Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

“คุณภัทรเมามากค่ะ จริงๆ เขาคงไม่ตั้งใจทำแบบนั้น” พลอยชมพูหัวใจเต้นแรงทันทีที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ พลางคิดว่าหากวิมลวรรณไม่บังเอิญมาเห็นเข้าเธอกับภคภัทรคงทำเรื่องน่าอายนั่นในห้องรับแขกจนได้“ไม่ได้นะลูก ยังไงลูกก็เสียหาย” วิมลวรรณพูดด้วยสีหน้าจริงจัง“แม่อย่าบอกเรื่องนี้กับคุณติณณภพได้ไหมคะ ชมพูไม่อยากให้คุณภัทรเข้าใจว่าเราสองคนวางแผนจับครอบครัวเขาไปมากกว่านี้” พลอยชมพูพูดอย่างที่คิด“แต่แม่ก็ไม่สบายใจที่เห็นคุณภัทรเอาเปรียบลูกแบบนั้น” ภาพของภคภัทรที่กำลังนัวเนียพลอยชมพูทำให้วิมลวรรณเองทนไม่ไหวและอยากออกโรงปกป้องศักดิ์ศรีของลูกสาว“ชมพูเองต่างหากที่เต็มใจให้เขาทำแบบนั้น ลูกสาวแม่ไม่ได้ดีไปกว่าใครหรอกนะคะ” พลอยชมพูก้มหน้าพูดด้วยความรู้สึกอับอาย สำหรับเธอแล้วเรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดัง และเธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองยินยอมพร้อมใจให้ชายหนุ่มรังแกมากแค่ไหน“โถ ลูก…” วิมลวรรณส่ายศีรษะอย่างจำใจ“ช่างมันเถอะนะคะ ชมพูไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่”

                “ลุงเห็นหนูชมพูเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศคงเหงาและก็อยากเที่ยวพักผ่อน ไหนๆ พี่ภัทรเขาก็จะไปเที่ยวที่นั่นอยู่แล้ว หนูชมพูก็ไปด้วยเลยสิ” ติณณภพพูดขึ้น                “แต่ว่า…”                “อย่าเลยค่ะคุณภพ เกรงใจคุณภัทรน่ะค่ะ” วิมลวรรณพูดกับสามี                “เกรงใจอะไร ตาภัทรอยากไปเที่ยวที่นั่นอยู่แล้ว มีน้องไปด้วยอีกคนจะได้สนุกไงล่ะ ใช่ไหมตาภัทร” ติณณภพหันไปถามลูกชาย                “ใครอยากจะไปก็ไปครับ ผมไม่ติดอะไรอยู่แล้ว แค่อย่าขายที่นั่นก็พอ” ภคภัทรพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไปทันที&nbs

                พลอยชมพูนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะเธอไม่คิดว่าภคภัทรจะกล้าพูดประโยคนั้นออกมา ‘ผัว’ อย่างนั้นหรือ เขาลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองเป็นฝ่ายที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเป็นฝ่ายทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน แล้วตอนนี้จะมาป่าวประกาศเรียกร้องความเป็นผัวทำไมกัน!                “คุณภัทรมะไม่ใช่ผัวชมพูสักหน่อย” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เริ่มรู้สึกไม่ไว้วางใจสายตาคมที่จับจ้องเธออย่างเดือดดาลมากขึ้น                “ให้พูดอีกที” ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้พลอยชมพูด้วยความไม่พอใจ กล้าพูดได้อย่างไรว่าเขาไม่ใช่ผัว ถ้าเขาไม่ใช่แล้วใครหน้าไหนกันที่นอนกกกอดกับเขาทั้งคืนแบบนั้น                “หยุดนะคุณภัทร ไม่อย่างนั้

                “ถ้าผมไม่มีสิทธิ์ แล้วใครมันมีสิทธิ์ ฮะ?!” ภคภัทรโอบรัดร่างบอบบางอย่างแนบแน่นมากยิ่งขึ้นด้วยความหึงหวง เพียงแค่คิดว่าร่างกายของหญิงสาวกำลังถูกใครกกกอดเช่นเดียวกับเขา ความหึงหวงก็พุ่งขึ้นมากเป็นทวีคูณ                “ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณ อื้อ…” ไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ ริมฝีปากร้อนของเขาก็ทาบทับลงมาอย่างจาบจ้วงและป่าเถื่อนต่างจากการสัมผัสครั้งที่ผ่านๆ มา ทำให้หญิงสาวรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าภัยกำลังมาเยือนเสียแล้ว                ภคภัทรไม่สนใจว่าพลอยชมพูจะพยายามดิ้นและทุบอกให้เขาหยุดการกระทำแค่ไหน เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถหยุดความต้องการของเขาได้จริงๆ ภคภัทรตะโบมจูบหญิงสาวอย่างไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้หายใจเต็มปอด และร้ายไปกว่านั้นยิ่งเธอพยายามปิดปากตัวเองไม่ให้เขารุกรานเท่าไร ชายหนุ่มก็ยิ่งใช้ปร

“คุณภัทร…” พลอยชมพูมองหน้าภคภัทรด้วยความเขินอายอีกครั้ง และครั้งนี้ภคภัทรไม่สามารถห้ามความรู้สึกตัวเองได้อีกต่อไป เขาโน้มตัวไปประทับริมฝีปากกับหญิงสาวอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง ครั้งนี้มันต่างจากสัมผัสก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง และมันดูเหมือนจะพรากจิตวิญญาณของพลอยชมพูให้หลุดลอยไปกับเขาอย่างง่ายดาย                “ไม่ได้นะคะ สองคนนั้นรอเราอยู่” พลอยชมพูดันอกแกร่งของชายหนุ่มเพื่อห้ามปรามเขา                “เดี๋ยวผมจัดการเอง…” ภคภัทรส่ายศีรษะอย่างหัวเสีย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองกดส่งข้อความหาอิทธิทันที                “ผมส่งข้อความบอกอิฐแล้ว”                “บอกว่าอะไรคะ…” พลอยชมพูเอ