All Chapters of ชีวินไม่ต้องมารัก: Chapter 11 - Chapter 20

ทั้งสามคนนั่งทานก๋วยเตี๋ยวของตัวเอง มีชีวีกับวิวาห์ที่คุยกันตลอด บางทีก็วกวนมาหาชีวินเหมือนขอความเห็นแต่ไม่เคยได้คำตอบ เพราะเขาทำเพียงนิ่ง แต่ฟังและเก็บทุกรายละเอียดที่ทั้งสองคนคุยกันไว้หมด“อ้าววิวาห์อีหล่าคนงาม” เสียงเอ่ยทักทายหญิงสาวจากทางหน้าร้าน“น้องวาห์มากินก๋วยเตี๋ยวติหล่า”ชายหนุ่มสองคนทักทายสาวน้อยขึ้นด้วยภาษาท้องถิ่น พอทั้งสามคนที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ก่อนแล้วหันไปมองคนมาใหม่ซึ่งมีสามคนเช่นกัน แต่เอ่ยทักเพียงสองคน อีกคนทำเพียงยิ้มทักทายเท่านั้นหนุ่มเมืองกรุงเห็นหนุ่มบ้านนา ชีวินยังมองนิ่งแต่ชีวีอ้าปากค้างไปนิด ก่อนจะพูดออกไปแผ่วเบา“หล่อมาก”สามคนมาใหม่ตัวสูงใหญ่ทั้งใบหน้าหล่อคมเข้ม แต่งตัวสไตล์บ้าน ๆ เหมือนไปไร่ไปสวน เลี้ยงวัวในฟาร์ม แต่ยังคงความหล่อเหลาจากรูปร่างและใบหน้า เมื่อพวกเขาถอดหมวกและผ้าปิดหน้าออก“สวัสดีจ้ะพี่นาย พี่เก้า พี่แสง”วิวาห์เอ่ยทักทายกลับทั้งยิ้มให้ ไม่มีใครไม่รู้จักแก๊งสามหนุ่มหมู่บ้านโคนงามโคนเจริญนี้ พวกเขาฮอตมากแต่เหมือนจะไม่สนใจสาวไหน ท

“วิวาห์ตื่นแล้วอยู่ในครัวกับแม่น่ะ ไปดูไหม พวกน้ากำลังทำกับข้าว”วันนาพูดทั้งยิ้มให้แล้วเดินไปทางครัว ชีวินเองก็เดินตามไป ไม่ยักรู้ว่ายัยสาวต่างบ้านต่างเมืองจะตื่นเช้าเป็นพอเดินมาถึงโซนครัวที่มีขนาดกว้างขวาง น้าวันกำลังวุ่นอยู่กับหม้อสองใบที่ตั้งอยู่บนเตาแก๊สมีควันลอยฟุ้ง ส่งกลิ่นหอมของอาหารเรียกน้ำย่อยจนท้องร้อง เมื่อวานพวกเขาไม่ได้กินข้าวเย็น กินเพียงก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ที่วิวาห์สั่งให้ช่วงบ่ายแก่ ๆ เท่านั้นส่วนวิวาห์นั่งเช็ดปิ่นโตสีเงินลายสวยกับสีเหลืองไข่นวลตา ข้างเธอเป็นเวียงพิงค์ แม่ของเขาที่กำลังนั่งปอกผลไม้เรียงใส่ชั้นปิ่นโต“อ้าวตาวิน ตื่นแล้วเหรอ มาพอดี มาช่วยแม่ทำกับข้าวไปวัดสิลูก”เวียงพิงค์เงยหน้าจากมองลูกสะใภ้ หันมาเห็นลูกชายพอดีที่ยืนอยู่หน้าประตู รีบกวักมือเรียกวิวาห์มองตามถึงได้สบนัยน์ตาสีอ่อน คนตัวโตทิ้งสายตาไว้ที่เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นึกถึงเรื่องเมื่อวานที่ดื้อใส่เขา หญิงสาวพลันทำตัวไม่ถูก ใบหน้าอ่อนใสขึ้นสีระเรื่อนิดแต่ยังยิ้มแฉ่งส่งไปให้ ชีวินที่เห็นอย่างนั้นทำเพียงถอนหายใจยาวเหยียดเช่นเคย ทั้งเมินสายตาไปทาง

ชีวินไม่ได้ผละถอยหรือขยับตัวออกเขายังนั่งกอดอกท่าเดิม ทำเพียงพิงศีรษะกับผนังเบาะด้านหลังแล้วหลับพักสายตาบ้างโดยมีหญิงสาวซบไหล่เขาไว้ผ่านไปหลายชั่วโมงจนเกือบค่ำ รถตู้จอดลงที่ทางเข้าตัวบ้านหลังใหญ่ ชีวีที่รอเวลานี้มานานจนเขารู้สึกใจร้อน รีบลงรถรอรับแม่กับน้าวันลงมาได้ ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าบ้านทันทีส่วนเวียงพิงค์กับวันนาเองก็พากันเดินเข้าบ้านเช่นกัน เพื่อไปพักยืดเส้นยืดสายเหนื่อยเมื่อยล้าจากการนั่งรถนานทั้งรถเหลือเพียงชีวินที่ตื่นแล้วแต่ยังลงจากรถไม่ได้ เพราะมีคนซบไหล่และยังไม่ตื่น“วิวาห์... ตื่น”ชีวินเรียกเธอพร้อมขยับตัวหวังปลุกให้คนตัวเล็กตื่น แต่คนน้องนอกจากจะไม่ตื่นแล้วเธอยังขยับตัวเปลี่ยนท่านอน สอดแขนสองข้างกอดเอวพี่ไว้แน่น แนบหน้าเข้าหาอกแกร่ง ทั้งส่งเสียงอื้ออึงเพื่อประท้วงห้ามกวนคนจะนอนคนถูกกอดนั่งตัวแข็งทื่อ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เราสองคนใกล้ชิดกันขนาดนี้ตอนตกบ่อโคลนไม่นับเลอะเกิน และอีกอย่างเธอคงเป็นผู้หญิงคนแรกที่แนบร่างเข้าหาเขาทั้งตัวแบบนี้ แนบมาชนิดที่ร่างเราทั้งคู่จะรวมกันได้อยู่แล้ว“วะ... วาห์ตื่นถึงแล้ว”เสียงพ

วิวาห์เริ่มคิ้วขมวดพอเห็นรูปที่เจนนี่ปัดเลื่อนให้ดูตรงหน้า หญิงสาวถึงกลับชะงักไป“ส่วนคนสุดท้ายแม่จ๋าสามีขาหนูเองค่า เป็นแฝดผู้พี่ของพี่ชีวี ชื่อพี่ชีวินเป็นประธานสโมสรนักศึกษาฝ่ายกิจกรรม หนึ่งปีจะได้เห็นพี่เขาเต็มตาก็คือวันนี้ เพราะจะขึ้นกล่าวเปิดและปิดงานรับน้องใหม่ขอบงมหา’ลัย นิ่งเหมือนกันกับแฝดน้อง แต่พี่เขานิ่งกว่าแถมมีข่าวลือว่าไม่แตะตัวสีกาด้วยจ้า”“ฮะ... ใคร ใครนะ” วิวาห์อุทานขึ้นทันที“พูดแล้วไม่เห็นภาพนี้เลยจ้า ยัยวาห์คนนี้”เจนนี่ยื่นโทรศัพท์ที่ถืออยู่มาตรงหน้าวิวาห์เพื่อให้เพื่อนเห็นได้ชัดเจน หน้าจอเล็กแสดงเพจของมหาวิทยาลัยอาร์เอ็มยูทีเอ เป็นโพสต์เชิญนักศึกษาเข้าร่วมกิจกรรม ดูเหมือนว่าจะเป็นรูปปีก่อนแต่ที่เด่นสุดน่าจะเป็นชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบเรียบร้อยทั้งตัว อกซ้ายมีตรามหาวิทยาลัยโดดเด่น ทั้งปลอกแขนสีแดงตัวหนังสือสีขาวเขียนว่าประธานสโมสรนักศึกษา ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งกับสายตาดูดุตลอดเวลาของเขาไม่เปลี่ยนเลยวิวาห์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อพึ่งรู้ว่าเขาฮอต และมีหน้าที่เป็นผู้นำซึ่งหลายคน

ได้อาหารตามที่สั่งนั่งกินไปคุยไปอยู่นาน ส่วนมากเป็นหญิงสาวพูดชายหนุ่มปรามมากกว่า ทั้งสองคนทานจนเสร็จชีวินจ่ายเงินเรียบร้อย แล้วเดินกลับมาส่งเธอที่คอนโดมิเนียม ทั้งรถเขาก็จอดอยู่ที่นี่“พี่วินจะกลับเลยเหรอคะ”ระหว่างทางเดินกลับคอนโดมิเนียมเธอ วิวาห์ยังชวนคุยนั่นนี่แต่ดูเหมือนอยากกวนใจเขามากกว่า แล้วมันก็ได้ผล“อือ”“ไม่ขึ้นห้องวาห์ก่อน” “ขึ้นไปทำไม” พอเธอถาม คิ้วหนาขมวดทันที“อยากรู้ก็ลองขึ้นไปดูสิคะ”“อย่าชวนผู้ชายคนอื่นแบบนี้”“กับพี่วินชวนได้สินะคะ”“กับพี่ก็ห้าม”“ทำไมคะ”เขาจะบอกเธอไปได้ยังไงว่าสักวันมันอาจทำให้เขาห้ามใจไม่อยู่ชายหนุ่มไม่ตอบทำเพียงเดินเงียบ ๆ โดยมีหญิงสาวเดินข้างทั้งชวนคุย พอขึ้นรถมาได้เจ้าตัวยังไม่ยอมขึ้นห้อง มือหนายื่นกดปุ่มลดกระจกลง“พี่กลับแล้วรีบขึ้นห้องไป”“พี่วิน วาห์มีอะไรจะบอก”ชีวินที่มือหนึ่งจับพวงมาลัยรถ อีกมือจับปุ่มลดกระจกลง แต่วิวาห์ดันถลาโผล่หัวเข้ามาหาเขาถึงด้านใน ก่อนจะแตะริมฝีปากอวบอิ่มลงบนริมฝีปากหยักสวยของคนพี่ไม่เบานัก จนศีรษะชายห