Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เมื่อไร้ร่างใหญ่ของวินเทอร์ เคทธีก็จะเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้เดินไปไหน มือหนาของใครบางคนก็เอื้อมมาปิดปากของเธอเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอร้องแหกปากออกมา “อื้อ!!” ไม่ถึงสองนาที ร่างเล็กของเคทธีก็โดนลากเข้ามาในห้องน้ำ ยังดีที่มันกว้างมากพอให้สามารถอยู่ได้หลายคน มิเช่นนั้นคงอึดอัดน่าดู เมื่อปากเล็กเป็นอิสระ เคทธีก็รีบหมุนตัวหันหลับมา พร้อมกับเบิกตากว้างเมื่อเจอใครบางคนที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดสี่ปี แต่ตอนนี้เขามายืนตรงนี้ ข้างหน้าของเธอ “ไง...ไม่เจอกันนานเลยนะ” มุมปากของขุนศึกยกขึ้น แต่ดวงตาคมเข้มกลับไม่ละสายตาออกจากใบหน้าหวานละมุนของเคทธี เธอสวยขึ้นมาก สวยจนเขาแทบจำไม่ได้เลย “พี่ศึก...” “อืม...ฉันเอง” “ถอยออกไปค่ะ เคทธีจะออกไปจากตรงนี้” เคทธีกดเสียงต่ำและจ้องเขม็งมองร่างหนาของขุนศึกอย่างไม่พอใจ ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้ชายหนุ่มก็ยังนิสัยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สิ่งที่เปลี่ยนก็คงเป็นโครงสร้างของร่างกายที่ดูกำยำมากขึ้นแต่ก่อน “ทำไม อยู่กับฉันมันจะตายเหรอ” “ค่ะ...แทบจะตายเลยล่ะตอนนี้

“อย่างนั้นเหรอ ไปหายาทานะลูก เย็นนี้เดี๋ยวมากินข้าวกัน เสียดายหลาน ๆ อยู่กันไม่ครบทุกคน ไม่อย่างนั้นคงได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน” ไลลาบอกอย่างเสียใจ อย่างลูกสาวลูกชายของคาร์เตอร์และยี่หวาก็ติดงานเลยไม่ได้แวะมาที่นี่ “ไว้วันหลังฉันจะชวนลูก ๆ มา จะมีแค่คาร์ลอสนั่นแหละไม่ว่างกว่าใคร เพราะต้องไปบินบ่อย ๆ” ยี่หวาพูดถึงลูกชายคนเล็กของตัวเองที่ตอนนี้ทำหน้าที่เป็นกัปตันเครื่องบิน และไม่ค่อยอยู่กับที่ ซึ่งเธอก็ไม่ค่อยได้เจอลูกชายเหมือนกัน ส่วนลูกสาวคนสวยก็ติดงานของตัวเองจนไม่ได้มาในวันนี้ ผู้ใหญ่ทุกคนคุยกันสักพักก็ย้ายตัวเองไปนั่งที่ห้องอาหาร และไม่รู้ว่าเคราะห์กรรมอะไรของเคทธีนักหนา ทำให้ขุนศึกมานั่งข้างเธอตรงนี้ เพราะมันคือที่สุดท้ายแล้ว เธอจึงไม่มีทางเลือกที่จะไปนั่งตรงอื่นได้ “เดี๋ยวกินข้าวกันก่อน ลูกหลานเยอะขนาดนี้ วันหลังต้องเตรียมโต๊ะที่ใหญ่กว่านี้แล้วแหละ” วิคเตอร์บอกอย่างอารมณ์ดี จนเคทธีตอบกลับไปทันที “ใช่ค่ะลุงวิค...เอาโต๊ะยาว ๆ เลยนะคะ มีที่นั่งเยอะ ๆ” “ฮา ๆ ได้สิหลานรัก ช่างพูดตั้งแต่เด็กจริง ๆ สนใจมาเป็นลูกสะใภ้ลุงไหม ลุง

“สี่ปีแล้วสินะ” เคทธีบอกกับตัวเอง พร้อมกับเปิดกล่องนาฬิการาคาแพงที่เธอตั้งใจเก็บเงินซื้อเป็นของขวัญให้กับขุนศึกในงานเลี้ยงฉลองเรียนจบของเขาเมื่อสี่ปีก่อน แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ไม่รับมันไว้ จนตอนนี้มันเหมือนของไม่มีค่าไปเสียแล้ว อีกทั้งนาฬิกาเรือนนี้มันก็หยุดเดินเหมือนกับหัวใจของเธอที่จะไม่มีทางเดินไปหาเขาอีก ขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งมองนาฬิกาเรือนใหม่ที่ไม่เคยใช้ แต่ถูกเก็บเอาไว้ในกล่องอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น ทำให้เคทธีมองหน้าจอและพบว่าเพื่อนเก่าอย่าง ‘รมิตา’ เป็นคนโทรศัพท์เข้ามาหาเธอ “ฮัลโหล...” (ยายเคทธี กลับมาเมืองไทยไม่คิดจะโทร. หากันบ้างเลยนะ) “แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ไทยแล้วรมิตา” (ไม่รู้ได้ยังไง เธอลงไอจีแบบนั้น ใคร ๆ เขาก็ต้องรู้แล้ว คืนนี้มาเจอกันหน่อยไหมจ๊ะ) เพราะไปเรียนต่อเมืองนอก 4 ปี ทำให้เคทธีไม่ได้เจอเพื่อน ๆ เลย อาจจะมีวิดีโอคอลหากันบ้าง แต่มันก็ทดแทนเหมือนการเจอหน้ากันจริง ๆ ไม่ได้ “ไปไม่ได้หรอก เดี๋ยวคุณพ่อว่า” เนื่องจากเธอไม่ได้บอกพ่อก่อนว่าจะออกไปข้างนอก (แอบ ๆ มาเลย พ่อหว

“ไม่เห็นจะสวยเลย” “มึงไม่ชอบก็เรื่องของมึง แต่กูชอบ” ที่กันตพงษ์พูดแบบนั้นเพราะรู้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วว่าขุนศึกไม่ค่อยชอบเคทธี ไหนจะตอนที่งานเลี้ยงฉลองเรียนจบเมื่อสี่ปีก่อนนั้นด้วย มันบ่งบอกแล้วว่าเพื่อนของเขาไม่ได้ชอบหรือรักอะไรเคทธี แล้วทำไมเขาเองจะจีบเคทธีไม่ได้ “ไอ้กันต์!” ขุนศึกขบกรามแล้วมองเพื่อนที่ตอนนี้มันพูดออกมาตรง ๆ ว่าชอบเคทธี เพราะมันมองยายตัวเล็กแบบตาไม่กะพริบเลย “มึงจะเสียงดังทำไมไอ้ห่า...” “จะสนใจยายเด็กนั่นทำไม มีอะไรน่าสนใจ” “น่าสนใจหมด เคทธีสวยและน่ารักสำหรับกูมาก ดีแล้วที่มึงไม่ชอบน้อง เพราะกูจะทำหน้าที่นั้นเอง” สิ่งที่กันตพงษ์พูดออกมามันไม่เกินจริงเลยสักนิดเดียว เขาชอบเคทธีมาก และจะเดินหน้าจีบหญิงสาวทันทีที่มีโอกาส “แล้วมึงคิดว่าเคทธีไปต่างประเทศจะไม่มีแฟนบ้างเหรอวะ” “ก็ต้องถามสิ แต่กูว่าไม่หรอก เซ้นส์กูมันบอกแบบนั้น เคทธีต้องยังไม่มีแฟนแน่ ๆ” กันตพงษ์บอกอย่างมั่นใจ เนื่องจากว่าเขาคิดว่าหญิงสาวต้องยังไม่มีใครอย่างแน่นอน “ทำเป็นมั่นใจไป เผลอ ๆ แม่นั่นมีผัวแล้วก็ได้” ขุน

บทที่ 3ยัดเยียดความเป็นผัว“อะไร! ปล่อยนะโว้ย!! ไม่งั้นฉันร้องให้คนช่วยจริง ๆ ด้วย” สายตาของเคทธีมองไปรอบ ๆ เพราะต้องการขอความช่วยเหลือ แต่เหมือนว่าโอกาสของเธอหมดลงแล้ว เมื่อมือใหญ่ของขุนศึกยกขึ้นมาปิดปากเล็ก ๆ ของเคทธีเอาไว้“เออร้องดิ แม่งจะเ..ย...โชว์ตรงนี้ ให้แม่งรู้ไปเลย” ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่แสนพยศของเคทธีอย่างไม่พอใจ เมื่อก่อนยายตัวเล็กนี่มีแต่คำหวานให้เขา เขาไปไหนเธอจะตามไปทุกเมื่อ แต่พอหญิงสาวกลับมาจากเมืองนอกเธอก็เปลี่ยนไป“อื้อ..ไอ้...เอว” เคทธีร้องครางอู้อี้ในลำคอ เมื่อมือใหญ่ของขุนศึกปิดปากของเธอเสียจนไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลืออะไรได้แล้ว“เดี๋ยวคืนนี้กูจะเลวให้ดู เอาแบบสุดขั้วเลยดีไหมเคทธี ทำตัวแรดร่านเสียจริง เดินมาได้แล้ว ก่อนที่กูจะอดทนไม่ไหว” ขุนศึกถลึงตามอง จากนั้นก็ทำการลากหญิงสาวให้เดินตามมา โดยที่เขาไม่ได้ปล่อยให้เธอห่างจากกายหนาเลยสักนิดเดียวเมื่อมาถึงห้องพัก ซึ่งห้องนี้เอาไว้สำหรับพักผ่อนยามที่เขาเหนื่อยล้าจากการทำงานจนไม่อยากกลับบ้าน แต่วันนี้มันจะกลายมาเป็นห้องเชือดยายตัวเล็กที่เอาแต่ด่าเขาปาว ๆ“เข้าไป!” มือหนาทำการผลักสาวร่างเล็กให้เข้ามาในห้องนอน