All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 251 - Chapter 260

สายฝนเม็ดใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าที่ดำมืดมิดในยามราตรี กระหน่ำซัดสาดลงบนผืนดินลูกรังจนแปรสภาพกลายเป็นแอ่งโคลนตมที่เหม็นคาวและเหนอะหนะ ท่ามกลางความเหน็บหนาวที่กรีดลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังตะเกียกตะกายหนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปในตรอกแคบที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง จิ้งหูหย่ง ชายนักต้มตุ๋นผู้เคยมีใบหน้าหล่อเหลาและวาจาที่หว่านล้อมสตรีมาแล้วนักต่อนัก บัดนี้มีสภาพไม่ต่างอันใดกับสุนัขจรจัดที่ถูกทุบตีจนบาดเจ็บสาหัส เสื้อผ้าไหมเนื้อดีที่เขาเคยสวมใส่เพื่อโอ้อวดฐานะจอมปลอม ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและรอยเลือด เส้นผมที่เคยจัดทรงอย่างประณีตลู่แนบติดกับหนังศีรษะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวจากการถูกไล่ตะเพิดและรุมประชาทัณฑ์ออกจากหมู่บ้านซานหลินในครั้งก่อนจิ้งหูหย่งทิ้งตัวลงนั่งพิงกำแพงอิฐที่ชื้นแฉะและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ เขายกมือที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยบาดแผลขึ้นมากุมหน้าอก หอบหายใจรับเอาอากาศที่หนาวเย็นเข้าสู่ปอดอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดทางกายที่ได้รับนั้นสาหัสจนแทบจะทนไม่ไหว ทว่ามันกลับเทียบไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวกับความเจ็บปวดทางใจและความอับอายขายหน้าที่กำลังก

ดวงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยเริ่มลดระดับลงต่ำจนเกือบจะแตะขอบหลังคาบ้านเรือนที่ปลูกเรียงรายซ้อนกันเป็นทิวแถว แสงแดดสีทองอมส้มสาดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างอาคาร ทอดเงายาวพาดผ่านผืนดินลูกรังของตลาดอำเภอที่เคยคึกคักและอัดแน่นไปด้วยผู้คนในยามเช้า บัดนี้ฝูงชนเริ่มบางตาลงตามกาลเวลา เสียงจอแจของการค้าขายและเสียงฝีเท้าที่เดินขวักไขว่ค่อยๆ แผ่วเบาลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของความเหนื่อยล้าที่ลอยปะปนอยู่กับฝุ่นผงที่กำลังร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน บรรยากาศโดยรอบเริ่มถูกปกคลุมด้วยความสงบเงียบของการเตรียมตัวพักผ่อน ทว่าสำหรับอาณาจักรเต้าหู้สกุลโจวแล้ว การทำงานยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่องแม้ว่ายอดขายในวันนี้จะทะลุเป้าหมายไปไกลแล้วก็ตามหนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่แห่งครอบครัวสกุลโจว กำลังยืนอยู่เบื้องหลังเคาน์เตอร์ไม้เนื้อแข็งที่ถูกใช้งานมาอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งวัน หญิงสาวในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครีมที่ดูเรียบง่ายทว่าสะอาดตา กำลังใช้มือเรียวบางที่เปียกชื้นบิดผ้าฝ้ายผืนเล็กจนหมาดน้ำ ก่อนจะออกแรงเช็ดถูลงบนพื้นผิวของเคาน์เตอร์ไม้อย่างแข็งขันและเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คราบน้ำเต้าหู้ คราบซีอิ๊ว และเศษผงที่หลงเหลือจากการค้าขาย ถ

ดวงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยต่ำลงจนลับหายไปจากขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มอมแดงที่สาดส่องฉาบทาบแผ่นฟ้ากว้าง ก่อนที่ความมืดมิดของยามราตรีจะค่อยๆ คืบคลานเข้าปกคลุมตัวอำเภออย่างเชื่องช้า สายลมเย็นเยียบของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดกรรโชกมาเป็นระลอก หอบเอาใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนและส่งเสียงกรอบแกรบยามกระทบกับพื้นดินลูกรัง บรรยากาศของตลาดที่เคยจอแจและเต็มไปด้วยเสียงตะโกนค้าขายบัดนี้เงียบสงัดลงอย่างรวดเร็ว ผู้คนต่างเร่งฝีเท้าเดินทางกลับสู่เคหสถานเพื่อหลบเลี่ยงความหนาวเย็นและซึมซับความอบอุ่นจากครอบครัว ทว่าสำหรับอาณาจักรเต้าหู้สกุลโจว การปิดร้านในค่ำคืนนี้กลับไม่ได้นำมาซึ่งความผ่อนคลายหรือความเบิกบานใจอย่างที่เคยเป็นมา ความหนักอึ้งบางอย่างแผ่ซ่านปกคลุมอยู่ทั่วทุกตารางนิ้วของอาคารตึกแถวสองคูหา คล้ายกับมีเมฆหมอกแห่งลางร้ายลอยอวลอยู่เหนือกำแพงบ้านทันทีที่บานประตูไม้บานเฟี้ยมแผ่นสุดท้ายถูกโจวจื่อหมิงเลื่อนปิดสนิทและลงกลอนเหล็กดังกึกก้อง เสียงนั้นเปรียบเสมือนการตัดขาดโลกภายนอกที่แสนอันตรายออกจากพื้นที่ปลอดภัยของครอบครัว หนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่ผู้เป็นดั่งเสาหลักทางสติปัญญาของบ้าน ไม่รอช้าให้เวลาสูญเปล่าไปแม้แ

แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์เข้ามาภายในห้องพักสุดหรูของโรงแรมระดับแนวหน้าในตัวเมืองเอก ลำแสงสีทองตกกระทบลงบนบานกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง สะท้อนภาพของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังยืนพินิจพิเคราะห์เงาของตนเองด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและเย่อหยิ่งอย่างถึงที่สุด จิ้งหูหย่ง ชายนักต้มตุ๋นผู้เคยมีสภาพซอมซ่อประดุจสุนัขข้างถนนที่ถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านซานหลิน บัดนี้ได้สลัดคราบความยากไร้และบาดแผลแห่งความอัปยศทิ้งไปจนหมดสิ้น ร่างกายที่สูงโปร่งของเขาถูกห่อหุ้มด้วยชุดสูทสากลสีเทาเข้มที่สั่งตัดเย็บอย่างประณีตบรรจงจากช่างฝีมืออันดับหนึ่ง เนื้อผ้าขนสัตว์ผสมไหมชั้นดีทิ้งตัวแนบสนิทไปกับสรีระ ไร้ซึ่งรอยยับย่นแม้แต่นิ้วเดียว บ่งบอกถึงราคาที่แพงลิบลิ่วเกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะหาเงินมาซื้อได้ทั้งชีวิตเขาค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นมาขยับปมเนกไทสีเลือดหมูให้เข้าที่ นิ้วมือที่เคยหยาบกร้านบัดนี้ได้รับการดูแลอย่างดีจนสะอาดสะอ้าน ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นแหวนหยกสีเขียวมรกตวงโตที่สวมอยู่บนนิ้วหัวแม่มือ หยกเนื้อใสบริสุทธิ์สาดประกายล้อกับแสงแดด มันเป็นเครื่องประ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยที่เค้าเคยสาดส่องอย่างร้อนแรง เริ่มลดทอนความเกรี้ยวกราดลงตามเข็มนาฬิกาที่หมุนเปลี่ยนผ่าน ทอดเงายาวพาดผ่านหลังคาผ้าใบและแผงลอยไม้ไผ่ในตลาดสดประจำอำเภอ ความวุ่นวายและเสียงจอแจของการค้าขายยังคงดำเนินต่อไป ทว่าสำหรับ "ป้าเหมย" หญิงม่ายวัยกลางคนผู้ยึดอาชีพขายผักสดเพื่อประทังชีวิตสองแม่ลูก เวลานี้กลับเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้าและแสนจะทรมาน นัยน์ตาที่ฝ้าฟางและเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าของนาง ชะเง้อมองฝ่าฝูงชนที่เดินขวักไขว่ไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาทอดมองไปยังทิศทางของตรอกแคบด้านหลังตลาด ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่ทอดยาวไปสู่บ่อน้ำบาดาลส่วนรวม"ทำไมถึงได้ไปนานขนาดนี้นะซิ่วอิง แค่ไปตักน้ำมาพรมผักแค่นี้เอง ไม่น่าจะนานจนตะวันคล้อยต่ำขนาดนี้เลย"ป้าเหมยบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล มือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแตกจากการทำไร่ทำนา ยกขึ้นเช็ดหยาดเหงื่อที่ซึมชื้นบริเวณหน้าผาก หัวใจของคนเป็นแม่เริ่มเต้นผิดจังหวะ ความสังหรณ์ใจที่ไม่ดีบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของความรู้สึก ซิ่วอิงลูกสาวของนางเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย และรู้ความมาตั้งแ