All Chapters of ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันถัดมาเจียงซือหนิงรีบลุกมาที่เรือนหลานฮวาตั้งแต่ต้นยามเหมา ถึงแม้ว่านางเพิ่งจะกลับไปยามอิ๋นก็ตาม ร่างกายเพิ่งได้ล้มตัวนอนแค่หนึ่งชั่วยาม แม้กระทั้งน้ำก็ยังมิได้อาบ อาภรณ์ที่สวมตอนนี้ยังเป็นตัวเดิมกับเมื่อวานอยู่เลย หญิงสาวไม่สนสภาพตนเองแล้ว วันนี้จะมีชีวิตรอดได้ใช้ต่อไปอีกหรือเปล่าก็ยังมิรู้เอี๊ยด~ มือเรียวเปิดประตูเข้าไปท่ามกลางความเงียบ หญิงสาวถือตะเกียงในมือไปจุดตามที่ต่างๆเพื่อให้ทั่วเรือนสว่างขึ้น ตะวันยังไม่โผล่พ้นเส้นขอบฟ้าไม่ว่าที่ใดก็มืดไปหมด อีกทั้งเมฆหนายังทำท่าจะตกในอีกไม่นานแต่ทันทีที่ห้องสว่างนางก็ต้องแปลกใจ ตำรามากมายที่อยู่บนพื้นเกือบครึ่งหนึ่ง ตอนนี้มันถูกจัดวางอยู่บนชั้นจนเรียบร้อยเหมือนวันแรกที่นางมา"นี่ข้าเหนื่อยจนตาฟาดไปแล้วหรือ"หญิงสาวไม่เอ่ยเปล่ายังยกมือสองข้างขยี้ตาตนเองอีกด้วย แต่ภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม เจียงซือหนิงวิ่งไปทั่ว หยิบตำราเข้าออกเพื่อให้แน่ใจว่าถูกจัดหมวดหมู่ถูกต้อง แต่ทุกอย่างกลับเรียบร้อยแม้กระทั่งพื้นก็ยังถูกเช็ดถูอย่างดี"ผู้ใดกัน"หญิงสาวพึมพำออกมาก่อนจะเดินไปที่ริมหน้าต่าง มันมีจดหมายแผ่นเล็กเสียบเอาไว้"รักษาตนเองให้ดีเสวียนเหย

ณ ตำหนักหย่งเหอ หากจะพูดถึงตำหนักที่หรูหราและกว้างใหญ่แล้ว นอกจากตำหนักของกษัตริย์แผ่นดินแล้ว รองลงมาคงเป็นตำหนักผู้ใดไปไม่ได้ นอกจากตำหนักหย่งเหอที่มีเจ้าของตำหนักคือไทเฮาของแผ่นดิน บริเวณภายในตำหนักบ่งบอกถึงอำนาจในวังหลวงได้ดี ที่ด้านหน้าตำหนักมีรูปปั้นแม่กวนอิมและแท่นบูชาสักการะ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าเจ้าของตำหนักนั่นเป็นคนเช่นไร มากไปด้วยคุณธรรมเทิดทูนคุณธรรม “เรียนไทเฮา องค์รัชทายาทมาขอเข้าเฝ้าเพคะ”นางกำนัลเข้ามารายงานผู้เป็นนาย หญิงวัยชราอายุราวเจ็ดสิบกว่าปีนาม เสินเฟยเหริน กำลังนอนชันแขนหลับตาพริ้ม ให้คนนวดอย่างผ่อนคลายอยู่ในศาลาริมน้ำ ผ่านไปชั่วครู่แต่นางกลับไม่เอ่ยอันใดออกมา นางกำนัลจากมองหน้ากันว่าจะทำเช่นไรต่อ เนื่องด้วยรัชทายาทก็รออยู่ที่หน้าตำหนัก “ให้เขาไปพบข้าที่ตำหนัก”เสียงเรียบเอ่ยออกมาอย่างคนไม่ใส่ใจ “เพคะไทเฮา”นางกำนัลผู้นั้นรับคำก่อนจะถอยหลังและรีบออกไป เสินเฟยเหอะรินลืมตาขึ้นมองไปยังทิศทางตำหนัก รัชทายาทเป็นคนตระกูลของนางที่ผลักดันจนได้ขึ้นในตำแหน่งรัชทายาท เขาเป็นบุตรที่เกิดจากฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและมีสิทธิ์ใช้แซ่เดียวกันกับฝ่าบาท องค์ชายคนอื่นๆต่างใช้แซ่ของ

"ขอรับ"เจียงซือหนิงรับคำง่ายๆเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนหลงตัวเองเช่นนี้ บุรุษผู้นี้ช่างน่ามิอายเสียจริง มีด้วยหรือมาบอกผู้อื่นว่าระวังหลงเสน่ห์ตนเอง หญิงสาวส่ายหน้าเล็กน้อยให้กับความคิดของเขาเมื่อสักครู่"แต่เดี๋ยวนะ! เมื่อสักครู่เขาบอกว่าบุรุษผู้นั้น.....เขาหมายความว่าเช่นไร บุรุษที่ว่าใช่คนเดียวกับที่นางคิดหรือไม่กันนะ จะว่าไปพบกันถึงสองครากลับมิได้ถามชื่อเขาเลยสักครั้ง แต่บุรุษผู้นั้นกลับรู้เรื่องเกี่ยวกับข้าเสียมากมาย สะเพร่าจริงๆเลยซือหนิง" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ"อ่านต่อ"เสียงเข้มเอ่ยบอกคนตัวเล็กอีกครั้ง เจียงซือหนิงเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มอ้าปากอ่านตำราต่อไปครืน~ ซ่า~เวลาล่วงเลยไปกว่าหนึ่งชั่วยาม สายฝนด้านนอกศาลาโปรยปรายลงมาแต่มิแรงนัก ทำให้อากาศโดยรอบสดชื่น ไม่ร้อนหรือเย็นจนเกินไป เสียงฝนเบาๆผสมผสานกับเสียงเล็กที่ตั้งใจอ่านไม่หยุด ทำให้คนตัวโตที่นั่งชันแขนอยู่บนเบาะรองนั่งพลอยหลับไป เจียงซือหนิงไม่รู้ว่าเขายังฟังตัวเองอยู่หรือเปล่า เมื่อเขามิได้บอกให้หยุดก็อ่านไปเรื่อยๆจนเกือบจบเล่มแล้ว เหลือเพียงอีกสิบกว่าหน้าเท่านั้น นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ตนเองอ่านตำรา

"หรือว่าให้ข้าลองเปลี่ยนตำราเล่มอื่นดีหรือไม่ขอรับ""พอแล้ว"โจวเทียนหลานปฏิเสธ และลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะเขียนตำรา เห็นทีเรื่องที่เขาบังเอิญหลับที่ศาลาวันนี้จะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ความหวังเล็กน้อยนั่นเขาก็ยังเลือกที่จะลองดู เมื่อมันไม่เป็นผลเขาก็มิได้เศร้าใจอันใด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาอยากลองเสี่ยงทำดูมือหนาเอื้อมมือไปเอารายงานมาอ่าน หากนอนมีหลับก็ทำงานข้ามเวลาเช่นนี้ทุกคืนวัน....เช้าวันถัดมาจื่อซ่งหลังดูแลความเรียบร้อยของผู้เป็นนายเสร็จก็ส่งหน้าที่ต่อให้ฉีหมิง ชายหนุ่มเดินวนไปมาหน้าเรือนหลานฮวา กอดอกใช้ความคิดจนคิ้วหนาผูกเป็นปม"ท่านจื่อซ่งหาตำราเล่มไหนมิพบหรือไม่ขอรับ"เจียงซือหนิงที่รดน้ำต้นไม้รอบเรือนเสร็จแล้วเดินเข้ามาถาม ท่าทีของชายหนุ่มทำเอานางอดสงสัยมิได้จริงๆ วันนี้ชินอ๋องมิได้อยู่ที่นี่คงมาหาตำราให้ผู้เป็นนายแน่ๆ"เจ้ามาก็ดีแล้ว เมื่อวานเจ้าอ่านตำราเล่มใดให้ชินอ๋องฟัง"ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตัวเล็ก อาจจะเป็นเพราะตำราที่อ่านก็ได้ เจียงซือหนิงจึงเดินนำไปที่ชั้นตำราก่อนจะยื่นให้จื่อซ่ง"อำเภอหลงเจียงนี่หรือ""ใช่ขอรับ""ขอบใจเจ้ามากน้องชาย"จื่อซ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มพลางตบที่ไหล่เล็

"เคยรู้เรื่องอันใดบ้าง"“อ้าว~ แล้วข้าต้องรู้อย่างนั้นหรือ” เจียงซือหนิงเอ่ยตอบเขาในใจทันทีที่ได้ยิน ก่อนจะเก็บงำความไม่พอใจเอาไว้ได้อย่างมิดชิด จากนั้นเดินเอาอาหารไปจัดเรียงให้ชายหนุ่มบนโต๊ะ โจวเทียนหลานลุกมานั่งและจับตะเกียบคีบอาหารเข้าไปทันที หญิงสาวมิได้ไปไหนถอยไปอยู่ด้านหลังคอยดูแลผู้เป็นนายหากต้องการสิ่งใดเพิ่มป๊อก!เสียงวางตะเกียบลงเมื่อพึ่งคีบอาหารไปได้เพียงสองคำเท่านั้น ”เก็บไปเถิด“เสียงเข้มเอ่ยสั่ง”อาหารมิถูกปากหรือขอรับ เช่นนั้นให้ข้าไปเปลี่ยนมาใหม่ดีหรือไม่”หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ “ไม่ต้อง”โจวเทียนหลานเอ่ยพลางยกชาขึ้นดื่มก่อนจะเดินไปนั่งอ่านตำราเช่นเดิม เจียงซือหนิงเข้ามาเก็บอาหารเหล่านั้นใส่กล่องไม่เช่นเดิม สภาพมันตอนมากลับตอนกลับแทบเหมือนเดิมทุกครา หญิงสาวแอบเหลือบมองคนตัวโตที่ยังคงอ่านตำราด้วยท่าทีสงบ เขาผอมลงจากวันแรกที่พบหน้ากันจริงๆด้วย หรือว่าเขากินข้าวมิได้เช่นนี้จะมีผลมาจากที่เขานอนมิหลับกันนะเจียงซือหนิงยกอาหารไปเก็บและกินข้าวมื้อกลางวันตนเองเรียบร้อย ใช้เวลาเพียงเค่อเดียวเท่านั้น ถือซะว่าวันนี้ทำงานมากกว่าทุกวันหน่อย เช่นไรอ๋องปีศาจก็มิได้มาที่เรือนห