All Chapters of ซุป’ตาร์คนนี้ผมจอง: Chapter 91 - Chapter 100

“ต่อไปนี้คุณห้ามใส่ชุดพวกนี้อีกนะรู้ไหม” ภาสกรเงยหน้าพูดกับหญิงสาวด้วยสายตาจริงจัง เขาเองไม่เคยคิดห้ามเรื่องการแต่งตัวกับใคร และให้เกียรติในรสนิยม ความชอบของแต่ละคนเสมอ แต่สำหรับเรนิตาเขากลับไม่อยากให้เธอแต่งตัวเรียกเสือ เรียกจระเข้แบบนี้อีก“แต่มันเป็นงานนะคะ” เรนิตาเอ่ยแย้ง แม้สติจะเริ่มเลือนรางจากรสสัมผัสของเขา แต่เธอก็ยังเลือกจะตอบออกไปตามความจริงที่ว่าเธอไม่สามารถเลิกแต่งตัวแบบนี้ได้“งั้นก็เลิกทำงานไหม ผมเลี้ยงคุณได้ตลอดชีวิต” ภาสกรพูดพร้อมกับบดขยี้ริมฝีปากคนดื้อเพื่อต้องการลงโทษเธอ ยิ่งหญิงสาวพยายามต่อต้านเท่าไร เขาก็ยิ่งอยากปราบพยศเธอมากเท่านั้น“อื้อ…คุณภาคอย่าเอาแต่ใจสิคะ” เรนิตาพูดพร้อมกับค่อยๆ ดันอกชายหนุ่มออก หญิงสาวค่อยๆ ลูบไล้ใบหน้าของชายหนุ่มที่ก่อนหน้านี้เคยมีหนวดเครา แต่เจ้าตัวได้โกนออกจนมันดูสะอาดสะอ้านไม่ชินตา“คุณรู้ไหมว่าเวลาคุณอยู่ในชุดนี้มันน่าเอาขนาดไหน และผมไม่อยากให้คนอื่นมองคุณด้วยสายตาแบบเดียวกับที่ผมกำลังมอง” ความต้องการของภาสกรมากขึ้นเป็นทวีคูณเพียงได้เห็นเรน

“ถ้าคุณไม่สบายใจ ครั้งหน้าผมจะป้องกันดีไหมครับ” ภาสกรยอมทำตามความต้องการของหญิงสาวอย่างง่ายดาย สำหรับเขาแล้วหากคู่นอนไม่เต็มใจให้ทำอะไรเขาก็ยินดีที่จะปรับเสมอ“ดีค่ะ” เรนิตาตอบแทบจะทันที“แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่ง…” ภาสกรพูดพร้อมกับทำสายตาดุใส่เรนิตา จนเธออดสงสัยไม่ได้ว่าไปทำเรื่องอะไรให้ชายหนุ่มไม่พอใจ“ทำหน้าแบบนั้น มีอะไรไม่พอใจฉันหรือไง” หญิงสาวเอ่ยถามออกไปตามตรง“คุณเลิกพูดว่าเรากำลังศึกษาดูใจกันสักทีได้ไหม เพราะตอนนี้เราทั้งศึกษาและดูไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว โอ๊ย!” ภาสกรร้องออกมาอีกครั้งเมื่อถูกเรนิตาตีอก ก่อนที่ใบหน้าของหญิงสาวจะแดงไปจนถึงหูอีกครั้ง“คุณนี่มันพูดอะไรออกมาไม่อายเลยหรือไง” เรนิตาต่อว่าชายหนุ่มด้วยความเขินอาย แม้ว่าที่เขาพูดมันจะเป็นเรื่องจริงก็ตามที“นะครับเรย์ เราไม่ได้ศึกษาดูใจกันแล้ว แต่เรามาคบกันจริงๆ จังๆ เลยได้ไหม เป็นแฟนกับผมนะเรย์” ภาสกรพูดขึ้นก่อนจะดึงหญิงสาวมากอดจากด้านหลัง พร้อมกับเชยคางตนเองไว้ที่หัวไหล่ของเธอ“ค

“เรย์ไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าเรย์อภัยให้พี่ แต่เรย์ไม่อยากเก็บเรื่องนี้มาคิดอีกแล้วค่ะ เรย์อยากให้เราสองคนจบกันด้วยดี ใช้ชีวิตของใครของมัน และเรย์เองก็หวังว่าพี่พายุจะไม่เลือกเดินทางผิดหรือทำในสิ่งที่ไม่ดีอีกนะคะ” เรนิตาพูดออกมาจากใจจริง การที่พายุเลือกแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งเพียงเพราะอยากให้มาช่วยซัปพอร์ตเรื่องธุรกิจ มันไม่ได้มีผลดีอะไรต่อชีวิตคู่เลย และเวรกรรมก็ตามทันเมื่อลิตาเองก็คิดกับพายุแค่เรื่องผลประโยชน์เช่นกัน“ครับ พี่ขอให้เรย์โชคดีเช่นกันนะ” พายุส่งยิ้มให้เรนิตาเป็นครั้งสุดท้าย เขากับเธอคงไม่มีโอกาสได้พบเจอกันอีก“เรย์ขอตัวนะคะ ขอให้พี่พายุโชคดีค่ะ” เรนิตาพูดขึ้นก่อนจะส่งยิ้มจางๆ ให้อดีตคนรักเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกัน หญิงสาวเดินออกจากร้านอาหารโดยไม่หันกลับไปมองพายุที่มองตามเธอด้วยแววตาเศร้าเสียใจอีกเลย “คุยเสร็จแล้วเหรอคะ” ทันทีที่เรนิตาเปิดประตูรถ เมญ่าก็ถามขึ้นทันที“เรียบร้อยแล้วค่ะ” เรนิตาส่งยิ้มให้เมญ่า ทันทีที่เธอตัดสินใจจะออกไปเจอพายุ เธอก็รีบโทร.บอกให้เมญ่าไปเป็นเ

 แม้ว่าภาสกรจะเป็นเสมือนหัวหน้าของเมญ่าและมีสิทธิ์สั่งการทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย แต่ถึงอย่างไรเรนิตาก็คือเด็กที่อยู่ในสังกัดของเมญ่า ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะให้เกียรติและขออนุญาตไว้ก่อนจะทำอะไร เช่นครั้งนี้ที่ทั้งคู่ได้ขอไปพักผ่อนที่เชียงใหม่ด้วยกัน ผู้จัดการส่วนตัวอย่างเมญ่าก็อนุญาตและจัดการเคลียร์คิวของดาราสาวให้เรียบร้อยเสร็จสรรพ ส่วนหนึ่งเพราะเรนิตาหายจากวงการไปสักพักเลยทำให้ไม่ติดปัญหาอะไรมาก แต่หลังจากเที่ยวเสร็จเธอเองก็คงต้องกลับมาทำงานหนักๆ เพื่อทดแทนเวลาที่ผ่านมา“อากาศกำลังดีเลยเนอะ” ภาสกรเอ่ยขึ้น พร้อมถามหญิงสาวข้างกายที่ตอนนี้เปิดกระจกรถยนต์ส่วนตัวเพื่อรับอากาศเย็นๆ หลังจากที่เมื่อคืนนี้ทั้งคู่เดินทางออกจากกรุงเทพฯ กันตั้งแต่กลางดึกภาสกรเป็นคนขอขับรถยนต์มาที่เชียงใหม่เอง ด้วยเหตุผลว่าไม่อยากต้องวุ่นวายหาเช่ารถตอนที่ถึงเชียงใหม่แล้ว และอีกอย่างเขาจะได้ใช้เวลาร่วมกับเรนิตามากขึ้นด้วย“ใช่ค่ะ ที่น่านป่านนี้ก็คงหนาวมากๆ แน่เลยใช่ไหมคะ” เรนิตาจากไร่น่านฟ้ามาไม่นาน แต่แปลกที่เธอกลับรู้สึกคิดถึงและโหยหา ราวกับว่าที่นั่นเป็นสถานที่

“ก็บอกแล้วไงว่าโชคชะตาเข้าข้างพี่” ชายหนุ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อีกครั้ง“ค่ะ เชื่อแล้ว ว่าแต่เย็นนี้เรากินอะไรกันดี” เรนิตาพูดด้วยสายตาเป็นประกาย อันที่จริงเธอแกล้งถามไปอย่างนั้นเพราะเมนูในใจของเธอก็คือหมูกระทะ ขึ้นดอยมาอยู่ที่อากาศเย็นๆ แบบนี้ การกินหมูกระทะร้อนๆ ก็จะช่วยคลายความหนาวไปได้ไม่น้อย“อยากกินหมูกระทะละสิ พี่รู้นะ” ชายหนุ่มพูดอย่างรู้ทัน เพราะเมื่อครู่นี้เขาเห็นเรนิตาเอาแต่ยืนมองราคาเมนูหน้าที่พัก และจับจ้องแต่ชุดหมูกระทะอยู่อย่างนั้น“ใช่ค่ะ มาดอยก็ต้องกินหมูกระทะสิ” หญิงสาวยิ้มร่าเริงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มรู้ทัน โดยที่เธอไม่ต้องพูดอะไรเยอะแยะมากมาย“เรย์นี่ก็แปลกนะ ถ้าเป็นดาราคนอื่นคงจะห่วงหุ่นน่าดู” นี่ก็อาจจะเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของหญิงสาวก็เป็นได้ เธอไม่เคยทำตัวเหมือนคนกลัวอาหาร แต่กลับกินอาหารทุกอย่างด้วยความเอร็ดอร่อย“ใครบอกไม่ห่วงคะ งานของเรย์ต้องใช้รูปร่างหน้าตา ที่เรย์กินๆ แบบที่พี่ภาคเห็น เดี๋ยวกลับไปเรย์ก็ต้องไปชดใช้กรรม ออกกำลังกายให้หนักแล้วก็คุมอาหารนิดหน่อย&rd