บทที่ 1 เปลี่ยนเป็นคนใหม่ (2)

“เคทธียังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยค่ะ”

            “จิ๊...สนใจรีบบอกพี่เลยนะ ถึงพี่ชายพี่มันจะเถื่อน ๆ ไปบ้าง แต่รับรองพี่วินต้องรักและเอ็นดูเคทธีมากแน่นอน”

            “ค่ะ...”

            “งั้นเข้าบ้านกันดีกว่า ทุกคนน่าจะรออยู่แล้ว ส่วนกระเป๋าเอาวางไว้ตรงนี้แหละ”

            ร่างเล็กของสองสาวเดินเข้าไปในบ้าน โดยที่วันนี้ลุง ๆ ป้า ๆ อา ๆ มาอยู่พร้อมหน้ากันหมดจนเธออดประหม่าไม่ได้

            “สวัสดีค่ะลุงวิค ป้าไอ ลุงทัพ ป้าไลลา อาเตอร์ อายี่หวา” เมื่อเข้ามาในบ้านของวิคเตอร์ เคทธีก็ยกมือสวัสดีทุกคน จากนั้นหญิงสาวก็เดินไปนั่งข้าง ๆ พ่อกับแม่ทันที

            “โอ้ว...หลานสาวของลุงกลับมาจากเมืองนอกแล้วเหรอ เคทธีโตเป็นสาวแล้วเหรอเนี่ย” ลุงกองทัพเป็นคนพูดก่อน ซึ่งเธอเองก็สนิทกับบ้านของคุณลุงมาก แต่หลังจากที่ไปเรียนต่อต่างประเทศก็ไม่ค่อยได้ติดต่อใครเลย จนตอนนี้มันกลายเป็นความประหม่าไปแล้ว

            “ค่ะ...หนูกลับมาแล้ว”

            “เคทธี...ป้าดีใจจังเลยที่หนูมาแล้ว ป้าคิดถึงหนูทุกวันเลยรู้ไหม จะโทร. หาป้าก็กลัวว่าจะไปรบกวนเวลาหนูเรียน” ไลลาหญิงวัยกลางคนมองไปยังร่างเล็กของเคทธีด้วยความเอ็นดู เธอเคยหมายมั่นปั้นมืออยากได้เคทธีมาเป็นลูกสะใภ้ แต่ดูเหมือนลูกชายของเธอจะค้านหัวชนฝา เลยทำอะไรไม่ได้จนได้แต่ปล่อยเลยตามเลยไป ถ้าวาสนายังมี เธออาจจะได้เคทธีมาเป็นลูกสะใภ้จริง ๆ

            “หนูก็คิดถึงคุณป้าไลลาค่ะ หนูขอโทษนะคะไม่ได้โทร. หาเลย” ใจจริงเคทธีอยากจะโทร. คุยกับป้าไลลามาก เนื่องจากป้าไลลาคือคนที่รู้ใจเธอไม่ต่างจากพ่อกับแม่ เพียงแต่ว่าเธอไม่อยากให้ใครบางคนคิดว่าเธอยังอยากที่จะเกาะแกะเขาอีก เลยเลือกที่จะหายไปเลยเสียยังดีกว่า ไม่ใช่อยากหนี เพียงแต่ไม่อยากเจอมากกว่า

            “งั้นวันหลังต้องไปหาป้าที่บ้านบ่อย ๆ นะ มานอนเล่นที่บ้านป้าให้หายคิดถึงหน่อย” ไลลาบอกอย่างเอ็นดูเคทธี ถ้าเทียบรุ่นของลูก ๆ หลาน ๆ แล้วเคทธีอายุน้อยที่สุด และยังเป็นลูกรักสุดหวงของเคย์เดนด้วย

            “ได้ค่ะ”

            ทั้งสี่ครอบครัวคุยกันอย่างออกรส ส่วนเคทธีก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน โดยหญิงสาวเดินเลี่ยงออกมา แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปถึงไหน ร่างใหญ่ของใครบางคนก็บังเอิญเดินผ่านมาพอดี

            “เคทธี!” เสียงทุ้มเรียกชื่อของสาวน้อยคนหนึ่งที่เขาทั้งรักและเอ็นดูมากเป็นพิเศษ บางทีมากกว่าน้องสาวของตัวเองอย่างวาวาเสียอีก

            “พี่วิน!!” ด้วยความเคยชิน ทำให้เคทธีวิ่งไปกอดร่างใหญ่ของวินเทอร์ด้วยความคิดถึง จริง ๆ วินเทอร์บินไปอังกฤษทีไร เขาก็มักจะแวะไปหาเธอเสมอ ทำให้เธอค่อนข้างสนิทกับวินเทอร์รองจากพี่ชายฝาแฝดอย่างไคเลอร์และคิงส์ตัน และพี่สาวคนสวยอย่างคาริสาหรือพี่ควีน

            “โอ๊ย! ยายตัวเล็ก วิ่งมากอดพี่แรงขนาดนี้ได้ยังไง”

            “ก็คิดถึงพี่วินมาก มากที่สุดเลย”

            ใบหน้าหวานของเคทธีแนบไปที่อกแกร่งของวินเทอร์พร้อมกับกอดรัดร่างใหญ่เอาไว้ด้วยความคิดถึง สำหรับใครหลายคนอาจจะมองว่าวินเทอร์โหดเหี้ยมและน่ากลัว แต่สำหรับเคทธีเขาคือพี่ชายที่แสนดีที่สุด

            “อืม...คิดถึงยายตัวเล็กเหมือนกัน โตจนป่านนี้ยังทำตัวอ้อนเป็นเด็ก ๆ ไปได้นะ”

            “ก็อยากอ้อนพี่วิน พี่วินน่ารักที่สุดในโลก ตามใจเคทธีมากกว่าพี่ชายฝาแฝดของเคทธีเสียอีก” เคทธีบอกอย่างอ้อน ๆ

            “ไอ้คาร์ลอสมันก็ตามใจเราไม่ใช่เหรอ” คาร์ลอสที่วินเทอร์หมายถึงคือลูกชายของอาคาร์เตอร์และอายี่หวาน้องชายฝาแฝดของพ่อ

            “ไม่เอาหรอก คาร์ลอสน่ะชอบแกล้งเคทธีตลอดเลย ตอนคาร์ลอสบินไปหาที่อังกฤษนะ แทนที่จะอยู่กับเคทธี กลายเป็นว่าไปอยู่กับสาว ๆ แทน”

            “ฮ่า ๆ รายนั้นมันเจ้าชู้จะตายไป”

            “ใช่...ก็มีแต่พี่วินเนี่ยแหละที่น่ารักที่สุดในโลก คิดถึง ๆ” เคทธียังโอบกอดร่างหนาของวินเทอร์ด้วยความคิดถึง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองด้วยดวงตาแดงก่ำ

            ติ๊ด!!

            “พี่ไปรับสายโทรศัพท์ก่อนนะเคทธี เดี๋ยวไว้ไปเจอกันที่ห้องรับแขกนะ”

            “ค่ะ”