All Chapters of ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Chapter 51 - Chapter 60

"......"หญิงสาวมิได้เอ่ยตอบเพียงเม้มปากเข้าด้วยกันอย่างลังเล เรื่องเมื่อสักครู่หากมู่เฉินมาช่วยไว้ไม่ได้ทัน เกือบเกิดเรื่องขึ้นแล้ว นอกจากนั้นทุกคนคงรู้ว่านางมิใช่บุรุษและมีผลตามมามีมากมาย ที่นี่คนเยอะเกินไปอีกทั้งวุ่นวายมากด้วย"ข้าให้คนจัดการพวกนั้นออกจากตำหนักทั้งหมดแล้ว ต่อไปเจ้าทำงานที่นี่จะไม่เจอพวกเขาอีกต่อไปข้าจะให้เจ้าย้ายไปช่วยงานที่โรงครัวเป็นเช่นไร งานหนักๆไว้ให้ขันทีที่เป็นบุรุษจริงๆทำ ข้ารับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้อีก""ข้า...."เจียงซือหนิงลังเลเล็กน้อย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพิ่งผ่านไปได้แค่ไม่กี่ชั่วยาม ความหวาดกลัวยังเด่นชัดอยู่ในใจ แต่ชายหนุ่มกลับเรียกร้องให้นางเชื่อใจเขาอีกครั้ง ท่าทีของคนตัวเล็กทำเอาชายหนุ่มไม่พอใจเสียเท่าไหร่ เขาไม่อยากเสียนางไป ถึงไม่รู้ว่าเขาทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร คราแรกก็อยากเอาชนะเซี่ยเฟิงนั้น แต่การที่นางได้เจอเรื่องเช่นนี้ยิ่งตอกย้ำว่าเขาไร้ความสามารถในการดูแล"อยู่กับข้าต่อเถิด ข้ารับรองว่าความลับของเจ้าจะไม่มีผู้ใดรู้""พระองค์กำลังขู่ข้าอยู่หรือเจ้าคะ"คำพูดและน้ำเสียงของชายหนุ่มดูเปลี่ยนไป เขามีเหตุผลอันใดถึงอยากให้นางอยู่ที่นี่กันนะ

สองสัปดาห์ผ่านไป"นี่! เร่งมือหน่อย ใกล้ได้เวลาอาหารเย็นองค์รัชทายาทแล้ว"เสียงของสาวใช้ในครัวเอ่ยสั่งหญิงสาว พลางยกจานชามกองโต อีกทั้งหม้อใบใหญ่ที่ทำอาหารเสร็จแล้วมาวางให้หญิงสาวล้าง เจียงซือหนิงมองน้ำล้างจานที่เริ่มกลายเป็นน้ำแข็ง ไม่ว่านางจะเทน้ำร้อนลงไปเท่าไหร่ เพียงไม่นานน้ำก็หายอุ่นในไม่นาน อากาศหนาวเช่นนี้สิ่งที่ไม่มีผู้ใดอยากทำก็คือการล้างจาน ขันทีมาใหม่ในเลยจะเลือกหน้าที่ได้ ไม่ว่าจะทำเรือนไหนในตำหนักแห่งนี้ก็ต่างมีพรรคพวกทั้งนั้น ขนาดเป็นคำสั่งของรัชทายาททุกคนยังมิหวั่นเกรงนางเลยสักนิด"เจ็บจัง!"หญิงสาวบ่นออกมาอย่างทนมิได้ พลางแบมือสองข้างออก ตอนนี้มันเต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกน้ำเย็นจัดกัดนิ้วมือ บาดแผลเหล่านั้นเมื่อสัมผัสกับน้ำล้างจาน เศษอาหารจำพวกพริกหรือคราบน้ำมันจากการปรุงรสทั้งแสบและเจ็บ แต่ถึงอย่างนั้นก็มิอาจเอ่ยอันใดได้ จะให้นางไปบอกรัชทายาทหรือ นางไม่ลืมว่าตนเองเป็นผู้ใด เป็นอันใดในชีวิตเขาที่จะต้องให้ความสำคัญ ขันทีในตำหนักมีเป็นร้อยคน บอกว่ามิอยากทำก็ไม่ต้องทำได้งั้นหรือ "ขันทีก็ทำงานหนักเช่นนี้ทั้งนั้นแหละ ในตำหนักจิ่งหยางหากข้าอยู่โรงครัว ก็ย่อมต้องล้างจานเช่น

เจียงซือหนิงทำได้เพียงเดินขึ้นไปบนรถม้า นั่งอยู่ที่ด้านนอกกับจื่อซ่ง หญิงสาวมิได้เอ่ยอันใดออกมาเพียงนั่งกอดเข่าตนเองเท่านั้น รถม้าเคลื่อนตัวออกไป แต่ไม่ได้มุ่งเข้าวังหลวงทันที มือเรียวที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลยื่นออกไปในอากาศ เกล็ดหิมะสีขาวลอยล่องมาที่ฝ่ามือของนาง"จื่อซ่ง!"เสียงทุ้มจากด้านในรถม้าเรียกชายหนุ่ม ก่อนเขาจะยื่นเสื้อคลุมออกมาจากด้านใน จื่อซ่งรับมา เพราะรู้ว่าน้ำเสียงเช่นนี้ผู้เป็นนายกำลังโกรธอยู่ และดูเหมือนว่ากำลังโกรธขันทีเสวียนเหยียนแน่ๆ "ชินอ๋องให้เจ้า"จื่อซ่งเอ่ยพลางยื่นไปให้คนตัวเล็ก"แต่ข้าสกปรก เกรงว่าจะทำให้เสื้อคลุมชินอ๋องสกปรกไปด้วย"หญิงสาวเอ่ยปฏิเสธ"เจ้ารับไปเถิด ต้องไปทำธุระที่โรงเตี๊ยมนอกเมืองหลวงก่อนกลับตำหนัก อากาศหนาวอีกทั้งหิมะเริ่มตกหนักเช่นนี้ เจ้าจะตัวแข็งตายเสียก่อน "เมื่อได้ยินชายหนุ่มเอ่ยเช่นนั้น มือเรียวจึงรับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำมาคลุมร่างกายตนเอง"ขอบคุณชินอ๋องขอรับ"คนตัวเล็กตั้งใจเอ่ยให้คนด้านในได้ยินกรี๊งๆเสียงกระดิ่งดังยามที่สายลมพัดผ่าน รถม้าเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวง ทิวทัศน์ตลอดข้างทางที่รถเคลื่อนตัวไปนั้น เริ่มเต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลน

"เจ้าเข้าไปนั่งด้านในกับชินอ๋องเถิด"จื่อซ่งเอ่ยบอกคนตัวเล็ก ยามปกติหากมีคนคุมม้า อากาศหนาวเช่นนี้ชายหนุ่มก็เข้าไปนั่งด้านในรถม้ากับผู้เป็นนายเช่นกัน ในสายตาผู้อื่นชิงอ๋องอาจดูโหดร้าย แต่กลับคนของคนตัวเอง ขันทีในเรือนผู้เป็นนายมิเคยมองว่าเขาเป็นเพียงคนรับใช้เลย"ได้อย่างไร ข้ามิอยากรบกวนชินอ๋อง"เจียงซือหนิงรีบเอ่ยปฏิเสธ ให้นางเข้าไปอยู่ในรถม้ากับเขาตามลำพัง มีหวังกลั้นหายใจตายไปเป็นแน่ ถึงตอนนี้เขาจะทำดีกับนางแต่ความหวาดกลัวในใจ กลับมิลดลงไปเลยแม้แต่น้อย"หน้าเจ้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้ม หากป่วยขึ้นมาเกรงว่าครานั้นจ้าได้ตายจริงๆ""เข้ามา!"คนตัวเล็กยังไม่ทันได้เอ่ยอันใด ก็ได้ยินเสียงคนตัวโตด้านในเอ่ยออกมาเสียก่อน เจียงซือหนิงมีท่าทีลังเล ก่อนได้รู้จักเขารถม้าคันนี้เป็นคันที่นางหลีกเลี่ยงมากที่สุด มองจากที่ไกลๆเพราะความหวาดกลัวเหมือนคนอื่นๆทั่วไป วันนี้กลับได้นั่งมันกลายเป็นเรื่องเหลือเชื่อในชีวิตนางจริงๆ"ชินอ๋องมิชอบให้พูดซ้ำ เจ้ารีบเข้าไปก่อนโมโหเถิด"จื่อซ่งเอ่ยเตือนคนตัวเล็ก เจียงซือหนิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เอื้อมมือไปเปิดม่าน เห็นคนตัวโตนั่งหลังตรงสงบนิ่งหลับตาอยู่ จึงค่อยๆขยับพาตนเองเ

เช้าวันถัดมา ก๊อกๆเสียงเคาะประตูปลุกให้คนตัวเล็กตื่นขึ้น เจียงซือหนิงรีบตื่นตัวเพราะความเคยชิน ตอนอยู่ที่ตำหนักไป๋หู่มิได้พักผู้เดียว ยามนี้มู่เฉินจะกลับมาที่ห้องพักหลังลงเวรพอดี แต่พอลืมตาเห็นว่าเป็นห้องพักที่ตำหนักจิ่งหยางก็ชื่นใจขึ้น ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูทันที"พ่อบ้านฉางตง"เจียงซืออหนิงเอ่ยพลางทำท่าคารวะ"เจ้าดีขึ้นแล้วหรือยัง""ข้าดีขึ้นมาแล้วขอรับ"เจียงซือหนิงเอ่ยตอบกลับไป คนที่ตำหนักแห่งนี้ยังดีกับนางเช่นเคย"นี่คืออาภรณ์ของเจ้า ปุบปับมาเร็วเช่นนี้คงยังมิได้เก็บของมาใช่หรือไม่""ขอบคุณขอรับ"เจียงซือหนิงเอ่ยพลางเอื้อมไปรับอาภรณ์มาถือไว้"เจ้ายังมิหายดี ชินอ๋องสั่งให้คนมาบอกเจ้าว่าให้พักจนกว่าจนหาย อย่าได้เอาไข้ไปติดผู้อื่นจนทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ส่วนข้าวกับยาเดี๋ยวข้าให้ไฉรั่วนำมาให้ที่นี่""ข้าไปทานเองได้ขอรับ มิรบกวนเวลาท่านกับไฉรั่ว"คนตัวเล็กเอ่ยออกไปตามตรง เพราะตอนนี้นางรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว"ให้เขาเอามาให้เถิด ทุกคนล้วนเต็มใจ เพราะอยากที่จะขอโทษเจ้าเรื่องก่อนหน้านี้ที่เข้าใจผิด เอาเถิดเจ้ารีบพักผ่อนให้หายดี ข้าต้องกลับไปทำงานแล้ว""ขอบคุณพ่อบ้านฉางตงขอรับ"หญิงสาวเอ่ย