All Chapters of สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80: Chapter 1 - Chapter 10

อากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบนั้นทั้งเย็นเยียบและหนักอึ้งราวกับถูกถมทับด้วยก้อนน้ำแข็งมหึมา ความมืดมิดโรยตัวปกคลุมในทุกตารางนิ้วจนแทบมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วมือของตนเอง หนิงรุ่ยนอนขดตัวคู้ดั่งกุ้งแห้งอยู่บนเตียงกระดานไม้ที่ทั้งแข็งกระด้างและเต็มไปด้วยเสี้ยนหนาม ร่างกายของเธอในเวลานี้ผ่ายผอมจนแทบจะเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ทุกครั้งที่พยายามสูดลมหายใจเข้าปอด ซี่โครงที่ปูดโปนจะขยับเสียดสีกันจนสร้างความเจ็บปวดร้าวลึกไปถึงไขกระดูก ผิวหนังที่เคยขาวเนียนบริสุทธิ์บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น รอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำ และบาดแผลปริแตกที่เกิดจากการถูกทุบตีอย่างทารุณ กลิ่นเหม็นอับของเชื้อราที่เกาะกินผนังห้อง ผสมปนเปกับกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดที่แห้งกรังบนเสื้อผ้าขาดวิ่น ทำให้บรรยากาศในซ่องนรกแห่งนี้ไม่ต่างอะไรกับหลุมศพที่รอคอยการฝังกลบ ความหนาวเหน็บแทรกซึมผ่านรอยแตกของแผ่นไม้กระดานเข้ามาบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ไม่มีผ้าห่มอันอบอุ่น ไม่มีเตาผิงให้คลายหนาว มีเพียงความโดดเดี่ยวที่กัดกินวิญญาณของเธออย่างช้าๆ เสียงหยดน้ำจากหลังคาที่รั่วซึมหยดลงมากระทบพื้นดินดังก้องอยู่ในความเงียบงัน ราวกับเป็นนาฬิกาทรายที่กำลั

แสงสลัวของยามรุ่งอรุณเพิ่งจะเริ่มทอประกายฉาบย้อมขอบฟ้าเบื้องตะวันออกให้กลายเป็นสีครามอมม่วงจางๆ อากาศในยามเช้าตรู่ของหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ยังคงโอบล้อมไปด้วยความหนาวเย็นที่แฝงตัวมากับหยาดน้ำค้าง ลมสายอ่อนพัดโชยมาปะทะผิวแก้ม แอบแฝงความเหน็บหนาวที่สามารถกรีดแทงทะลุเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบได้อย่างง่ายดาย ทว่าสำหรับหนิงรุ่ยในเวลานี้ ความหนาวเย็นทางกายไม่อาจเทียบเคียงได้กับความอบอุ่นที่กำลังล้นอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ สองมือบอบบางที่เคยหยาบกร้านและเต็มไปด้วยบาดแผลในอดีตชาติ บัดนี้กำลังประคองถาดไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีรอยแหว่งบิ่นตรงขอบอย่างทะนุถนอมที่สุด บนถาดไม้นั้นมีหม้อดินเผาใบย่อมที่บรรจุข้าวต้มร้อนๆ ส่งควันสีขาวขุ่นลอยกรุ่นขึ้นสู่อากาศ กลิ่นหอมของข้าวต้มที่ต้มจนเมล็ดบานนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นไข่เจียวสีเหลืองทองและผักกาดดองสับละเอียด ช่างเป็นกลิ่นหอมที่แสนจะเรียบง่ายแต่มันกลับมีพลังอำนาจในการดึงรั้งจิตวิญญาณของเธอให้หยั่งรากลึกลงในความเป็นจริง หนิงรุ่ยสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าหาญ เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากธรณีประตูห้องครัวที่มืดสลัว มุ่งหน้าไปยังโต๊ะอาหารไม้ตัวเก่าที่ตั้งอยู่ใจกลางลานบ้าน

แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่เคยอาบย้อมท้องฟ้าเบื้องตะวันตกค่อยๆ ถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดของยามราตรี สายลมหนาวพัดโชยลอดผ่านช่องว่างของแผ่นไม้กระดานที่ตีประกบเป็นผนังบ้านดินปั้น นำพาเอาความเยือกเย็นระลอกใหม่เข้ามาปะทะผิวกายของสมาชิกครอบครัวสกุลโจวที่กำลังนั่งล้อมวงกันอยู่รอบโต๊ะอาหารไม้ตัวเก่าใจกลางห้องโถง แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในพื้นที่แห่งนี้มาจากตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเล็กที่ตั้งอยู่มุมโต๊ะ เปลวไฟสีส้มอมเหลืองเต้นเร่าไปตามแรงลม คอยสาดส่องแสงสลัวทอดเงาของทุกคนให้ทาบทับลงบนพื้นดินอัดแน่น บรรยากาศในช่วงมื้อค่ำของวันนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความอบอุ่นหรือเสียงพูดคุยสัพเพเหระเหมือนอย่างครอบครัวอื่น หากแต่ถูกกดทับด้วยความหนักอึ้งและความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศจนแทบจะจับต้องได้ บนโต๊ะอาหารมีเพียงหม้อใส่ข้าวต้มที่เจือจางจนแทบจะมองเห็นก้นหม้อ จานใส่แผ่นแป้งข้าวโพดเนื้อหยาบกระด้าง และชามใส่ผักกาดดองเค็มที่ถูกแบ่งสันปันส่วนอย่างระมัดระวัง โจวหูคงผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวนั่งหลังค่อมอยู่บนม้าตั่งไม้ มือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแตกจากการจับจอบจับเสียมมาทั้งชีวิตประคองชามข้าวต้มเอาไว้หลวมๆ ดวงตาที่ฝ้าฟาง

ค่ำคืนในชนบทอันห่างไกลความเจริญนั้นช่างเงียบสงัดและมืดมิดจนน่าใจหาย แสงจันทร์เสี้ยวที่สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างกรุกระดาษเก่าๆ เข้ามาตกกระทบลงบนพื้นดินอัดแน่นภายในห้องนอน สร้างเงาสลัวที่ทอดตัวยาวไปตามผนังดินปั้น อากาศในยามวิกาลของฤดูใบไม้ผลิยังคงแฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บที่เสียดแทงทะลุเสื้อผ้า ทว่าบนเตียงเตาอิฐที่ถูกก่อขึ้นอย่างเรียบง่ายกลับมีความอบอุ่นจางๆ แผ่ซ่านออกมารองรับแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาว หนิงรุ่ยนอนลืมตาโพลงอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เธอรับฟังเสียงจิ้งหรีดเรไรที่กรีดปีกส่งเสียงระงมอยู่ภายนอกตัวบ้าน สลับกับเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอและหนักหน่วงของโจวจื่อหมิง ชายหนุ่มผู้เป็นสามีที่นอนหลับสนิทอยู่เคียงข้าง แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรัดกล้ามเนื้อจากการกรำงานหนักของเขากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ความเหนื่อยล้าสะสมจากการแบกหามและทำไร่ไถนามาทั้งวันทำให้เขาจมดิ่งสู่นิทราอย่างรวดเร็วโดยไม่รับรู้ถึงการตื่นตัวของภรรยาหนิงรุ่ยค่อยๆ พลิกตัวตะแคงข้างและทอดสายตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสามีในความมืด แสงจันทร์รำไรส่องให้เห็นสันกรามที่ขบแน่นแม้ในยามหลับใหล รอยย่นบนหน้าผากที่เกิดจ

ท่ามกลางความมืดมิดที่ยังคงห่มคลุมแผ่นดินในยามก่อนรุ่งอรุณ เสียงจิ้งหรีดเรไรที่เคยส่งเสียงระงมมาตลอดทั้งคืนเริ่มเงียบเสียงลง อากาศในช่วงเวลานี้คือช่วงที่หนาวเหน็บที่สุดของวัน ลมสายอ่อนพัดลอดผ่านช่องว่างของหน้าต่างไม้กระดานเข้ามาปะทะผิวกายจนทำให้รู้สึกสะท้านไปถึงกระดูก ทว่าบนเตียงเตาอิฐภายในห้องนอนที่แสนซอมซ่อ หนิงรุ่ยกลับค่อยๆ ปรือเปลือกตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน เธอไม่ได้รอให้เสียงไก่ขันบอกเวลาดังขึ้นเพื่อปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลเหมือนอย่างที่ผ่านมา หญิงสาวค่อยๆ พลิกตัวอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนชายหนุ่มร่างใหญ่ที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่เคียงข้าง โจวจื่อหมิงยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา ลมหายใจของเขาเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการทำงานหนักขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ หนิงรุ่ยทอดสายตามองเสี้ยวหน้าของสามีในความมืดสลัว แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาเพียงน้อยนิดทำให้เธอเห็นรอยคล้ำใต้ตาและรอยย่นบริเวณหัวคิ้วที่เกิดจากความเครียดสะสม หัวใจของเธอถูกบีบรัดด้วยความรู้สึกผิดอันมหาศาลเมื่อนึกย้อนไปถึงอดีตชาติ ในตอนนั