All Chapters of ซีอีโอร้ายแพ้ทางรัก: Chapter 11 - Chapter 20

            “ผมแค่ตอบแทนที่คุณตั้งใจทำงาน แต่ก็หวังว่าหลังจากนี้คุณจะไม่สร้างความลำบากให้ผมอีกละกัน” ภคภัทรพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวที่หันมามองเขาตาแป๋ว…สายตาแบบนั้นมันทำให้ชายหนุ่มเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจจนต้องรีบหันกลับไปมองที่ท้องถนนในทันที            “ค่า…” พลอยชมพูตอบกลับด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว แม้ชายหนุ่มจะพูดอะไรออกมาด้วยถ้อยคำที่แสนจะเย็นชา แต่การกระทำของเขามันช่างตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง            “คุณภัทรหิวไหมคะ อย่าบอกนะว่าไม่กินมื้อเย็นอีก” หญิงสาวเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบบนรถ            “เดี๋ยวไปส่งคุณแล้วผมค่อยกลับไปหาอะไรกิน” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับมองท้องถนนต่อไป          &nb

“ดุก็ดุเถอะค่ะ ชมพูชอบดุดุ แต่ที่ชมพูเข้าไปก็เป็นห่วงเขานี่นาคนอะไรไม่ดูแลตัวเองเลย…”            “อุ๊ย คุณภัทรมาพอดี” ปฐมาพูดขึ้นทันทีที่เห็นว่าภคภัทรเดินออกจากลิฟต์มา            ภคภัทรเดินมาด้วยสีหน้านิ่งเฉย เขามองไปที่ปฐมาและพลอยชมพูที่ยืนอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างไม่แสดงอาการอะไร เป็นปกติที่ทั้งสองคนจะมาถึงที่ทำงานก่อนเขาอยู่แล้ว            “สวัสดีค่ะคุณภัทร วันนี้คุณอิฐกลับมาทำงานแล้วไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมคุณภัทรถึง…”            “นายอิฐจะมาตอนช่วงบ่ายน่ะ” ภคภัทรพูดก่อนจะหันไปมองพลอยชมพูที่มองมาทางเขาด้วยสายตาเปล่งประกายเหมือนเจอของถูกใจ หรือจะติดใจเขาซะแล้ว ไม่ได้กินเขาหรอกเด็กเมื่อวานซืน            “สวัสดีค่

            ในเวลาเที่ยงภคภัทรไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงานและให้พลอยชมพูต้องสั่งอาหารให้เหมือนเช่นเคย เพราะทันทีที่ประชุมเสร็จชายหนุ่มก็เดินหน้าบึ้งเข้าห้องทำงานไปครู่หนึ่งแล้วเดินออกมา ปฐมาสงสัยว่าเจ้านายหนุ่มอาจจะมีนัดกินอาหารข้างนอก เพราะเห็นว่าผู้ช่วยส่วนตัวของเขาจะกลับมาเริ่มงานช่วงบ่ายนี้ด้วยพอดี และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ พอถึงช่วงบ่ายภคภัทรก็กลับมาพร้อมกับชายหนุ่มที่ดูน่าจะอายุมากกว่าเขาไม่มาก รูปร่างสูงโปร่งและดูแข็งแรงกำยำเหมาะสมกับการเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของภคภัทร เขาปรายตามองมาที่เธอด้วยความสงสัยเลยทำให้พลอยชมพูส่งยิ้มทักทายให้เขาเพื่อแสดงความเป็นมิตรในทันที            อิทธิเก็บความสงสัยเอาไว้ว่าสาวน้อยหน้าตาน่ารักที่นั่งอยู่หน้าห้องของเจ้านายหนุ่มเป็นใครกัน เพียงแค่เขาลาพักร้อนไปอาทิตย์เดียว ก็มีเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงอย่างที่ไม่ควรจะเป็นเพราะ ปกติแล้วภคภัทรไม่ใช่คนที่จะรับใครเข้ามาทำงานง่ายๆ เช่นนี้ ยิ่งเป็นหญิงสาวที่รูปร่างหน้าตาชวนให้ยุ่มย่ามด้วยเช่นนี้ยิ่งเป็นเรื่อง

“ดีแล้ว แกจะได้มาเที่ยวกับฉันไง ออกงานกับคุณภัทรทีแม่ฉันกลับดึกทุกครั้ง” อารยารู้ดีว่าแม่ของตนเองต้องทำงานหนักแค่ไหน แม้เงินเดือนที่ได้จะคุ้มแสนคุ้ม แต่ถึงอย่างนั้นลูกสาวอย่างเธอก็อยากให้ผู้เป็นแม่ได้พักบ้าง            “ก็จริง เจอคุณภัทรมาห้าวันเต็มจะปลีกเวลามาเจอเพื่อนรักอย่างแกบ้างจะเป็นไรไป” พลอยชมพูพูดอย่างเอาใจเพื่อนรัก ก่อนจะหันไปเห็นร้านเครื่องประดับร้านหนึ่งที่มีกำไลเพชรโชว์อยู่ มันสวยเสียจนเธออยากจะเข้าไปชื่นชมใกล้ๆ            “สวยอะ อาย แกไปดูกำไลวงนั้นเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” พลอยชมพูพูดพร้อมกับดึงแขนเพื่อนให้เดินตามมาอย่างรวดเร็ว            “แป๊บเดียวนะเดี๋ยวจะถึงคิวเข้าร้านอาหารแล้ว” แม้จะบ่นแต่อารยาก็ยอมเดินตามเพื่อนมาแต่โดยดี            “สวยอะแก…” พลอยชมพูมอ

และทันทีที่พลอยชมพูขึ้นรถมา ภคภัทรก็ได้เห็นหญิงสาวเต็มตา จากที่ตอนแรกได้แต่มองเธอยืนอยู่ด้านนอกรถอย่างไม่ถนัดตานักเขาก็พอรู้ได้ว่าคืนนี้หญิงสาวงดงามและน่าทะนุถนอมเพียงใด แต่เมื่อได้เห็นเธอใกล้ๆ ใบหน้าขาวใสที่ตอนนี้แต่งแต้มเครื่องสำอางจนกลายเป็นสีอมชมพู ริมฝีปากแดงระเรื่อ บวกกับดวงตาที่ถูกเติมเต็มให้กลายเป็นสาวตาคม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงผสผสานกับความอ่อนหวานทั้งชุดและทรงผมอย่างลงตัวจนชายหนุ่มเองเผลอมองค้างอย่างห้ามไม่ได้            “อะแฮ่ม…หน้าพิงค์มีอะไรติดอยู่หรือเปล่าคะ” พลอยชมพูเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเอาแต่จ้องหน้าเธอไม่หยุด คืนนี้ภคภัทรดูดีเฉกเช่นเดียวกับทุกวันที่เขาเป็น แต่ดูมีความพิเศษมากขึ้นจากทรงผมที่มีการเซตให้เข้าที่และดูเนี้ยบขึ้นกว่าทุกวันนั่นเอง            “ปะเปล่า” ชายหนุ่มรีบสะบัดหน้าหนีเพื่อเรียกสติตัวเอง            “ผมแค่มองคนแ