Lahat ng Kabanata ng ตำหนักต้องห้าม เขตอ๋องปีศาจ : Kabanata 61 - Kabanata 70

ดวงตางามมองไปยังกระจกทองแดงที่สะท้อนอยู่ ภาพของนางและคนตัวโตอยู่ในกระจกบานเดียวกัน เหมือนกับว่ามันเป็นภาพวาด ฤดูเหมันต์ปีที่แล้วโลกของนางและเขายังไม่มีทางที่เฉียดเข้าใกล้กันได้ แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนคาดเดามิได้โดยแท้มือเรียวยกขึ้นสางผมยาวดำสลวยให้ชายหนุ่มจากด้านหลัง กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของเขายามเข้าใกล้ส่งกลิ่นหอม สมกับเป็นบุรุษที่รักสะอาด ไม่ว่าจะอาภรณ์ ผิวกายและหน้าตา เหมือนกับว่าเขาอาบน้ำวันละสิบรอบ ร่างกายไม่ได้สัมผัสพื้นดินเหมือนคนธรรมดาเช่นนางเสียอย่างนั้นเพล้ง!เสียงหน้ากากเหล็กหลุดตกกระทบพื้น เพราะหญิงสาวมิเคยทำมาก่อน ทำให้หวีเกี่ยวเชือกหน้ากากที่มัดไว้ด้านหลัง จนมันหลุดตกลงพื้น "ขออภัยขอรับ ข้ามิทันระวัง"เจียงซือหนิงเอ่ยพลางก้มหน้า ถอยห่างไปด้านหลังหนึ่งก้าว "......"โจวเทียนหลานไม่ได้เอ่ยอันใด หรือแสดงท่าทีของความโมโหออกมาเลยแม้แต่น้อย ทำให้คนตัวเล็กที่ก้มหน้าอยู่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา หญิงสาวสบตาเขากับภาพที่สะท้อนในกระจก ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบนี้นางเคยเห็นคราหนึ่งที่ศาลากลางน้ำในเรือนหลานฮวาแล้ว"ใบหน้าของเขายังรูปงามเช่นเดิม

"วันนี้จื่อซ่งไปทำธุระให้ข้า จึงให้เขามาแทนก็เท่านั้น""ที่แท้เป็นเช่นนั้น เห็นทีว่าครานี้ข้าคงได้คนมีฝีมือแต่กลับใช้งานมิเป็น จนในที่สุดหลุดมือไป"เสินปู้อี๋เอ่ยขณะที่มองไปยังคนตัวเล็ก เจียงซือหนิงเหลือบมองเขาเล็กน้อย ก่อนกลับไปอยู่ตำหนักจิ่งหยางนางควรบอกเขาก่อน เช่นไรก่อนหน้าเขาก็สัญญาว่าจะเก็บความลับของนาง ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักนี้ เป็นสิ่งที่ห้ามมิได้ หากว่านางมิได้ถูกเลือกไปทำงานที่ตำหนักจิ่งหยาง ก็ต้องเจอเรื่องเช่นนี้หรือมากกว่านี้ในตำหนักใดตำหนักหนึ่งอยู่ดี จนถึงตอนนี้ทำให้นางรู้ว่า ตำหนักที่คราแรกไม่อยากมาอยู่ที่สุด กลับเป็นที่ที่คนด้านในดีที่สุด โจวเทียนหลานโบกมือให้หญิงสาวเข้ามาใกล้ๆ"เจ้าไปเก็บของตนเองแล้วเรียกฉีหมิงมาแทน""ขอรับ"เจียงซือหนิงยิ้มกว้าง ชินอ๋องใส่ใจแม้แต่เรื่องเล็กน้อยจริงๆ หลังบอกฉีหมิงแล้ว หญิงสาวก็เดินไปยังห้องพักตนเอง ตอนนี้คงเป็นเวลาพักของมู่เฉิน เนื่องด้วยชายหนุ่มมิได้รับผิดชอบตำหนักใหญ่ อีกทั้งมองหาแล้วมิเห็นเขา คงอยู่ในห้องเป็นแน่ก๊อกๆ มือเรียวเคาะประตูเสียงดัง "เสวียนเหนียน ข้าคิดไว้แล้วว่าเจ้าต้องกลับมา เป็นอันใดหรือไม่ บาดเจ็บที่ใด อ๋อง

รถม้าเคลื่อนตัวกลับตำหนักจิ่งหยาง เหตุการณ์ในรถม้าตอนนี้เหมือนอย่างสามวันที่แล้วมิมีผิด สภาพมอมแมมดูมิได้ อีกทั้งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลของนาง นั่งคดตัวอยู่ที่มุมรถม้า ดวงตาใสมองคนหน้าดุไม่ละสายตาเพราะรู้ว่าตอนนี้เขาคงรำคาญใจนางมากเป็นแน่ เพียงออกมาทำงานกับเขาวันแรกก็เกิดเรื่องอีกจนได้ ทั้งที่นางก็ระวังตัวตนเองและตั้งใจทำมันอย่างสุดความสามารถ แต่มิรู้เหตุใดเรื่องทั้งหมดมักเกิดขึ้นแต่กับนาง"ขออภัยที่ข้าก่อเรื่องวันนี้ขอรับ"คนตัวเล็กตัดสินใจเอ่ยออกไปในที่สุด"รู้ตัวด้วยหรือว่าตนเองผิดเรื่องอันใด""รู้ขอรับ ขออภัยที่ทำให้ตำหนักจิ่งหยางต้องขายขี้หน้า ข้าน้อยทำงานไม่ดี ชินอ๋องได้โปรดพิจารณาหาผู้อื่นมาทำงานแทนข้าเถิดขอรับ"เจียงซือหนิงเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดจริงๆเฮ้อ~โจวเทียนหลานถอนหายใจพลางส่ายหน้า ที่บอกว่ารู้ตัวว่าตนเองทำอันใดผิดเกรงว่าจะไม่รู้จริงๆอย่างที่พูด ดวงตาคมไล่สายตาตั้งแต่หัวจรดเท้ามองหญิงสาว ผมเผ้าดูยุ่งเหยิง ที่ริมฝีปากแตกมีคราบเลือด ข้อเท้าแดงก่ำ รวมแล้วสภาพนางตอนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นสิ่งที่เขารังเกียจที่สุด แต่จะให้มองอีกทีสภาพสี่คนนั้นกลับแย่กว่านางตอนนี้เสียอีก หนึ่ง

เจ็ดวันผ่านไป "จื่อซ่งท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ" เจียงซือหนิงเอ่ยทักชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดีใจ หลายวันมานี่นางมาดูแลข้างกายชินอ๋องแทนเขา หากเขามาแล้วหน้าที่บทบาทของนางก็จะได้ลดลง เรื่องที่เป็นกังวลคือตอนที่สัมผัสกับร่างกายของเขา ถึงแม้ทุกคราจะมิต้องไปช่วยเขาอาบน้ำ แต่ก็ยังต้องแต่งกายให้เขาอยู่ดี ตอนนี้สายตาของนางไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องแล้วล่ะ "เหตุใดเห็นข้าแล้วเจ้าต้องดีใจขนาดนี้" จื่อซ่งเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจกับท่าทีของขันทีเสวียนเหยียน เป็นจังหวะที่โจวเทียนหลานถูกเข็นรถไม้ออกมาจากตำหนักพอดี "ชินอ๋อง" จื่อซ่งเอ่ยพลางทำท่าคารวะผู้เป็นนาย "มาแล้วหรือ" โจวเทียนหลานพยักหน้ารับ "ขอรับ" จื่อซ่งเอ่ยจบก่อนจะเดินออกไป เจียงซือหนิงมองตามเขาตาละห้อย โจวเทียนหลานมองท่าทีของนางก่อนจะส่ายหน้า ถูกฉีหมิงเข็นตนเองไปที่รถม้า วันนี้ฉีหมิงบอกนางแล้วว่าชินอ๋องมีธุระ และเขาให้นางตามไปดูแลด้วย ทุกครั้งที่ออกนอกตำหนักเมื่อใดมักมีเรื่องให้ต้องเลือดตกยางออกเมื่อนั้น ทำให้หญิงสาวไม่ค่อยอยากออกไปที่ไหน มิรู้ว่าอีกนานเพียงใดถึงเรือนหลานฮวาจะสร้างเสร็จ อยู่ใกล้เขาตามลำพังทีไรมักถูกถามด้วยคำถามแป

ภายในรถม้ากริ๊งๆ เสียงกระดิ่งรถม้าเคลื่อนไหวเมื่อลมพัดเข้ามากระทบ ตั้งแต่ออกมาจากคุกหลวงโจวเทียนหลานก็เอาแต่นิ่งเงียบ จนเจียงซือหนิงที่นั่งมาด้วยแทบมิกล้าหายใจเสียงดัง ยามปกติเขาก็น่ากลัวอยู่แล้ว ทางที่ดีนางมิควรเข้าไปแหย่รังแตน หากเขารำคาญโมโหสั่งฆ่านางตอนนี้ก็มีแววว่าจะเป็นไปได้อยู่ แต่ก่อนนางเพียงใช้ชีวิตให้รอดไปแต่ละวันก็ยากมากแล้ว เรื่องพวกนี้หรือข่าวที่เกิดขึ้นในวังนางจึงไม่รู้มากนัก สตรีผู้นั้นเป็นใครยังมิรู้ด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับชินอ๋องมากเป็นแน่ เห็นทีว่ากลับไปต้องแอบถามไฉรั่วเสียหน่อย"เรายังมิกลับตำหนักหรือขอรับ"เจียงซือหนิงเอ่ยถามชายหนุ่ม เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกนอกกำแพงวังแทนที่จะหันเข้าไปด้านใน แต่นางก็ถามไปอย่างนั้นเพราะรู้ว่าเช่นไรเขาก็ไม่ตอบนางอยู่ดี โจวเทียนหลานเดินลงจากรถม้าตรงเข้าโรงเตี๊ยมเสี่ยวชิง ใบหน้าของเขาตอนนี้ยังดูไม่ดีขึ้น ทันทีที่ชายหนุ่มปรากฏกายลูกค้าคนอื่นๆก็ถูกพาออกจากโรงเตี๊ยมทั้งหมด เขาเดินตรงขึ้นไปที่ชั้นสอง เลือกที่นั่งบริเวณหน้าต่างที่เห็นถนนตลาดของด้านล่างได้อย่างชัดเจน ต่างกับวันปกติที่จะเลือกมองทิวทัศน์ธรรมชาติฝั่งที่เป็นแม่น้