All Chapters of ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Chapter 31 - Chapter 40

สามวันผ่านไป ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นในช่วงยามโฉ่ว ทำให้คนตัวเล็กที่พึ่งเข้าสู่ห้วงนิทราได้ไม่นานต้องสะดุ้งตื่น “เสวียนเหยียน เจ้าอยู่หรือไม่” ก๊อกๆ เสียงของคนด้านนอกตะโกนเข้ามา พลางเคาะห้องดังขึ้นเพราะคิดว่าคนด้านในคงกำลังหลับอยู่ “ข้าตื่นแล้ว รอสักครู่” เจียงซือหนิงเอ่ยพลางลนลานรีบไปแต่งตัวให้ดี เนื่องด้วยหลายวันที่ผ่านมาต้องรัดหน้าอกตลอดเวลา วันนี้ตำหนักเงียบสงบเลยอยากนอนสบายสักวัน ไม่รัดหน้าอกแน่นเหมือนอย่างทุกวัน แต่นางก็ไม่คิดว่าตลอดเกือบสองเดือนที่ไม่มีผู้ใดมาเคาะห้องช่วงกลางดึกเลย กลับเลือกมาเคาะห้องนางเอาวันนี้ เอี๊ยด~ เสียงประตูเปิดออกหลังเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเค่อ “ท่านจื่อซ่ง มีอันใดกับข้าดึกดื่นเช่นนี้หรือ” เจียงซือหนิงเอ่ยถามทันทีด้วยความไม่เข้าไป “ชินอ๋องเรียกเจ้าไปพบ” “เรียกข้า!” “รีบตามข้ามา” จื่อซ่งเอ่ยพลางเดินนำไปก่อน คนตัวเล็กที่เห็นเช่นนั้นก็รีบปิดประตูวิ่งตามไปทันที “ท่านจื่อซ่ง ชินอ๋องเรียกข้าไปด้วยเรื่องอันใดหรือ ข้าทำอันใดผิดอีกแล้วใช่หรือไม่ ชินอ๋องจะลงโทษข้าหรือขอรับ” คนตัวเล็กที่พยายามวิ่งให้ทันชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็น

ลมเย็นในช่วงเช้าพัดเอาสายลมเย็นเข้ามาในศาลา ผีเสื้อและผึ้งตัวน้อยบินว่อนเกาะดอกไม้หลากหลายสีสัน ที่ถูกปลูกไว้รอบศาลาส่งกลิ่นหอม ฉีหมิงถือชามาให้ผู้เป็นนายจ๊อก~ จ๊อก~เสียงชากระทบถ้วยเสียงดังพร้อมควันขาวที่ลอยออกมาส่งกลิ่นหอม แต่ถ้วยที่รินให้โจวเทียนหลานกลับต่างออกไป ดูก็รู้ว่ามันคือน้ำเปล่าธรรมดาจนเสิ้นปู้อี๋สังเกตเห็น"อาการเสด็จอาเป็นเช่นไรบ้างพะยะค่ะ""อย่างที่เห็น แค่ชาธรรมดาเช่นนี้ ข้ายังดื่มมิได้ด้วยซ้ำ""เป็นความผิดข้าที่ลงใต้ครานี้ก็ยังมิสามารถหายาสมุนไพรมารักษาท่านได้"เสิ้นปู้อี๋เอ่ยด้วยความรู้สึกผิด"จะโทษเจ้าได้เช่นไร ข้าเองก็ตามหามาเป็นสิบปีแล้วกลับยังมิพบ"โจวเทียนหลานเอ่ยพลางถอนหายใจ"หรือว่าจะไม่มียาถอนพิษจริวๆอย่างที่หมอหลวงบอก""มีพิษก็ต้องมียาถอน" "อื้ม ข้าจะให้คนของข้าที่อยู่ทั่วแคว้นออกตามหามาให้เสด็จอาให้ได้""ขอบใจเจ้ามาก ว่าแต่ลงใต้ครานี้เป็นเช่นไรบ้าง""ข้าได้หนังสือค้าเกลือที่ได้จากการยักยอกในกองทัพมาแล้วขอรับ แต่หากให้ส่งไปยังกองทัพเกรงว่าไทเฮาจะทรงสืบจนรู้ จึงนำมาให้เสด็จอาเป็นผู้จัดการแทน"เสิ้นปู้อี๋เอ่ยพลางให้ลูกน้องนำหนังสือค้าเกลือออกมากว่าห้าฉบับ โ

"ชินอ๋อง~ ชินอ๋อง~"ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!เสียงทุกคนพยายามช่วยกันดับไฟ ก่อนจะกระโดดลงมาในน้ำเพื่อช่วยคนทั้งคู่ขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเล โจวเทียนหลานถูกพาขึ้นมาก่อน แต่สภาพชายหนุ่มตอนนี้สลบไปแล้ว ทุกคนกรูเขามารีบพาเขาไปรักษาทันทีค็อก! ค็อก!เจียงซือหนิงสำลักน้ำออกมาเมื่อถูกพาขึ้นมาบนฝั่ง ร่างบางนอนหงายไปกับพื้นด้วยสภาพหมดแรง ไฉรั่วรีบเอาเสื้อคลุมมาห่มให้สหายทันทีเพราะกลัวว่าจะหนาว"เจ้าไหวหรือไม่""ข้าไม่เป็นไร"หญิงสาวส่ายหน้าแต่ยังคงนอนนิ่งอยู่กับที่ สายตาทุกคนมองมาที่นางเป็นตาเดียวจนสังเกตได้ถึงความผิดปกติ คิ้วงามขมวดเข้าหากันอย่างมิเข้าใจ แต่เรี่ยวแรงที่เหลือน้อยนิดตอนนี้ของนางกลับหาได้ใส่ใจไม่"ไปให้หมอตรวจอาการหน่อยเถิด""ไม่ล่ะ"เจียงซือหนิงกระชับเสื้อคลุมที่ไฉรั่วให้เพราะความหนาวเหน็บ ลุกขึ้นเดินขากะเผลกกลับห้องตนเองไป เจียงซือหนิงล็อกประตูและหน้าต่างแน่นหนา จากนั้นค่อยๆปลดอาภรณ์ที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ บาดแผลที่ไหล่บริเวณเดิมมีโลหิตไหลออกมา คงเพราะถูกไฟไหม้ตอนที่ตู้หล่นทับเป็นแน่ มือเรียวเอื้อมไปหยิบยาที่บุรุษผู้นั้นเคยให้ไว้ มันใช้ดีมากแต่ก็เหลือเพียงนิดเดียวเท่านั้นซี๊ด~ความเจ็บป

"ในเมื่อตอนนี้ชินอ๋องยังมิฟื้น พิสูจน์มิได้ว่าคำพูดที่เสวียนเหยียนเล่ามาเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เจ้าจะถูกทำโทษตามกฎตำหนักไปก่อน ส่วนโทษประหารนั้นรอชินอ๋องเป็นคนตัดสิน!"พ่อบ้านฉางตงเอ่ยเสียงดัง"กฎตำหนักหรือขอรับ มันจะต่างกับกฎวังหลวงอย่างไร"ไฉรั่วเอ่ยพลางกลืนน้ำลาย"ขันทีเสวียนเหยียนมีความผิด เนื่องจากเป็นคนรับผิดชอบเรือนหลานฮวาแต่กลับปล่อยให้เกิดไฟไหม้จนสร้างความเสียหาย มีโทษโบยห้าสิบไม้ และริบเงินเดือนเป็นเวลาสามเดือน คุกเข่าอยู่หน้าตำหนักจิ่งหยางจนกว่าชินอ๋องจะฟื้นมาตัดสินโทษของเจ้า"พ่อบ้านฉางตงประกาศเสียงดัง นี่คือความยุติธรรมที่เขาจะมอบให้เสวียนเหยียนได้แล้ว เขาเห็นเด็กผู้นี้ไม่น่ามีความสามารถถึงขนาดทำเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ได้คนเดียวแน่ ตัวเล็กขนาดที่ลมพัดก็จะปลิว ถึงจะพึ่งมาได้เพียงสองเดือนแต่ทำงานด้วยความขยันมาตลอด "ขอบคุณพ่อบ้านฉางตงที่ให้ความเป็นธรรม"เจียงซือหนิงเอ่ยเสียงเรียบ ท่าทางของหญิงสาวมิมีความหวาดกลัว ก่อนเข้ามาที่นี่นางคาดเอาไว้แล้วว่าต้องเกิดเรื่องเช่นนี้ ในวังหลวงไม่ว่าจะเชื้อพระวงศ์จนล่างสุดอย่างคนรับใช้ก็ต่างแย่งชิงความโปรดปรานด้วยกันทั้งนั้น หากชินอ๋องฟื้นขึ้นม

ภายในตำหนักจิ่งหยางเสียงดังจากด้านนอกตำหนักดังจนปลุกให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้น โจวเทียนหลานรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างตอนนี้มันเจ็บจนแทบมิรู้สึกอันใดแล้ว ทำได้เพียงกลอกตาไปมา และใบหน้าที่ขยับได้เท่านั้นค๊อกๆ ชายหนุ่มไอออกมาเสียงดัง"ชินอ๋อง"ฉีหมิงที่เฝ้าอยู่ข้างกายไม่ไปไหนแม้เพียงเสี้ยววิรีบเข้ามาหาผู้เป็นนาย พยุงให้ลุกขึ้นนั่งช้าๆเพราะชายหนุ่มแทบช่วยเหลือตนเองมิได้เลย"น้ำขอรับ"เพราะสลบไปถึงสองวันทำให้คอแห้งจนแสบ เขาคิดว่าตนอาจจะตายจมกองไฟไปแล้วจริงๆ แต่ความคิดนี้กลับมิได้มีเพียงชายหนุ่มเท่านั้น คนรอบตัวต่างเห็นพร้อมเช่นนั้นทั้งหมด"เสียงอันใดอยู่ด้านนอก""ไทเฮากับรัชทายาทเสด็จมาขอรับ จื่อซ่งพึ่งออกไปดูเมื่อสักครู่""อื้ม"ชายหนุ่มพยักหน้ารับ นางจิ้งจอกผู้นั้นคงอยากมาดูเขาเป็นครั้งสุดท้ายเป็นแน่แก๊ก!เสียงประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก ตามมาด้วยร่างที่ชายหนุ่มมิได้เห็นเกือบปี ท่าทีและสีหน้ายังคงเช่นเคย แต่เมื่อเห็นว่าโจวเทียนหลานลุกขึ้นนั่งได้ สายตาของนางกลับเปลี่ยนไปทันที "ไหนว่าเขามิอาจมีชีวิตรอดแล้วยังไงเล่า แล้วคนที่นั่งอยู่ตอนนี้เป็นภูตผีหรืออย่างไรกัน" เสินเฟยเหรินเอ่ยกับตนเ