All Chapters of ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Chapter 11 - Chapter 20

"ชินอ๋อง" ทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน จื่อซ่งและฉีหมิงรีบเข้าไปหาผู้เป็นนายทันที ชายหนุ่มยกตู้ที่ทับคนตัวเล็กออกเพราะต้องรีบดึงโจวเทียนหลานออกมาให้เร็วที่สุด เลยทำให้ขอบชั้นวางตำราที่ทับเจียงซือหนิงอยู่นั้น เกี่ยวเข้ากับไหล่บาง ขณะที่พยายามยกมันขึ้นกลับดึงไหล่บางจนเกิดบาดแผล โลหิตซึมออกมา แต่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจเท่าไหร่ ก็แน่อยู่แล้วชีวิตของนางจะมีค่าเท่ากับบุรุษที่นางเพิ่งปกป้องได้เช่นไร โชคดีที่เขามิได้รับบาดเจ็บเลย ตุบ! ร่างบางฟุบลงไปที่พื้นอีกครั้งเพราะอาการบาดเจ็บ และรู้สึกหมดเรียวแรง มืออีกข้างยกมาจับที่หัวไหล่ด้วยความทรมาน โลหิตสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผลจนชุ่มเต็มฝามือเรียว "อยากตายหรืออย่างไร" จื่อซ่งตะคอกใส่ร่างบางจนนางหดหัวเพราะความกลัว เนื่องด้วยความเป็นห่วงผู้เป็นนาย อาการชินอ๋องต่อจากนี้คงต้องแย่ลงมากแน่ๆ แค่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็แทบทนมิไหวอยู่แล้ว "ขออภัยขอรับ ข้าผิดไปแล้ว" ถึงแม้ตัวเองจะเจ็บบาดแผลมากเพียงใด ก็พยายามโขกหัวไปที่พื้นด้วยความสำนึกผิดของตนเอง ทำงานวันแรกก็สร้างเรื่องถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะสั่งตัดหัวนางหรือไม่ ตอนนี้เจียงซือหนิงไม่กล้าเงยหน้ามองโจวเทียนหลานด้วยซ้ำ

หนึ่งชั่วยามที่แล้วครึ้ม! ครึน~เสียงฟ้าร้องดังจากด้านนอก ปลุกหญิงสาวที่นอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลียตื่นขึ้น นางกลับมาที่ห้องตั้งแต่ยามเซิน ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปนานเท่าใดกันแล้ว"โอ๊ย~"หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อสักครู่ลืมไปว่าตนเองบาดเจ็บอยู่ จนเผลอขยับไหล่ข้างที่เจ็บ นางเอื้อมมือไปรินกาน้ำที่หัวเตียงและยกถ้วยน้ำขึ้นดื่มเหมือนคนหิวกระหาย ตอนนี้คงดึกมากแล้วเป็นแน่ และคงไม่มีอาหารเหลืออยู่แล้วกระมัง"ช่างเถิด"หญิงสาวเอ่ยกับตนเองก่อนจะค่อยๆพยุงร่างกายที่สะบักสะบอมไปเปิดประตูห้อง เตรียมออกไปทำความสะอาดที่เรือนหลานฮวา เรือนใหญ่ถึงเพียงนั้นต่อให้ร่างกายแข็งแรงมิบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ก็ใช่ว่าจะทำเสร็จด้วยซ้ำ และขณะที่เกิดประตูกลับพบถาดอาหารและยาอยู่ที่หน้าห้องพัก"ข้าเรียกเจ้าแล้วแต่มิมีเสียงตอบรับ คิดว่าเจ้าคงหลับไปแล้ว ไฉรั่ว"หญิงสาวอ่านข้อความในใจหมายที่ถูกจานอาหารทับอยู่ก่อนจะยิ้มออกมา"ท่านแม่ อย่างน้อยการมาที่นี่ข้าก็พบสหายดีๆแล้วหนึ่งคน"เจียงซือหนิงเอ่ยกับตนเอง ก่อนจะนั่งลงที่หน้าห้องยัดอาหารเข้าปาก เพราะนางไม่มีแรงเดินเข้าไปแล้ว ใช้เวลาไม่นานก็ทานจนเสร็จ กางร่มมิให้ร่างกายเปีย

เช้าวันถัดมา (ภายในตำหนักหลานฮวา) เจียงซือหนิงรู้สึกตัวหลังได้ยินเสียงนกร้องดังช่วงเช้าตรู่ เมื่อคืนไม่รู้ว่าหมดแรงหลับไปตั้งแต่เมื่อใด ใช้เพียงเบาะรองนั่งผืนเล็กๆนอนขดตัวอยู่ อาการหนาวถึงเพียงนั้นแต่นางยังหลับได้ ร่างกายคงมิอาจฝืนทนได้แล้วจริงๆ ผ่านไปแล้วหนึ่งวัน แต่ตำราบนพื้นกองโตกลับลดไปเพียงหนึ่งในสิบส่วนเท่านั้นเอง มือเรียวยกขึ้นอังหน้าผากตนเองและตามเนื้อตัว เจียงซือหนิงหันหน้ามองตนเองที่สะท้อนในกระจกทองแดงที่แตกอยู่ที่พื้น แก้มสองข้างแดงยังกับลูกตำลึงเพราะพิษไข้ คงเป็นเพราะอาการบาดเจ็บและละอองฝนเมื่อคืนเป็นแน่ "ข้าป่วยแล้วจริงๆ" หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตนเอง ก่อนจะะพยุงร่างกายที่แทบไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นเดินออกไปจากตำหนัก นางต้องรีบกลับไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ กินข้าวกินยาให้มีแรงและรีบกลับมาจัดการที่เหลือให้เสร็จ เอี๊ยด~ ทันทีที่เสียงประตูเปิดออกนางกลับพบไฉรั่วที่กำลังเดินมาหานางที่เรือนหลานฮวาอยู่ไกลๆ "นี่เสวี่ยมเหยียน~" ไฉรั่วตะโกนทักทายหญิงสาวมาแต่ไกล เจียงซือหนิงยิ้มตอบกลับไป เดินกะเพกเข้าไปหาชายหนุ่ม "ที่แท้เจ้าก็มาอยู่ที่เรือนหลายฮวาทั้งคืนนี่เอง มิน่าเมื่อคืนข้าไปหาเ

ฮึก! เจียงซือหนิงสะดุ้งตื่นเพราะสายฝนที่กระหน่ำตกอยู่ด้านนอก อาการป่วยที่เล่นงานนางก่อนหน้านี้เริ่มดีขึ้นมากแล้ว ที่หัวมีผ้าขาวเล็กๆพาดเอาไว้ ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ ดีดตัวเองลุกขึ้นนั่งสำรวจอาภรณ์ตนเอง กลัวว่าจะมีผู้ใดมาเช็ดตัวให้ แต่ก็พบว่ามันคือตัวเดิมที่ใส่ก่อนหน้า "ตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ ตำหนักแห่งนี้ก็ล้วนเป็นบุรุษด้วยกันทั้งนั้น แต่ถึงอย่างนั้นสตรีเพียงคนเดียวก็คือแม่นมมั่วหลาน ที่อายุมากจนเป็นมารดาเป็นยายของเจ้าได้แล้วกระมัง" เสียงของบุรุษที่ยืนบริเวณหน้าต่างไม้เอ่ยเสียงเรียบ บานหน้าต่างหนึ่งบานถูกเปิดออกเล็กน้อยเท่านั้นเพื่อไม่ให้ฝนสาดเข้ามา เขายืนมองทิวทัศน์ด้านนอกอยู่นานแล้ว อีกทั้งในห้องที่ปิดสนิทแทบมิมีแสงส่องเข้ามา มีเพียงตะเกียงเล็กๆดวงเดียวที่ถูกจุดเท่านั้น ทำให้นางมิทันได้สังเกต "ท่านเช็ดตัวให้ข้าหรือ" เจียงซือหนิงเอ่ยถามเสียงเบา "แล้วอย่างไร" "ท่านเช็ดตัวแค่ไหน" คำถามของนางทำให้เซี่ยเจิงเดินมาหาที่ปลายเตียง นั่งลงด้วยท่าทีสบายๆถือวิสาสะว่าห้องนี้มีเขาเป็นเจ้าของ "ก็อย่างที่เจ้าเห็น" ชายหนุ่มเอ่ยพลางยักไหล่ "......" ใบหน้าของหญิงสาวถอดสีด้วยความเป็นก

โจวเทียนหลานเคลื่อนรถเข็นไม้เข้าไปในเรือนโดยใช้พลังภายใน ภาพที่เขาเห็นตอนนี้คือชั้นวางตำราทั้งหมดถูกยกขึ้นแล้ว ดูก็รู้ว่าเป็นฝีมือผู้ใดไปไม่ได้นอกจากสหายของเขา ส่วนตำราก็ถูกเก็บไปกว่าครึ่งแล้ว แต่ก็นับว่ายังเหลืออีกมาก เวลาที่เหลือหนึ่งวันต่อจากนี้ดูเหมือนว่าจะคงไม่ทันตามที่เขาสั่งเอาไว้”ตำรากระบี่เมฆา ตำรากระบี่เก้าพิภพ“เจียงซือหนิงอ่านชื่อตำราในมือก่อนจะเดินเอาไปวางในชั้นของเพลงกระบี่ แต่เพราะมันเกือบเต็มชั้นและอยู่สูง ในมือถือลูกท้อไว้จึงใช้ปากคาบมันเอาไว้ และยืดตัวใส่ตำราในชั้น การกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของคนตัวโต ฮึบ!คนตัวเล็กกระโดดเล็กน้อยเพื่อวางตำรา ก่อนจะปัดมือไล่เศษฝุ่น แต่เมื่อหันมาที่หน้าประตูก็ต้องเปิดตากว้าง อ้าปากค้างตุบ!ลูกท้อที่อยู่ในปากล้วงตกพื้นกลิ้งไปทางโจวเทียนหลาน เจียงอันซือรีบวิ่งไปเก็บทันทีด้วยความร้อนใจ แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างนางเสียเท่าไหร่ มันหยุดตรงหน้ารถเข็นใกล้ปลายเท้าของชายหนุ่ม แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังย่อตัวลงไปเก็บมันอยู่ดี จังหวะที่เงยขึ้นมาทำให้สบตากับใบหน้าคมเข้ม เป็นเช่นดั่งทุกครั้งสายตาคู่นี้เหมือนมีมนต์สกด ทำให้ร่างกายของนางแข็งทื่อ จ