Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

                “คือว่าจริงๆ แล้วชมพู….”                ติ๊ดๆ                ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดประโยคถัดไป เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ทำให้เธอต้องหยิบมันขึ้นมาดูว่าใครกันโทร.มาหาเธอในยามเช้าเช่นนี้ และเมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทร.เข้ามาเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านของตนเอง ลางสังหรณ์บางอย่างก็เกิดขึ้นทันที เพราะร้อยวันพันปีแม่ของเธอไม่เคยใช้เบอร์โทรศัพท์ของที่บ้านติดต่อมาเช่นนี้                “ฮัลโหล”                “คุณชมพูคะ เกิดเรื่องแล้วค่ะ รถคุณวิประสบอุบัติเหตุตอนนี้อยู่ที่ห้องไอซียู” เสียงสาวใช้ที่พลอยชมพูคุ้นเคยพูดเสียงดังจนออกม

                 วันรุ่งขึ้นภคภัทรตื่นขึ้นด้วยความกังวลใจเมื่อไม่เห็นพลอยชมพูติดต่อกลับมา แต่แล้วเมื่อโทร.ไปหาเธอกลับพบว่าเจ้าตัวปิดโทรศัพท์มือถือไปเสียแล้ว ความรู้สึกของชายหนุ่มตอนนี้ไม่ต่างจากการ ‘โดนฟันแล้วทิ้ง’ เลยก็ว่าได้ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกเมียเทไม่สนใจ ทั้งที่ปกติเขามักจะเป็นฝ่ายเมินผู้หญิงเสียมากกว่า                แม้จะไม่อยากไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมวิมลวรรณ แต่เมื่อผู้เป็นพ่อได้ขอร้องเอาไว้ภคภัทรจึงไม่อยากขัดใจ ระหว่างการเดินทางชายหนุ่มจิตใจว้าวุ่นเรื่องพลอยชมพูไปหมดจนไม่ได้สนใจว่าปลายทางที่คนขับรถพามาคือที่เดียวกับโรงพยาบาลที่เขาขับรถมาส่งพลอยชมพูเมื่อวันก่อน มารู้ตัวอีกทีก็เมื่อติณณภพเรียกเขา                “จะลงจากรถได้หรือยังตาภัทร” ติณณภพเรียกลูกชายที่เอาแต่เหม่อลอยให้ลงจาก

และแล้ววันที่ต้องเผชิญหน้ากับภคภัทรก็มาถึง ข่าวที่ครอบครัวของวิมลวรรณและท่าอากาศยานภูมิทรรศล้มละลายจนต้องปิดตัวลงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับข่าวดีที่ติณณภพผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของท่าอากาศยานสุวรรณเขตได้ประกาศขอวิมลวรรณแต่งงาน ตั้งแต่เกิดเรื่องก็ล่วงเลยไปได้สามวันแล้ว สามวันที่พลอยชมพูไม่ได้มีโอกาสพูดคุยกับภคภัทรเลย เพราะเขาไม่รับโทรศัพท์เธอแม้แต่สายเดียว ขณะที่ปฐมาเองก็คอยส่งข่าวด้วยความเป็นห่วงว่าภคภัทรยังคงไปทำงานตามปกติ แต่ที่น่าแปลกใจคือภคภัทรไม่เรียกปฐมาไปต่อว่าหรือสอบถามเรื่องของพลอยชมพูแม้แต่น้อย เขาทำราวกับต้องการให้เธอไม่มีตัวตนและไม่เคยยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาทั้งสิ้น                จนมาในวันนี้ สุดท้ายพลอยชมพูกับภคภัทรก็ต้องมาประจันหน้ากันอีกครั้งที่โต๊ะอาหารพร้อมหน้าพร้อมตา และนี่ก็เป็นวันแรกที่เธอกับวิมลวรรณย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของติณณภพ                “บ้านวรวงศ์คุณากรของเรายิ

“ครับ ถ้าผมจำไม่ผิดคุณเป็นคนสนิทของคุณภัทรใช่ไหมครับ” พิชญะพูดขึ้นเป็นนัยว่าอิทธิกับเขาอยู่คนละระดับกัน“ใช่ครับ” อิทธิตอบพร้อมมองพิชญะอย่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร“ผมขอตัวคุณชมพูสักครู่นะครับ” พิชญะพูดออกไปตามตรง ก่อนจะมองอิทธิหัวจดเท้า“เอ่อ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนละกันครับ” อิทธิบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพเมื่อเห็นว่าพลอยชมพูส่งสัญญาณมาที่เขาว่าเธอไม่เป็นไร ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทันที“ผมก็คิดอยู่ก่อนแล้วว่าคุณพิงค์ ไม่สิ ต้องเรียกคุณชมพู คุณชมพูหน้าตาคุ้นๆ แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก เพิ่งรู้ว่าคุณเป็นลูกสาวของคุณวิมลวรรณนะครับ” พิชญะพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มหว่านเสน่ห์ให้หญิงสาว“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ” พลอยชมพูไม่มีข้ออ้างอะไรกับพิชญะ เธอจึงเอ่ยขอโทษเขาแต่เพียงเท่านั้น“ไม่เป็นไรเลยครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะถือว่านี่เป็นครั้งแรกที่เรารู้จักกันมากขึ้น หวังว่าคุณชมพูจะไม่รังเกียจนะครับ”“คะ?” พลอยชมพูเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่เข

“ทางนิตินัย ใช่ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทางพฤตินัย เราเป็นอะไรกันเรื่องนี้คุณรู้อยู่แก่ใจ” ภคภัทรมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตามาดร้าย ราวกับต้องการจะกินเหยื่อชิ้นโอชะ“ชมพูลืมมันหมดแล้วละค่ะ”“งั้นเดี๋ยวผมช่วยย้ำเตือนให้เป็นไง” ภคภัทรเหยียดยิ้มออกมาอย่างท้าทาย“อย่าเลยค่ะ ชมพูไม่อยากใช้ผู้ชายร่วมกับใคร อื้อ…”  ไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ ริมฝีปากร้อนของเขาก็ทาบทับลงมาบนริมฝีปากเธออย่างจาบจ้วงและรุนแรงไร้ซึ่งความปรานีภคภัทรกระแทกริมฝีปากใส่หญิงสาวด้วยความโมโห ยิ่งเธอแสดงท่าทีเหมือนไม่แคร์เขาก็ยิ่งอยากสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเขามีสิทธิ์ในตัวเธอมากแค่ไหน ชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากหญิงสาวอย่างรุนแรงพร้อมกับกอดรัดร่างบางที่ตอนนี้สวมใส่เพียงชุดนอนเนื้อผ้าบางเบา ทำให้เขาได้สัมผัสร่างกายอวบอิ่มอย่างเต็มที่ กลิ่นกายหอมๆ ของเธอทำให้เขาหวนนึกถึงค่ำคืนที่แสนโรแมนติกและร้อนแรงระหว่างเขาและเธอ คืนที่เขาได้ ‘รัก’ เธออย่างเต็มอิ่ม แต่เพียงแค่คิดว่าพลอยชมพูกำลังทำเหมือนมองหาชายคนอื่นมาแทนที่เขา ภคภัทรก็ยิ่งโมโหดูดดึงริ