All Chapters of ชีวินไม่ต้องมารัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่ค่ะ วาห์... วาห์สบายดี สบายมาก อยากเข้าห้องน้ำแล้วค่ะ”ชีวินหันมาเห็นใบหน้าเล็กที่ขึ้นสีระเรื่อแล้วมันก็เข้มขึ้นเรื่อย ๆ เกือบแดงก่ำ เขาคิดว่าอีกนิดเลือดกำเดาเธอคงไหล ถ้าหน้าจะแดงเลือดขึ้นหัวขนาดนี้ แล้วเขาก็รู้สาเหตุวิวาห์ลงจากเตียงด้วยความเร็วแต่ชีวินยังพยุงเธอ มือหนึ่งอีกมือจับเสาสายน้ำเกลือพาคนตัวเล็กเข้าห้องน้ำ พอถึงหน้าห้องน้ำวิวาห์กำลังจะเข้าไป เธอกลับต้องชะงักเมื่อชีวินสอดแขนทั้งสองข้างกอดรอบเอวบางจากทางด้านหลัง ทั้งโน้มตัวเกยคางลงไหล่มน พร้อมพูดออกไปด้วยเสียงแผ่วเบา“ตรงนั้นพี่ที่ทำเธอเขินจนหน้าแดง ขอโทษด้วย”วิวาห์หันมองตามเสียง ใบหน้าทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ชีวินเองก็หันมาหาเธอ พอเห็นดวงตากลมโตที่มันกลิ้งกลอกไปมาไม่อยู่นิ่ง คนพี่กลั้นขำแทบไม่อยู่“มันดันแข็งเวลาอยู่กับวาห์”“พี่วิน มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายไม่ใช่เหรอคะ” เธอเคยเรียนมานะ เกี่ยวกับอวัยวะมนุษย์ทุกส่วน รวมถึงตรงนั้นของผู้ชาย ตอนเช้าที่เป็นแบบนั้นมันเป็นเรื่องปกติ“ก็รู้นี่ว่าเป็นเรื่องปกติ แล้วทำไมยังหน้าแดง หรือนึกถึงตอนที่มันจะเข้าไปอยู่ในตัว

มือหนายังยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา ทั้งใช้นิ้วชี้เกลี่ยผมบางเส้นที่ปรกตกลงมาใบหน้าเล็ก ชีวินมองคนในอ้อมแขนอยู่นาน ดวงตากลมโตที่คอยมองเขาอย่างขี้เล่นและทะเล้นตอนนี้ปิดสนิท จมูกรั้น ๆ โด่งสวยรับกันดีของเธอที่ชอบหอมเขาบ่อยครั้งเพื่อแกล้งกัน ริมฝีปากบางชมพูระเรื่ออย่างกับคนสุขภาพดีที่ชอบพูดชอบยิ้มกวนใจเขาอยู่เรื่อยมือหนาลดลงจับข้างแก้มนิ่ม นิ้วหัวแม่มือลูบแผ่วเบาแก้มเนียน ชีวินไม่ได้พูดอะไรออกไปเขาทำเพียงมองเธอกอดเธออยู่อย่างนั้น กดจมูกหอมแก้มน้องและหน้าผากแผ่วเบา แล้วกอดคนตัวเล็กแนบอกอยู่นานถึงหลับตามเธอไป ตอนเช้าวิวาห์รู้สึกตัวตื่นก็พบว่าเธอนอนอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกแล้วสองวันแล้วที่เธอตื่นมาเจอเขานอนกอดไว้แน่นแบบนี้หญิงสาวนิ่งไม่ไหวติงกลัวคนตรงหน้าตื่นแล้วทำใจเธอเต้นแรงเหมือนเช้าเมื่อวาน ในหัวเธอที่บอกให้ถอยและหนีเขาไปให้ไกล เพราะคิดว่าเราทั้งคู่ไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก เขาและเธอยังอยู่ตรงนี้เป็นเพราะพ่อแม่สนิทกันกับสถานะคู่หมั้นที่พวกท่านต้องการเท่านั้นแต่ใจในโพรงอกดันอยากอยู่ตรงนี้ อยากอยู่ใกล้คนตรงหน้าอยู่ในอ้อมกอดเขาไปเรื่อย ๆ อยากแกล้งให้

พอส่งวิวาห์เสร็จ ตั้งสติได้ ชีวินขับรถตรงไปมหาวิทยาลัยตัวเองต่อ จนมานั่งทำงานอยู่หน้าแล็ปท็อปห้องทำโพรเจกต์ที่สาขาเขา อีกเดือนเดียวชายหนุ่มกับกลุ่มเพื่อนก็จะจบแล้วส่วนด้านงานกิจกรรมที่เขาเป็นประธานสโมสรไม่มีอะไรมากเพราะกิจกรรมรับน้องใหญ่ ๆ จัดไปหมดแล้ว เหลือเพียงกิจกรรมเล็ก ๆ เขาปล่อยให้รุ่นน้องรับช่วงต่อ เดือนหน้าจะมีการเลือกตั้งประธานสโมสรนักศึกษาคนใหม่ และมีงานเลี้ยงส่งประธานคนเก่าทั้งเลี้ยงต้อนรับประธานคนใหม่ด้วยตอนนี้ชีวินถึงได้มานั่งเร่งทำโพรเจกต์จบ เพราะคุยกับเพื่อนในกลุ่มจะเอาให้เสร็จภายในเทอมนี้ เทอมหน้าจะได้ไปหาอย่างอื่นทำหรือพักสักหน่อย“เป็นไง ไม่เจอนาน” เฮียบาร์ถามขึ้น มันพึ่งมาถึงแล้วนั่งลงข้างชีวิน“ไม่เจอนานอะไรพึ่ง 2 วัน”“ไม่ค่อยเจออยู่ร้านไง”ช่วงนี้ร้านเฮียบาร์เพื่อนรวมตัวกันไม่ค่อยจะครบหรอก บางวันคนนั้นมาคนนี้ไม่มา นอกจากจะวันสำคัญจริง ๆ หรือนัดกันไว้เนิ่น ๆ ถึงได้พร้อมหน้าพร้อมตา ดูก็รู้ว่าติดเมียทั้งนั้น รวมถึงเขาเองก็ด้วย“คนเขามีครอบครัว พวกมึงอย่าไปสนใจเลย” ชีวีพูดแซวแฝดพี่ขึ้นบ้าง“มีแต่กูมั้ง”

“มันอยู่ไหนก็ไม่รู้” เธอไม่ได้ถือโทรศัพท์ตอนไฟดับ เพราะกำลังแต่งตัวและนั่งอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง“พี่จะโทร.หา”ชีวินรีบกดเบอร์ของวิวาห์โทร.ออกทันที คนในห้องหันหน้ามองตามแสงไฟมันวางอยู่บนเตียงนอนเธอวิวาห์ค่อย ๆ เดินเพราะกลัวชนเข้ากับของที่ตั้งวางภายในห้องจนมาถึงเตียง หยิบโทรศัพท์กดรับสายเขา“เปิดไฟฉาย แล้วมาเปิดประตูให้พี่”ไม่รอให้น้องพูดชีวินรีบบอกให้เธอมาเปิดประตู รออยู่สักพักประตูถูกเปิดออก วิวาห์หน้าซีดเผือด เธอกลัวความมืดและไม่ชอบมาก ๆ“จะไปห้องพี่หรือจะอยู่ที่นี่”“ไฟไม่มาง่ายเหรอคะ”“ไม่รู้ ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น ป้าแม่บ้านกำลังแจ้งการไฟฟ้า”จริง ๆ มันดับทั้งหมู่บ้านอาจมีการซ่อมไฟกะทันหันจากสายหลัก บ้านเขามีเครื่องปั่นไฟฟ้าสำรอง แต่ยังไม่ได้เปิดใช้เพราะชายหนุ่มบอกแม่บ้านไม่ต้องเปิดขึ้นชั้นสอง“วาห์อยู่ได้” คนตัวเล็กมองหน้าเขานิ่ง ริมฝีปากบางเดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลาย “แน่ใจ” “ค่ะ”“แต่พี่เป็นห่วง เราไม่ชอบความมืดนี่” ไม่พูดเปล่าคนพี่ยังก้าวเดินหน้าดันเธอเข้าห้องไป วิวาห์ก้าวถอยหลัง

“เร็วครับ ถ้าอยากเสร็จก็ป้อนนมเธอให้พี่”มือเล็กยังว่างเพราะตามคว้าจับข้อมือหนาไว้ ข้างที่เขาใช้เข้าออกในตัวเธอ ชีวินยังนึกคิดมาจับทำไมกัน จะห้ามก็ห้ามไม่สุดจะช่วยออกแรงช่วย แรงเธอก็ไม่ถึงแรงเขา“อื้อ พี่วิน” พอเธอเหมือนใกล้จะเสร็จเขากลับผ่อนแรงมือลงจนวิวาห์เกือบค้าง“พี่เหนื่อยนะออกแรงให้วาห์ ป้อนหน่อยไม่ได้เหรอ หืม...” ใครใช้ให้ทำล่ะเธออยากเถียงนัก แต่ต้องให้เขาช่วยมือเล็กที่จับแขนแกร่งไว้เลื่อนขึ้นมาตรงหน้าอกปลดกระดุมเสื้อออกด้วยมือติดสั่น ตัวเธอยังขยับขึ้นลงผลจากที่เขาทำพอเสื้อนอนเธอหลุดความอวบอิ่มขาวผ่องโผล่พ้น มือเล็กจับโกยเข้าปากเขาที่อ้ารอ ชีวินไม่รอช้าเขาอ้าปากรับอย่างเร็ว มันทั้งเนียนทั้งนุ่มชวนรู้สึกดีหวานมากด้วย“อื้อ พี่วินเบาหน่อยค่ะ”ทั้งเสียงความชื้นแฉะ เสียงจูบดูดดึงยอดอกสวย วิวาห์แทบจะละลายไปกับเตียง สิ่งที่เขาทำให้อารมณ์เธอตีตื้นขึ้นอีกครั้ง แล้วนิ้วเขาที่ขยับเข้าออกถี่รัวกับริมฝีปากที่ครอบครองยอดอกไม่ยอมปล่อย“อื้อ พี่วิน พี่วินคะ” วิวาห