Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“เอ่อ งั้นเหรอคะ”            “อย่างว่าแหละครับ มันก็เป็นความโชคดีของใครของมัน คุณภัทรโชคดีที่เกิดมาเป็นลูกของคุณติณณภพ เขาเหมือนตกอยู่บนกองเงินกองทองตั้งแต่เด็ก ส่วนผมกว่าที่บ้านจะถีบตัวเองขึ้นมาจนมีฐานะขนาดนี้ได้ก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกัน” พิชญะเล่า เพราะครอบครัวของเขาไม่ได้มั่งมีมาแต่ไหนแต่ไร และเพิ่งจะจับธุรกิจได้ถูกทางเมื่อยี่สิบปีที่แล้วเท่านั้น ต่างจากภคภัทรที่เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยมาหลายต่อหลายสมัยหรือตระกูลผู้ดีเก่านั่นเอง            “จริงๆ ก็ไม่ทั้งหมดหรอกค่ะ มันเป็นเพราะความสามารถของคุณภัทรด้วยต่างหาก” พลอยชมพูพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนักที่ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังดูถูกภคภัทร และเหมือนเป็นการดูถูกเธอเช่นกัน พลันเกิดคำถามในใจว่า การเกิดมาในครอบครัวที่พร้อมทุกอย่างจะประสบความสำเร็จด้วยความสามารถของตนเองไม่ได้หรือไงมันเป็นเรื่องของแต่ละบุคคลมากกว่า          &n

            ภคภัทรกลับมาที่คอนโดมิเนียมของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า ปกติเขาจะนอนที่บ้านเป็นประจำ แต่สำหรับค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความสับสนนี้ เขาเลยอยากจะใช้ชีวิตเงียบ ๆ ตามลำพัง            ชายหนุ่มยอมรับว่าความเรื่องของพลอยชมพูรบกวนจิตใจเขาไม่น้อย ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกัน ในระหว่างอยู่ในงานเมื่อเห็นว่าพิชญะ นักธุรกิจที่ใครๆ ก็รู้ดีว่าเจ้าชู้และเสือผู้หญิงแค่ไหน กำลังพูดคุยกับหญิงสาวด้วยท่าทีสนใจ  เขาสังเกตุอยู่ตลอด ตอนนั้นภคภัทรแทบอยากจะปลีกตัวออกจากเมริสาและเข้าไปหาพลอยชมพูทันที แต่ติดตรงที่ว่าเขาไม่รู้จะหาเหตุผลให้ตัวเองอย่างไร ทำไมเขาต้องห่วงพลอยชมพูขนาดนั้น เพราะเธอเป็นผู้ช่วยของเขาอย่างนั้นหรือ หรือเพราะไม่อยากให้เธอเจอผู้ชายไม่ดี            เขาไม่รู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงคืออะไร รู้เพียงว่าท่าทีที่หญิงสาวส่งยิ้มให้กับพิชญะมันทำให้เขารู้สึกโมโหและไม่พอใจพอสมควร และมันทำให้เขาเริ่มรู้สึก

 ภคภัทรพยักหน้ารับคำน้อยๆ พลางอมยิ้มก่อนเดินจากไป ในขณะที่เมริสายิ้มและมองตามหลังร่างสูง ความจริงเขาไม่ใช่คนไร้มารยาทกับผู้หญิง แต่หากถูกรุกหนักจนรู้สึกอึดอัดและอีกฝ่ายสะกดคำว่ามีมารยาทไม่เป็น ชายหนุ่มก็ต้องเลือกจะทำแบบนี้เช่นกันพลอยชมพูเห็นท่าทีของทั้งสองก็พยายามกลั้นยิ้มอย่างเต็มที่ แต่มันอดไม่ไหวจริงๆ จึงหลุดขำออกมา ทำให้เมริสาหันขวับมามองด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วถามว่า “ขำอะไรของเธอไม่ทราบยัยผู้ช่วยเลขาฯ ปลายแถว”“เปล่าค่ะ”  แต่ยังหลุดยิ้มขำคนตรงหน้าเมริสาเขม่นสายตามองอย่างไม่เชื่อ “แต่ฉันว่ามีแน่ๆ ที่เธอขำ บอกมาซะดีๆ เธอขำอะไรไม่ทราบยะ”“เอ่อ คือว่า คุณเมย์จะให้ฉันพูดจริงๆ เหรอคะ”“ก็ใช่สิยะ อย่ามาลีลา อย่าเล่นลิ้นกับฉันนะ ยัยหน้าจืด”  พลอยชมพูก็ไม่ได้หน้าตาจืดอะไร เพียงแค่วันนี้เธอแต่งหน้าเบาบางเน้นความสดใสอย่างธรรมชาติ ถ้าจะให้เธอแต่งหน้าเหมือนเมริสาที่จัดเต็มอยู่ตลอดเวลาเธอขอเป็นยัยจืดแบบนี้แล้วกัน“จะบอกไม่บอก บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ว่าเมื่อกี้เธอขำอะไ

“เหมือนท้องฟ้าจะแกล้งพิงค์ยังไงก็ไม่รู้นะคะ” พลอยชมพูพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก หลังจากที่เธอขึ้นรถของชายหนุ่มได้ไม่ถึงสิบห้านาที ฝนที่เทกระจาดลงมากลับสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ถึงอย่างนั้นก็คงจะเป็นโชคดีของเธอสินะที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดภคภัทรแบบนี้            “นั่นสิครับ จู่ๆ ก็หยุดเอาซะดื้อๆ” อิทธิพูดเสริมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเหลือบมองเจ้านายของตนเองที่ไม่มีทีท่าจะตอบสนองคำพูดของหญิงสาวแต่อย่างใด            “แต่ถึงยังไงพิงค์ก็ต้องขอบคุณภัทรแล้วก็คุณอิฐอีกครั้งนะคะ ที่อุตส่าห์จอดรถรับพิงค์” หญิงสาวพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าภคภัทร ในขณะที่เจ้าตัวเพียงแต่หันหลับมาพยักหน้าให้เธอเบาๆ เท่านั้น            “แหม แล้วใครจะปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคุณพิงค์ลำบากแบบนั้นได้ล่ะครับ จริงไหมครับคุณภัทร” อิทธิเอ่ยพร้อมกับมองลอดกระจกไปยังเจ้านายหนุ่ม  &nbs

“แหม ก็คนมันหิวนี่คะ แต่ต่อให้พิงค์อ้วนก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พิงค์ก็น่ารักแบบสาวอวบได้ ยิ่งตอนที่พิงค์…” พลอยชมพูนิ่งทันทีเมื่อตัวเองเกือบจะหลุดเล่าเรื่องในช่วงที่ตนเองเรียนอยู่ต่างประเทศให้ชายหนุ่มฟัง“ตอนที่?” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสนใจ“ตอนที่พิงค์เรียนมหา’ลัยน่ะค่ะ ผู้ชายบางคนก็ชอบสาวอวบ หรือแม้แต่พิงค์เองก็รู้สึกว่าผู้หญิงอวบดูสวย น่ารักแล้วก็เซ็กซี่มากๆ เลยละค่ะ คุณภัทรก็คิดเหมือนกันไหม” พลอยชมพูถามชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม“ผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้ แต่ผมให้ความสำคัญกับตัวบุคคลต่างหาก” ภคภัทรพูดจากใจ ต่อให้ผู้หญิงที่เขารักจะผอมหรือเจ้าเนื้อแค่ไหนก็ไม่ได้มองว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญคือเขารักผู้หญิงคนนั้นต่างหาก“แหม น่าอิจฉาผู้หญิงคนนั้นจังเลยนะคะ” พลอยชมพูยิ้มออกมาอย่างอดปลื้มใจในความคิดของชายหนุ่มไม่ได้“ผมยังไม่มีแฟน” ภคภัทรจ้องหน้าหญิงสาวอย่างสื่อความหมาย“ไม่อยากเชื่อเลยนะคะว่าผู้ชายที่เพอร์เฟกต์ทุกอย่างอย่างคุณภัทรจะโสดได้&r