All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 271 - Chapter 280

ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นภายในคอกเหล็กขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโรงงานร้าง ยังคงทำหน้าที่เป็นประดุจกรงขังวิญญาณที่สูบเอาความหวังและเรี่ยวแรงของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายไปจนหมดสิ้น เสียงสะอื้นไห้ที่ดังสลับกับเสียงฟันกระทบกันด้วยความหนาวเหน็บและหวาดผวาของเด็กสาววัยแรกรุ่นนับสิบชีวิต คละคลุ้งกลายเป็นบรรยากาศแห่งความตายที่หนักอึ้งจนแทบจะทำให้คนปกติสติแตก หนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่แห่งครอบครัวสกุลโจว ผู้แฝงตัวเข้ามาในฐานะตัวแทนของโจวเจินเอ๋อร์ ยังคงนั่งขดตัวอยู่ตรงมุมหนึ่งของกรงเหล็ก ร่างกายของหล่อนถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนตัวโคร่งและถุงผ้าสีดำสนิทที่ครอบคลุมศีรษะเอาไว้ สองมือที่ถูกมัดไพล่หลังเริ่มมีอาการชาหนึบ ทว่าหล่อนกลับไม่ยอมขยับตัวดิ้นรนเพื่อร้องขอความเมตตาเหมือนอย่างที่เหยื่อคนอื่นๆ กระทำ จิตวิญญาณของหญิงสาวดำดิ่งลงสู่ความสงบเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด หล่อนกำลังเงี่ยหูฟังทุกสรรพเสียงที่เกิดขึ้นรอบกาย เพื่อรอคอยช่วงเวลาสำคัญที่กำลังจะมาถึงและแล้ว ความเงียบสงัดที่เจือไปด้วยความหวาดผวาก็ถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง เสียงบานประตูเหล็กบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าสุดของโรงงานร้าง

ความตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ภายในห้องโถงกว้างของโรงงานร้างพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด บรรยากาศรอบกายเยียบเย็นและหนักอึ้งราวกับมีหินผาขนาดยักษ์กดทับลงมาบนบ่าของทุกคนที่ยืนอยู่ ณ สถานที่แห่งนั้น จิ้งหูหย่ง ชายผู้ตั้งตนเป็นราชาแห่งโลกมืด หายใจหอบสะท้านด้วยแรงโทสะที่เดือดพล่านอยู่ในอก ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาบัดนี้แดงก่ำและบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกสตรีตรงหน้าลูบคมและเย้ยหยัน สันกรามของเขานูนปูดจากการขบฟันแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ทว่าเมื่อสติสัมปชัญญะและสัญชาตญาณแห่งความละโมบถูกดึงกลับมาด้วยคำเตือนของลูกน้องคนสนิท เขาจึงจำต้องสะกดกลั้นอารมณ์ที่อยากจะฉีกกระชากร่างของหญิงสาวเบื้องหน้าเอาไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจชายนักต้มตุ๋นออกแรงสะบัดท่อนแขนของตนเองอย่างรุนแรงและเกรี้ยวกราด เพื่อให้หลุดพ้นจากการจับกุมของอาเกา ลูกน้องร่างยักษ์ที่เพิ่งจะคว้าแขนเขาเอาไว้เพื่อห้ามปรามไม่ให้ลงมือทำร้ายสินค้าชิ้นงาม แรงสะบัดนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด เขาถลึงตาใส่ลูกน้องคนสนิทเป็นการคาดโทษ ก่อนจะหันขวับกลับมาจ้องมองใบหน้าที่เชิดรั้นและไร้ซึ่งความหวาดกลัวของหนิงร

ความมืดมิดภายในห้องขังใต้ดินนั้นหนาทึบและหนักอึ้งประดุจก้อนตะกั่วที่หลอมละลาย มันโอบรัดรอบสรีระที่บอบบางของหนิงรุ่ยเอาไว้ในทุกตารางนิ้ว ไร้ซึ่งแสงสว่างแม้แต่เพียงเสี้ยวเดียวที่จะเล็ดลอดเข้ามาให้ความหวัง กลิ่นเหม็นอับของความชื้นและตะไคร่น้ำที่เกาะกินผนังปูนซีเมนต์ ผสมปนเปกับกลิ่นคาวสนิมและกลิ่นไอดินที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน สร้างบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ทว่าท่ามกลางความหนาวเหน็บที่แทรกซึมทะลุเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนเข้ามากัดกินผิวเนื้อ หญิงสาวกลับไม่ได้ปล่อยให้ความหวาดผวาเข้าครอบงำจิตวิญญาณของตนเองแม้แต่น้อย หล่อนนั่งพิงแผ่นหลังที่ตั้งตรงและเด็ดเดี่ยวเข้ากับกำแพงที่เย็นเฉียบ สองมือที่ถูกมัดไพล่หลังเอาไว้ด้วยเชือกไนลอนเส้นหยาบเริ่มมีอาการชาหนึบ ทว่าหล่อนกลับขบกรามแน่นและสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอดการสูดลมหายใจในครั้งนี้ไม่ใช่การถอนหายใจด้วยความท้อแท้ ทว่ามันคือการรวบรวมสติสัมปชัญญะและสมาธิทั้งหมดที่มีอยู่ ให้มารวมศูนย์กันอยู่ที่จุดกึ่งกลางของความนึกคิด หล่อนปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ ตัดขาดการรับรู้จากโลกภายนอกที่มืดบอดและโหดร้าย มุ่งหน้าเข้าสู่โลกเร้นลับที่ซุกซ

ความมืดมิดภายในคุกใต้ดินยังคงทำหน้าที่ประดุจม่านสีดำผืนมหึมาที่ปิดกั้นทุกวิสัยทัศน์ ทว่าสำหรับหนิงรุ่ยแล้ว บัดนี้มันไม่ใช่กรงขังที่เหนี่ยวรั้งอิสรภาพของหล่อนได้อีกต่อไป หลังจากที่พันธนาการจากโซ่ตรวนเหล็กถูกปลดเปลื้องออกไปจนหมดสิ้นด้วยของวิเศษจากระบบร้านค้า หญิงสาวค่อยๆ ยืดหยัดร่างกายที่บอบช้ำขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างเงียบเชียบที่สุด หล่อนสะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อไล่อาการชาและกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิต นัยน์ตากลมโตที่เคยอ่อนโยนบัดนี้สาดประกายความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นประดุจนักล่าในยามวิกาล หล่อนรู้ดีว่าการจะนั่งรอให้ความช่วยเหลือมาถึงเพียงอย่างเดียวนั้นไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด หากจิ้งหูหย่งย้อนกลับมาตรวดดูหล่อนก่อนเวลาอันควร แผนการทั้งหมดอาจพังทลายลงได้ หล่อนจำต้องเป็นฝ่ายกุมชะตาชีวิตของตนเอง และก้าวออกไปสำรวจรังนรกแห่งนี้เพื่อรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุดหนิงรุ่ยแหงนหน้าขึ้นมองฝ่าความมืดมิดไปยังเบื้องบน แม้จะมองไม่เห็นสิ่งใดชัดเจน ทว่าสัมผัสจากกระแสลมเย็นเยียบที่พัดโชยลงมาปะทะผิวหน้าเป็นระยะ บ่งบอกให้หล่อนรู้ว่ามีช่องระบายอากาศขนาดเล็กซุกซ่อนอยู่บริเวณส่วนบนสุดของกำแพงคอนกรีต หญิงสาวก้

บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของสารวัตรหลี่ ณ สถานีตำรวจประจำอำเภอ ช่างเต็มไปด้วยความตึงเครียดและหนักอึ้งจนแทบจะจับต้องได้ในมวลอากาศ แสงอาทิตย์ยามเย็นที่เคยสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกฝ้าได้มลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดของยามราตรีที่โรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณ ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้ มีเพียงแสงสว่างสีเหลืองหม่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็กที่สาดส่องลงบนกองเอกสารและแผนที่อำเภอแผ่นใหญ่ สร้างเงามืดที่ทาบทับและเต้นเร่าไปตามผนังห้องตามจังหวะกระแสลมที่พัดลอดเข้ามา กลิ่นของกระดาษเก่า กลิ่นหมึกพิมพ์ และกลิ่นควันบุหรี่ที่เพิ่งจะมอดดับไป ลอยคละคลุ้งผสมปนเปกันจนสร้างความรู้สึกอึดอัดและชวนให้หายใจไม่ออก ทว่าความอึดอัดจากสภาพแวดล้อมนั้น ไม่อาจเทียบเคียงได้เลยกับความรุ่มร้อนและความหวาดผวาที่กำลังแผดเผาจิตวิญญาณของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในห้องแห่งนี้โจวจื่อหมิง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่ง ผู้เป็นเสาหลักและที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่ของครอบครัวสกุลโจว ไม่สามารถทนนั่งนิ่งๆ อยู่บนเก้าอี้ไม้บุนวมที่สารวัตรหลี่จัดเตรียมไว้ให้ได้เลยแม้แต่