ชีวินไม่ต้องมารัก

“เฮ้ย !”

“อะไร ตกใจหมด”

นั่งกันอยู่ดี ๆ ชีวีอุทานขึ้นเสียงดัง ทั้งที่ก่อนหน้ามันนั่งเล่นโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดีจนแฝดพี่อย่างชีวินต้องถามออกไป เพราะตอนนี้พวกเรานั่งในห้องสำหรับทำโพรเจกต์จบ

ชีวิน ชีวี แฝดประจำกลุ่มแก๊งหนุ่มหล่อวิศวะไฟฟ้าปีสี่ที่สาว ๆ ตั้งให้ ใครต่อใครต่างบอกทั้งสองคนเหมือนกันสมกับเป็นแฝด แต่จริง ๆ ไม่ใช่แค่คล้ายเท่านั้น อาจเพราะหน้านิ่งเหมือนกัน ชีวียิ้มง่ายกว่าแฝดพี่เยอะ ชีวินเองเขายิ้มบ้างแต่นานทีจะมีให้เห็น

“ดูในแชตกลุ่มดิ”

ชีวีรีบบอกเพื่อนซึ่งพวกเขานั่งรวมกลุ่มกันอยู่สี่คน เพราะอีกสองคนยังไม่โผล่หัวมาให้เห็น จนสายป่านนี้ทั้งที่นัดกันไว้ก่อนหน้าว่าจะมาทำงานในสาขา สาเหตุที่ยังไม่มาคงเป็นข้อความของธารส่งมาให้ในแชตกลุ่มตอนนี้

“อ้าวเฮ้ย ! ตายไหมนั่น” ตามมาด้วยเสียงอุทานอย่างตกใจของเฮียบาร์เมื่อเปิดอ่านข้อความที่ธารส่งมา

เฮียบาร์ ชายหนุ่มขี้เล่นอีกคนในกลุ่ม หล่อรวย ตัวสูงใหญ่ ทั้งเท่และดูดิบเถื่อนไปในตัวเพราะเขามีลายสักหัวงูที่อกข้างซ้าย แขนข้างเดียวกันยังมีผีเสื้อกลางคืนสวยงามสักไว้ด้วยเพื่อเรียกแขกสาว ๆ เข้าร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์ ร้านผับกึ่งบาร์สำหรับนั่งชิลและจัดเลี้ยง ตั้งอยู่หลังมหาวิทยาลัย นิสัยปากเร็วชอบพูดไม่คิดแต่ไม่มีพิษมีภัยกับใคร ถ้าไม่มาแหย่มันก็ไม่กัด

“ปาก !” พิทย์ที่นั่งข้างเฮียบาร์พูดปรามด้วยน้ำเสียงเอือมระอาเพื่อน คนหนึ่งเจ็บไม่รู้เป็นหรือตาย ยังพูดปากไม่เป็นมงคล

พิทย์

“โทร.ถามธารเลยแล้วกัน”

ชีวินที่นั่งเงียบบอกกับเพื่อนออกไปเพราะทุกคนสีหน้าดูกังวลกันมาก ถึงจะปากดีแต่เป็นห่วงยอดตองมากเช่นกัน พวกเขาเป็นเพื่อนกันมานานตั้งแต่ปีหนึ่ง จนถึงปีสี่สนิทชนิดที่ว่าคุยด้วยได้ทุกเรื่อง แค่มองตาก็รู้ใจ มีกันอยู่หกคน พิทย์ เฮียบาร์ ชีวี ชีวิน และอีกสองคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้คือธารกับยอดตอง

ทุกคนกังวลตกใจเพราะข้อความที่ธารส่งมาบอกว่ายอดตองประสบอุบัติเหตุ รถบิกไบก์ของมันชนเข้ากับรถกระบะสี่ประตูตรงหน้ามหาวิทยาลัยเมื่อเช้า ซึ่งพวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ชีวินถือสายคุยโทรศัพท์ไม่นานก็วาง ธารบอกยอดตองปลอดภัยแล้วให้พวกเขาทั้งสี่คนที่อยู่ในมหาวิทยาลัยจัดการงานให้เสร็จค่อยตามไป ธารจะเป็นคนอยู่เฝ้ายอดตองเอง

“ดีที่ยอดเตยไม่ได้ไปด้วย”

พอทุกคนได้รู้แบบนั้นต่างทำหน้าโล่งใจขึ้นมาบ้าง ธารบอกยอดตองไม่เป็นอะไรมากคงเป็นอย่างนั้น ที่โล่งใจมากขึ้นไปอีกอย่างคงเป็นที่เฮียบาร์พูด ยอดเตยน้องสาวยอดตองมาเรียนที่นี่ แต่อยู่คนละสาขากับพวกเขา

ยอดตองหวงน้องสาวในระดับหนึ่ง ถึงปากจะบอกว่าไม่สนใจแต่มันไปรับไปส่งที่สาขาประจำ ยอดเตยเข้าเรียนมหาวิทยาลัยมันไปเฝ้าเกาะรั้วหน้าสาขา มองอยู่ไกล ๆ เหมือนพ่อไปส่งลูกสามขวบที่พึ่งเข้าโรงเรียนเตรียมอนุบาล

“งั้นเดี๋ยวไปห้องสโมสรก่อน นัดกับสมาชิกไว้จะคุยเรื่องกิจกรรมก่อนเปิดเทอม”

“อือ ไปเถอะ เดี๋ยวที่เหลือกูกับพวกนี้รอ”

“เคลียร์งานเสร็จค่อยไปหาพวกนั้นพร้อมกัน”

ชีวินบอกเพื่อนไปแบบนั้นเพราะเขาเป็นประธานสโมสรนักศึกษาฝ่ายกิจกรรม นัดประชุมกับสมาชิกสโมสรตามที่บอกเพื่อนไว้ 

พิทย์เองเห็นว่าไม่มีอะไรมากเพราะแค่มาช่วยกันคิดหัวข้อโพรเจกต์ซึ่งใกล้เสร็จแล้ว ถึงบอกให้เพื่อนไป 

ตบท้ายด้วยเฮียบาร์ที่บอกเคลียร์ทุกอย่างเสร็จดีค่อยไปหาธารกับยอดตอง ชีวีทำเพียงพยักหน้ารับรู้ ทุกคนถึงได้แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ชีวินเดินออกจากตึกคณะเพื่อไปห้องสโมสรนักศึกษา ระหว่างทางเดินต่างมีรุ่นน้องชายหญิงยกมือไหว้สวัสดีทักทายเขาเป็นแถบทั้งในคณะและต่างคณะ ไม่มีใครไม่รู้จัก พี่ชีวินประธานสโมสรนักศึกษาหนุ่มหล่อผู้เงียบขรึม ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ทรงเสน่ห์

ด้วยรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลา สันกรามคมชัด คิ้วเข้มพาดตัดเฉียง ดวงตาคมกริบ นัยน์ตาสีอ่อนน่ามอง จมูกโด่งเป็นสัน ที่สำคัญริมฝีปากหยักสวยได้รูปจนผู้หญิงหลายคนอิจฉา ผมสีน้ำตาลจัดเซตทรงอยางดี ผิวเขาขาวสะอาดเรียบเนียนเหมือนอาบน้ำทุกสิบห้านาที

เดินไปไหนสาว ๆ รุ่นน้องต่างมองตามคอแทบเคล็ด แต่ชีวินกลับชินแล้ว ชินจริง ๆ ด้วยกลุ่มพวกเขาเป็นที่ต้องตาต้องใจของสาว ๆ เสมอ ทั้งธารเองเป็นถึงเดือนมหาวิทยาลัย

ชีวียังเป็นนักร้องประจำวงดนตรีของมหาวิทยาลัยเช่นกัน ยิ่งยอดตองเป็นถึงกัปตันทีมบาสเกตบอล ส่วนพิทย์กับเฮียบาร์อีกที่พวกมันอยู่เฉย ๆ ก็ฮอตปรอทแตก ชีวินเขาชินแล้วจริง ๆ

“อ้าว วินมาแล้วเหรอ” ชีวินเปิดประตูห้องสโมสรนักศึกษาเข้าไปได้ เสียงใสทักขึ้นทันที