All Chapters of ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Chapter 41 - Chapter 50

ณ ตำหนักไป๋หู่รถม้าเคลื่อนตัวเข้ามาหยุดภายในตกหนัก ขบวนขันทีเดินตามมาอย่างเป็นระเบียบ เจียงซือหนิงมองตำหนักแห่งนี้ที่ดูเหมือนว่าจะใหญ่โตและกว้างขวางไม่ต่างกับตำหนักจิ่งหยาง สิ่งที่แตกต่างคือผู้คนมีมากกว่า ดูครึกครื้นและมีชีวิตชีวา ตำหนักจิ่งหยางคนน้อยจนวันๆแทบมิเดินสวนกับผู้ใดด้วยซ้ำ "เสวียนเหยียน! นั้นเจ้าหรือ เหตุใดกลับมากับรัชทายาทได้"เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังหญิงสาว เมื่อเคลื่อนตัวมาหยุดที่หน้าตำหนักกลาง"มู่เฉิน เจ้าอยู่ตำหนักรัชทายาทหรือ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าแปลกใจ ตั้งแต่ไปอยู่ตำหนักจิ่งหยางก็มิได้ออกมาและพบผู้ใดนอกจากคนในคำหนักเลย แต่เสียงที่เอ่ยออกมานั้นกลับแหบแห้ง"เหตุใดสีหน้าเจ้าดูมิดีเลย...หลังของเจ้า! เหตุใดเลือดออกมากมายถึงเพียงนี้"เสียงของมู่เฉินดังพอทำให้เสินปู้อี๋ที่พึ่งลงมาจากรถม้าได้ยืน เขาหันทิศทางจากเดินเข้าตำหนักมาหาคนทั้งคู่ ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับสิบ"เจ้าบาดเจ็บด้วยหรือ"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความไม่รู้ เนื่องด้วยเขานึกว่าคนตัวเล็กเพียงไม่สบายเพราะคุกเข่าตากฝนเท่านั้น"เพราะดูแลชินอ๋องไม่ดี กระหม่อมถูกลงโทษก็สมควรแล้วพะยะค่ะ""เช่นนั้นเจ้าก็รีบ

"ทำอันใดได้งั้นหรือ ขนาดเซี่ยเฟิงเพียงกลับวังไม่กี่คราเขาก็สนใจเจ้าแล้วมิใช่หรือ""เซี่ยเฟิง...คือผู้ใดเจ้าคะ ข้ามิรู้จัก""ยังจะโกหกอีกหรือ เขาถึงขนาดขอตัวเจ้ากับเสด็จอา จะไม่เคยพบเจ้าได้เช่นไร""ข้ามิได้โกหกนะเจ้าคะ ตั้งแต่เข้าวังมา บอกจากหมู่เฉินและคนในตำหนักจิ่งหยางก็มิรู้จักผู้ใดเลย"เจียงซือหนิงเอ่ยตอบตาใส เพราะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เสินปู้อี๋มองหน้าหญิงสาวอย่างจับสังเกต สตรีผู้นี้ดูไม่น่ามีพิษมีไพรอะไรจริงๆ แววตา ท่าทียามตอบหากเป็นคนร้ายที่ถูกส่งมาจริงๆ มีหรือที่เขาจะดูไม่ออก และเสด็จอาจะจับมิได้ ถ้าเสด็จอาปล่อยให้นางอยู่ที่ตำหนักและอยู่ข้างกายได้ เช่นนั้นเขาจะทำให้เสด็จอาเสียแผนการไม่ได้ หากว่ามีแผนอื่นอยู่ก่อนแล้ว"ชินอ๋องรู้หรือไม่ว่าเจ้าเป็นสตรี""ยะยะยังมิทราบเจ้าค่ะ"เจียงซือหนิงเอ่ยตอบเสียงเบา นอกจากชายหนุ่ม หมอไป๋ลู่และบุรุษลึกลับผู้นั้นก็ยังไม่มีผู้ใดรู้ ตำหนักจิ่งหยางผู้คนมิได้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นเท่าใด ความลับจึงปิดบังได้ง่าย"เสด็จอาเกลียดสตรีเจ้ามิรู้หรืออย่างไร""ข้าทราบเจ้าค่ะ แต่เดิมคิดว่าตำหนักในวังหลวงมีมากมาย มิคิดว่าข้าจะดวงตกถึงได้เข้าไปอยู่ในตำหนักจิ่งหยาง"

ณ ตำหนักจิ่งหยาง"เรียนชินอ๋อง รายชื่อของขันทีเสวียนเหยียนถูกย้ายไปประจำตำหนักไป๋หู่ของรัชทายาทแล้วขอรับ เห็นหัวหน้าขันทีบอกว่าเรื่องนี้รัชทายาทมาแจ้งย้ายคนด้วยตัวเอง อีกสามวันจะส่งขันทีคนใหม่มาแทน"จื่อซ่งเอ่ยรายงานผู้เป็นนาย มือหนาที่กำลังยกชาขึ้นดื่มชะงักไปชั่วครู่"เขาเต็มใจไปเองอย่างนั้นหรือ วันนั้นมันเกิดเรื่องอันใดกันแน่"โจวเทียนหลานเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ปกติเสินปู้อี๋จะไม่เข้ามาวุ่นวายเรื่องตำหนักเขาหากมิได้ขอ แต่กลับขันทีผู้นี้เหตุใดถึงอยากได้ไปเสียขนาดนั้น คราแรกที่มาตำหนักก็ถึงขั้นเอ่ยปากกับเขา หากมิบอกว่าเซี่ยเฟิงขอไว้ก่อนแล้วคงมิยอมรามือ สุดท้ายก็ยังพาไปจนได้อยู่ดี"หรือว่าเสินปู่อี๋จะรู้แล้วว่าขันทีเสวียนเหยียนเป็นสตรี" โจวเทียนหลานเอ่ยกับตนเองในใจ "หลังพาชินอ๋องออกมาจากกองเพลิงได้ ขันทีเสวียนเหยียนก็ถูกทำโทษตามกฏตำหนัก โบยห้าสิบไม้ อีกทั้งให้นั่งคุกเข่าที่หน้าตำหนักจนกว่าท่านจะฟื้น เพื่อรอตัดสินคำให้การจากปากท่านว่าเขามิได้มีส่วนลอบทำร้ายท่าน จากหลักฐานที่ชี้ชัดไปที่เขา วันนั้นไทเฮาและรัชทายาทมาพอดี ไทเฮาหลังรู้เข้าก็จะสั่งขันทีเสวียนเหยียนประหาร แต่เพราะรัชทายาทช่

โจวเทียนหลานลุกจากรถเข็นไม้ไปเปิดลิ้นชัก หยิบเอาสมุดบัญชีออกมาแล้วยื่นให้สหาย "ต้องการองครักษ์เพิ่มหรือไม่""มิต้อง ยุ่งยากข้าเสียเปล่า"เซี่ยเจิงเอ่ยพลางรับสมุดมา ถึงแม้เขาจะเป็นคนอัธยาศัยดีและขี้เล่นอยู่บ่อยครั้ง แต่หากเป็นเรื่องที่จริงจังเขามิเคยพลาดแม้เพียงสักครา"เช่นนั้นเจ้าก็เตรียมตัวเถิด""เตรียมตัว...."ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัยหลังได้ยินคำพูดของสหาย ก่อนดวงตาคมจะเบิกกว้างเมื่อนึกอันใดออก"ถึงเวลาที่ข้าต้องจัดการเรื่องที่ติดค้างมานานแล้ว"โจวเทียนหลานเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง เซี่ยเจิงพยักหน้าเข้าใจ ที่ผ่านมาสหายของเขามิโต้ตอบ ปิดตัวอยู่ในตำหนักแห่งนี้เป็นเพราะร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขาอ่อนแอลงคนพวกนัั้นกลับไล่บี้เขาดังหมากตัวหนึ่งที่ไม่ลดละ คงมีเพียงเขาจากไปเท่านั้นพวกมันถึงจะลามือจ๊อก~โจวเทียนหลานเดินมารินชาให้ตนเองและสหาย นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เซี่ยเจิงหรี่ตามองอย่างจับพิรุธ"มีอันใด""จื่อซ่งบอกข้าว่า ตัวเล็กมีวิธีที่ทำให้เจ้านอนหลับได้""อาจจะจริงหรือไม่จริง""จะจริงหรือไม่ก็ตาม เช่นไรเจ้าก็ต้องไปตามนางกลับมา อีกสามเดือนข้างหน้ากองทัพจะเ

ครึ่งชั่วยามก่อน "นี่! ขันทีใหม่ ยกฟืนเข้าไปเก็บรอบสุดท้ายแล้วใช่หรือไม่" ขันผู้หนึ่งร่างกายบึกบึนเดินเข้ามาถามคนตัวเล็ก เขาเป็นหัวหน้าดูแลสวนของตำหนักแห่งนี้ "ใช่ขอรับ" เจียงซือหนิงเอ่ยตอบอย่างส่งๆ หญิงสาวเดินไปกลับไม่ต่ำกว่าสิบรอบ อีกทั้งตอนนี้เลยเวลาอาหารช่วงกลางวันแล้ว ป่านนี้อาหารคงหมดแล้ว ดูท่าแล้ววันนี้คงอดอาหารอีกตามเคย ปัก! คนตัวเล็กโยนท่อนไม้ลงเสียงดังเพราะความเหนื่อย มือเรียวยกขึ้นเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาตามกรอบหน้า แก๊ก! เสียงประตูถูกเปิดออก หญิงสาวรีบหันหน้าไปด้วยความตกใจทันที ฟูเหย หัวหน้าขันทีดูแลสวนเดินเข้ามาในโรงเก็บฟืนก่อนจะล็อกประตู หญิงสาวก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ทำอันใดของเจ้ากัน" ใบหน้างามเต็มไปด้วยความตกใจ แต่ชายผู้นั้นกลับเดินเข้ามาหาหญิงสาวเรื่อยๆ "เสวียนเหยียน เหตุใดใบหน้าเจ้าถึงได้งดงามเยี่ยงสตรีเช่นนี้ " ฟูเหยเอ่ยพลางเดินเข้าไปหาหญิงสาว เจียงซือหนิงคว้าท่อนไม้ขนาดพอมือเข้ามาป้องกันเอาไว้ "พูดบ้าอันใดของเจ้ากัน เราล้วนเป็นบุรุษด้วยกัน" "เพราะเจ้าเป็นบุรุษเช่นไรเล่า สาวใช้ที่เป็นสตรีมากมายเต็มตำหนักกลับมิงดงามเท่าเจ้าที่เป็นบุรุษ อีกอย่างตอนนี้เร