย็น แม้ลึกๆ เขาเองก็กลัว กลัวที่จะทำให้เรนิตาต้องเดือดร้อน เพราะหากลินดาหันมาเล่นงานเขา เขาคงไม่สนใจและปล่อยให้เ

ภาสกรกลับมารอเรนิตาที่บ้านตามที่หญิงสาวบอก และขณะนั้นเองโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นตามด้วยรายชื่อของคนที่เขาพอจะเดาว่าได้ว่าเป็นใคร ‘เมญ่า’ คงร้อนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากจึงทนรอชายหนุ่มให้เป็นฝ่ายติดต่อไปไม่ไหว ภาสกรตัดสินใจกดรับสายเมญ่าทันที“ครับคุณเมญ่า” ภาสกรตอบรับสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ปลายสายกลับส่งเสียงร้อนใจกลับมาจนภาสกรรู้สึกผิด‘คุณภาคบอกเมญ่าได้หรือยังคะว่านี่มันเรื่องอะไรกัน ตอนนี้นักข่าวโทร. หาเมญ่าเยอะแยะไปหมด เมญ่าไม่กล้ารับสายเลย’ เมญ่าพูดด้วยน้ำเสียงกังวลใจอย่างไม่ปิดบัง“ใจเย็นก่อนนะครับ เรื่องนี้ผมผิดเองที่ปล่อยให้คนนอกเข้ามาสร้างปัญหา” ภาสกรพูดก่อนจะถอนหายใจด้วยความเครียด‘สรุปคุณภาครู้ใช่ไหมคะว่าใครเป็นคนปล่อยรูปบ้าๆ พวกนั้น’ เมญ่าเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ“ครับ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เขาไม่กล้าทำอะไรเรย์อีกแล้วแหละ ส่วนรูปที่หลุดไปตอนนี้ฝากคุณเมญ่าทำเฉยไปก่อนได้ไหมครับ อย่าเพิ่งออกไปปฏิเสธหรือตอบโต้อะไร” ภาสกรไม่อยากให้เมญ่าต้องโกหกประชาชน เพราะรูปที่

“จริงๆ ต่อให้คนอื่นรู้ก็ไม่ได้เป็นอะไร ผมพร้อมที่จะเปิดเรื่องนี้อยู่แล้ว” ภาสกรยืนยันความตั้งใจของตนเอง เพราะเขาก็ไม่ได้ซ่อนผู้หญิงอีกคนเอาไว้ การเปิดเผยว่ากำลังศึกษาดูใจกับเรนิตาอยู่จึงไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไร“แต่ฉันไม่อยากให้ใครมองว่าฉันมาจับคุณ” เรนิตาพูดออกไปตามตรง เธอพอจะรู้อยู่บ้างว่าสำหรับคนที่นี่ภาสกรเป็นชายหนุ่มที่หลายคนต้องการ“ฮ่า คิดไปเรื่อย คนอื่นได้อิจฉาผมมากกว่าที่คุณยอมเปิดใจคุยด้วย” ภาสกรหัวเราะออกมา เขาไม่เคยคิดว่าใครจะมาจับเขา ยิ่งเรนิตายิ่งแล้วใหญ่ เพราะเธอเองก็มีดีที่เรียกได้ว่าผู้ชายหลายคนคงอิจฉาเขาอย่างแน่นอน“เอาเป็นว่าฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องเราตอนนี้” เรนิตายืนกรานเสียงแข็ง แม้จะเห็นใบหน้าเศร้าเสียใจของชายหนุ่มแต่เธอก็ไม่เปลี่ยนใจ“ครับ ผมเข้าใจ รอคุณพร้อมก็ได้” ภาสกรพูดด้วยความน้อยใจเล็กน้อย เขาอยากจะใจแข็งและเอาความเป็นตัวเองก่อนหน้านี้กลับมา เขาเคยได้ยินคนบอกว่าผู้หญิงเมื่อเสียตัวให้ใครจะรักหลงผู้ชายคนนั้นหัวปักหัวปำ คำคำนี้มันคงใช้ไม่ได้กับเรนิตา เพราะเธอมีท่าทีปกติ

            เรนิตาจัดเตรียมอาหารให้ชายหนุ่มตามหน้าที่ของเธอ ไม่นานเขาก็กลับเข้าบ้านมาด้วยท่าทีเหนื่อยล้า วันนี้ทั้งวันชายหนุ่มคงต้องอยู่เคลียร์งานหลายอย่างและคงไม่มีเวลาแม้แต่จะหาอะไรกิน            “คุณดูเหนื่อยๆ ทานอะไรเลยไหมคะ” เรนิตาเอ่ยถาม พร้อมกับจะเดินเลี่ยงไปห้องครัว แต่กลับถูกภาสกรโอบกอดจากด้านหลังเสียก่อน            “อุ๊ย ปล่อยก่อนค่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นค่ะ” เรนิตาร้องด้วยความตกใจ และดูท่าภาสกรจะไม่สนใจแต่กลับซุกไซ้จมูกลงที่ซอกคอของเธอ            “ใครจะมาเห็น คุณก็รู้ว่าบ้านผมมีแต่ป้าเพ็ญเท่านั้นแหละที่เข้ามาได้ และผมก็บอกป้าเพ็ญแล้วด้วยว่าเย็นนี้ไม่ต้องเข้ามา” ภาสกรสูดดมความหอมจากกายสาวจนเต็มอก จากเมื่อเช้าที่น้อยใจเธอตอนนี้กลับหายไปเพียงแค่ได้กอดร่างกายนุ่มนิ่มของหญิงสาว   &nbs