All Chapters of ชีวินไม่ต้องมารัก: Chapter 21 - Chapter 30

ช่วงค่ำเมื่อวานแม่เขาโทร.มาบอกว่าให้พาคุณหนูวิวาห์ไปทานข้าวบ้าง ดูหนังบ้าง ออกงานสังคมกับแม่ ๆ หน่อย น่าเบื่อจริง ในหัวบอกว่าน่าเบื่อ แต่ขับรถกลับบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เพื่อไปรอคนที่บอกว่าน่าเบื่อขับรถมาไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงเวลายังเช้าอยู่มาก เขาเองก็ง่วงมากด้วยรีบขึ้นห้องของีบสักชั่วโมง วิวาห์กับน้าวันน่าจะมาถึงช่วงสายคิดเสร็จทิ้งตัวลงที่นอน ไม่นานชีวินก็หลับ เขาหลับง่ายรู้สึกตัวเร็วเป็นเรื่องปกติวิวาห์มาถึงบ้านคุณเวียงก่อนอาหารเช้า เพราะแม่เธอเร่งรีบอยากมาคุยเมาท์กับเพื่อนรัก หญิงสาวถึงได้ตื่นแต่เช้าแล้วออกมาพร้อมกันพอถึงบ้านป้าเวียงก็เข้าครัวกับแม่เธอ หญิงสาวขอเป็นลูกมือแต่ถูกไล่ออกมา“หนูวาห์ไปตามพี่วินให้ป้าทีนะลูก ไม่รู้ว่าเข้าบ้านดึกหรือเข้าบ้านเช้า ตามพี่เขาให้ทีนะจ๊ะ” วิวาห์สะดุดตรงเข้าบ้านเช้า ไปทำอะไรมาล่ะถึงได้พึ่งกลับ“เดี๋ยวพี่วินคงลงมา วาห์ช่วยคุณป้ากับมามี้ดีกว่านะคะ”วิวาห์รีบบอกออกไปแบบนั้น ถึงเธอจะก๋ากั่นไปบ้างแต่ก็ยังลืมเรื่องที่ตัวเองจูบเขาก่อนไม่ได้ ยิ่งต้องให้ขึ้นห้องนอนเขาบอกตรง ๆ เธอไม่กล้า“ยัยว

“หนูวาห์ พี่เขาตื่นหรือยังลูก”“คะ อ๋อค่ะ ตื่น ตื่นแล้วนะคะ เดี๋ยวคงลงมา” เสียงสาวน้อยติด ๆ ขัด ๆ บอกกับป้าเวียงที่ยืนมองหน้าเธออยู่ ทั้งยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างกับรู้ทันว่าเธอเจอฤทธิ์ลูกชายท่านมา“นั่งสิลูก ทำไมยืนตัวเกร็งหน้าแดงแบบนั้น ไม่สบายหรือเปล่า”วันนาที่มองลูกสาวยืนนิ่งไม่ยอมขยับ ลูกสาวเธอถ่านหมดหรือไงกันนะ วันนี้ไม่ดีดอย่างทุกวันสาวน้อยรีบตั้งสติเดินมานั่งข้างผู้เป็นแม่ ซึ่งมีป้าเวียงนั่งหัวโต๊ะ ส่วนทางขวามือยังว่างแต่มีชุดจานวางอยู่คงเป็นที่พี่ชีวิน ส่วนซ้ายมือท่านเป็นแม่เธอถัดมาถึงเป็นเธอ“ไม่สบายหรือเปล่าลูก หน้าแดงมาก”วิวาห์นั่งลงปุ๊บแม่เธอถามทันที พร้อมมือนุ่มยกขึ้นแตะแก้มแตะหน้าผากเล็กของลูกสาวเพื่อเช็กอุณหภูมิร่างกาย ยิ่งแม่เธอกับป้าเวียงทัก หญิงสาวยิ่งรู้สึกใบหน้าเห่อร้อนมากขึ้น เธอเขินอายมากจริง ๆ พยายามไม่นึกถึงเรื่องเมื่อครู่แต่ภาพในหัวก็ยิ่งฉายชัด“วาห์ไม่สบายเหรอ ให้พี่พาไปหาหมอไหมครับ”คนถูกถามถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงเข้มติดดุถามขึ้น พอหันไปมองต

วิวาห์ยืนรอหน้าตึกตรงบันได พอเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงผิวขาวหล่อเหลา แต่หน้าเขานิ่งมากกำลังเดินมาทางเธอ ชีวินยังเหมือนเดิมอยู่ในชุดนักศึกษาเรียบง่าย ส่วนเธอก็อยู่ในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอพอดีตัวไม่ได้สั้นมาก“ถึงนานหรือยังคะ” หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างเมื่อคนตัวโตเดินขึ้นบันไดมาหยุดอยู่ตรงหน้า“ถึงก็โทร.หา อีกนานไหม” เขาพูดปกติสีหน้าราบเรียบแต่มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ มองหน้าเธออยู่ รอยยิ้มนี้ที่มองเท่าไรเขาก็รู้สึกไม่พอ“ไม่นานค่ะ แป๊บเดียว” ทั้งสองคนเดินข้างกันเข้าไปในตึก ซึ่งมีนักศึกษาชายหญิงนั่งเต็มไปหมด ผู้หญิงบางคนยังมองมาที่ชีวินทั้งสะกิดให้เพื่อนดู วิวาห์เองก็สังเกตเห็น“หนุ่มมหา’ลัยพี่วินนี่ ฮอตจังเลยนะคะ” คนทะเล้นทั้งเดินทั้งพูดไม่ดูทางสักนิด ขาเธอสั้นเขาก็ผ่อนฝีท้าวลงทั้งกลัวน้องเดินไม่ทัน ทั้งกลัวเธอล้มพับลงกับพื้น “ทำไม หึงเหรอ” คนถามยังเดินไปด้านหน้า แต่สายตากลับมองหน้าคนข้าง ๆ“หึงใครคะ”“แล้วพูดกับใครอยู่ล่ะ”  วิวาห์ยักไหล่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วก็ไม่ตอบ ทำไมเธอต้องหึงเขาด้วย สาวชอบเ

“วาห์... จุ๊บ”วิวาห์พูดยังไม่จบคนตัวโตแนบจูบลงมาอีกครั้งเหมือนมันเขี้ยวเธอเต็มทน พอผละถอยยังใช้นิ้วหัวแม่มือกวาดเช็ดริมฝีปากบางแผ่วเบาเหมือนมันจะเลอะน้ำลายเขา มองสบในตากลมโตที่จ้องเขาตาปริบ ๆ ชีวินจับกรอบหน้าเล็กไว้พร้อมยื่นจมูกกดหอมลงหน้าผากมนเธอหนัก ๆ หนึ่งที“อย่าดื้ออีก อย่าให้ใครแตะตัวง่าย ๆ ถ้าไม่ใช่พี่”วิวาห์พยักหน้าให้เขาเร็ว ๆ ใบหน้าอ่อนใสขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ามอง คงมีไม่กี่ครั้งที่เธอเขินกัน ชีวินดึงชายเสื้อเธอลงให้เรียบร้อย ทั้งปลดล็อกยกเบาะขึ้นให้ตามเดิม ยังจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เธอด้วยไม่วายจับหัวน้องโยกไปมา ก่อนจะออกแรงรั้งแล้วหอมลงศีรษะเล็กผ่านกลุ่มผมนุ่มหนัก ๆ อีกที“ทำไมโดนพี่แตะตัวนิดเดียวหาเสียงตัวเองไม่เจอเลย” ยังจะมาถามกันได้ เขาทำจนเธอพูดไม่ออกบอกไม่ถูกทั้งหัวใจที่เต้นแรงไม่หยุด“แบบนี้ไม่เรียกแตะตัวแล้วค่ะ อีกนิดเดียวพี่วินก็จะกลืนวาห์ลงท้องไปแล้ว”ชีวินก้มหน้าพร้อมมุมปากที่ยกขึ้นนิด เธอกลับมาต่อล้อต่อเถียงได้แปลว่าปกติดี ชายหนุ่มไม่อยากให้หญิงสาวข้างกายกลัวสัมผัสจากเขา อยากค่อยเป็นค่อยไป แต่ไม่รู้ว่าจะไปได้ถึงต

“คงงั้น”ชีวินยังนึกขำริมฝีปากหยักสวยตอนนี้มันยกขึ้นสูงกว่าทุกครั้ง จนขี้เกียจแกล้งแล้วถึงได้หันไปพยักพเยิดหน้าให้เธอกินต่อ แต่พอเห็นจานสลัดอยู่ตรงหน้าแล้วสิ่งที่วิวาห์ป้อนมันเป็นกุ้ง คิ้วหนากลับขมวด ใบหน้าชายหนุ่มที่ติดยิ้มตอนนี้เรียบนิ่ง รีบหันมองคนนั่งข้างวิวาห์ที่ตักอาหารเข้าปากไปแล้วพร้อมกำลังเคี้ยว ชีวินจับแขนเล็กเธอรั้งให้ขยับมาใกล้ตัวเขา ทั้งหยิบกระดาษทิชชูมารองไว้ใกล้ปากน้องเร็ว ๆ“วาห์กินไปกี่คำแล้ว คายออกมาก่อน”หญิงสาวเองก็ตกใจ จากเคี้ยวอยู่เธอหยุดนิ่งทั้งมองหน้าเขาด้วยความมึนงง“คายออกมา นั่นกุ้ง”พอได้ยินพี่พูดแบบนั้นวิวาห์รีบคายออกมาลงบนมือชีวินที่มีกระดาษทิชชูรองไว้ เอาออกจนหมด คนตัวโตกำแล้วทิ้งลงจานตัวเอง ก่อนจะหยิบทิชชูแผ่นใหม่มาเช็ดปากให้น้องแล้วมองสำรวจเธอทั้งตัว“รู้สึกยังไงบ้าง กินไปกี่คำ”สายตาเขาที่มองเธอไปทั่วตัว ผื่นยังไม่ขึ้นผิว ตามใบหน้าลำคอแขนสอง ข้างปกติดี แต่พอเงยหน้ามองน้อง น้ำตาเธอกับเอ่อคลอจวนจะไหล ตอนแรกก็ไม่เป็นไรพอเขาบอกเป็นกุ้งที่เธอเคยแพ้หนักจนเข้าขั้นเหมือนเป็นแพนิก“วาห์ วาห์ครับ