All Chapters of ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Chapter 61 - Chapter 66

รถม้าเคลื่อนตัวออกมาไม่นานก็มาหยุดลงที่หน้าตำหนักไป๋หู่ เจียงซือหนิงที่นั่งอยู่ด้านหน้ากระโดดลงจากรถม้า รีบนำบันไดมาวางให้ผู้เป็นนายทันที เมื่อสามวันก่อนนางก็พึ่งไปเดินซื้อของที่ตลาดอยู่เลย ลืมไปได้เช่นไร ว่าวันนี้คือวันพระราชสมภพขององค์รัชายาท แต่นางมิคิดว่าเขาจะพานางมาด้วยก็เท่านั้น ไม่ได้กลับมาที่นี่แต่เพียงสามวันเท่านั้น แต่เหมือนกับไม่คุ้นชินเอาเสียเลย ขันทีในตำหนักแห่งนี้เปลี่ยนบ่อยและมีผู้มาใหม่ตลอด "ชินอ๋องเสด็จ~" เสียงขันทีด้านหน้าประกาศเสียงดัง เสินปู้อี๋รีบออกมาต้อนรับชายหนุ่มทันที"คารวะเสด็จอาพะยะค่ะ"เสินปู้อี๋เอ่ยพลางทำท่าคารวะ ก่อนสายตาคมจะหันไปเห็นคนผู้หนึ่งที่อยู่ด้านหลังโจวเทียนหลาน ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ หันไปมองฝ่านต้าที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างต้องการคำตอบ โจวเทียนหลานเดาความคิดของชายหนุ่มได้ทันที"เมื่อสามวันที่แล้ว ข้าพบเขาเกือบหนาวตาย ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลแต่ยังต้องเดินหอบข้าวของไปทั่วตลาด เห็นแล้วรู้สึกสงสารยิ่งหนัก เจ้าคงไม่โทษข้าที่พาเขากลับตำหนักหรอกนะ""หากรู้ว่าเสด็จอาโปรดปรานขันทีเสวียนเหยียนเช่นนี้ ข้าจะรีบส่งเขากลับตำหนักจิ่งหยางโดยเร็ว มิรั้ง

เจียงซือหนิงแหงนหน้ามองคนตัวโตที่เดินมาหยุดตรงหน้าของตน เขากอดอกมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโมโห หญิงสาวเองก็ไม่รู้จะเอ่ยอธิบายเรื่องนี้เช่นไร มือเรียวที่กุมเท้าตนเองยกขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปากอย่างลวกๆ แต่ข้อเท้าเมื่อสักครู่ที่ล้มจนพลิกเมื่อสักครู่เริ่มแดงก่ำเป็นรอยช้ำ ดูเหมือนจะลุกไม่ขึ้นเสียแล้ว"ข้าให้เจ้าไปเก็บข้าวของเหตุใดมาอยู่ในสภาพเหมือนผีเร่ร่อนเช่นนี้"โจวเทียนหลานเอ่ยถามหญิงสาวเสียงเข้ม"......"คนตัวเล็กทำได้เพียงยิ้มแห้งๆส่งกลับไปพลางเกาที่ท้ายทอยแก้เขิน"แล้วข้าจะได้บอกอย่างไร ที่ตกอยู่ในสภาพนี้เพราะสะดุดก้อนหินล้ม" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ"นี่เจ้าถูกทำร้ายจนสติเลอะเลือนไปแล้วหรือ เจ็บหนักจนถึงกับคลานอยู่กับพื้นเช่นนี้ยังยิ้มออกมาได้"ฉีหมิงเอ่ยถามคนตัวเล็กขณะที่มองมาด้วยความไม่เข้าใจ"เกิดเรื่องอันใดขึ้นงั้นหรือ"เสินปู้อี๋เดินตามมาทีหลังเพราะโจวเทียนหลานลืมของเอาไว้ ทำให้เห็นนางที่ตกอยู่ในสภาพนี้พอดี"ผู้ใดกันถึงได้กล้าก่อเรื่องเช่นนี้ในงานเลี้ยง ในตำหนักของข้า"เสินปู้อี๋เอ่ยออกมาด้วยความโมโห ฝ่านต้ารู้หน้าที่ตนเองก่อนจะหายตัวไป เพียงไม่ถึงครึ่งเค่อก็ควบคุมตัวเอ

"มาฝนหมึกให้ข้า"มือเรียวเอื้อมไปหยิบแท่งหมึกด้วยท่าทีสั่นๆเล็กน้อย แต่ก็ตั้งใจฝนอย่างสุดความสามารถ สายตาของนางจดจ่ออยู่ที่ปลายแท่งหมึก เดิมก็ไม่เคยเรียนตำราทุกอย่างล้วนเรียนรู้เองเท่านั้น มิรู้ว่าวิธีการที่ถูกต้องทำเช่นไร นางมองที่ผลลัพธ์มากกว่า โจวเทียนหลานยังคงแสดงท่าทีนิ่งเรียบ เขียนอักษรไปเรื่อยๆก่อนจะพบว่าน้ำหมึกมีปัญหา เขามองใบหน้าคนตัวเล็กที่ฝนหมึกอย่างเอาจริงเอาจัง"เจ้าไม่เคยฝนหมึกอย่างนั้นหรือ""ขอรับ..."เจียงซือหนิงเงยหน้าถามเฮ้อ~"ทำอันใดเป็นบ้างกัน"โจวเทียนหลานเอ่ยพลางเอื้อมมือมาจับมือเรียวด้านบนจนนางสะดุ้ง มือของเขาใหญ่พอที่จะจับมือนางทั้งฝ่ามือ จากนั้นสาธิตสอนนางฝนหมึก"จับแท่งหมึกให้ตั้งฉากกับจานฝนหมึก แล้วฝนเป็นวงกลมช้าๆอย่างสม่ำเสมอ"โจวเทียนหลานอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น กลิ่นหอมจากกายคนตัวโตยามเข้าใกล้นางเป็นต้องเผลอสูดดมทุกครั้งไป ใบหน้างามแหงนมองริมฝีปากหนายามที่เอ่ยอธิบาย เขาสมบูรณ์แบบเหลือเกิน"เข้าใจหรือไม่"โจวเทียนหลานเอ่ยพลางเงยหน้าสบตากลับหญิงสาว เพราะเขารู้ว่านางแอบมองเขาอยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวกลอกตาไปมาอย่างร้อนรนเมื่อถูกจำได้"อ้อ....เข้าใจขอรับ"หญิงสาว