All Chapters of ชีวินไม่ต้องมารัก: Chapter 41 - Chapter 49

“เปล่า... รีบก็ไปเถอะ เดี๋ยวเขารอ”“มึงก็ดูรีบไม่ต่างกัน ต้องไปรับลูกที่โรงเรียนไม่ใช่เหรอ” ยอดตองแซวขึ้นบ้าง ใครใช้ให้มันทำตัวเหมือนพ่อสาวขนาดนั้น ไปรับไปส่งทุกวันอย่างกับลูกสาวตัวน้อย“ลูกบ้านมึงสิ”ยอดตองเห็นที ที่กวนคนนิ่งอย่างชีวินหลุดได้ก็ยิ้มหัวเราะอย่างพอใจ“อ๋อเมีย โทษทีลืม”พูดเย้าแหย่กวนกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้าย ก่อนไปยังนัดเจอกันที่ร้านเฮียบาร์เพื่อฉลองโพรเจกต์ผ่าน ดูท่าน่าจะไปไม่ครบ ธารไปหายอดเตยตั้งแต่อาจารย์บอกผ่านเรื่องโพรเจกต์ แต่มันรับปากจะตามเพื่อนไปที่ร้านอาจดึก ยอดตองก็ไปหาคู่หมั้นส่วนชีวินต้องไปรับวิวาห์ที่มหาวิทยาลัย ร้านเฮียบาร์คงมีเพียงเจ้าของร้าน ชีวิน พิทย์ และธาร แต่แค่นี้ก็เอาอยู่ สาวเดินผ่านโต๊ะทั้งคืน  ชีวินขับรถออกจากมหาวิทยาลัยตัวเองตรงไปยังมหาวิทยาลัยวิวาห์ เอื้อมมือกดต่อสายโทร.ออกเพื่อบอกจะไปรับ รอไม่นานเสียงหวาน ๆ ก็ดังขึ้น“ขาพี่วิน” พอได้ยินเสียงใสของน้อง คนพี่กลับกดยิ้มมุมปากอย่างนึกคิดถึง อยากเจอหน้าเร็ว ๆ เขากระแอมแก้เก้อ ถึงพูดออกไปด้ว

พวกเธอถึงได้พากันกลับ เจินยังขับรถได้ดีพาทั้งสองสาวกลับคอนโดมิเนียมตัวเอง เจนนี่หลับไปแล้ววิวาห์ที่เอาแต่นิ่งเงียบ ธามรุ่นพี่หนุ่มยังขับรถตามมาส่ง เขาเองก็เป็นห่วงพอถึงทางเข้าคอนโดมิเนียมไฟหน้ารถกลับสาดส่องเห็นผู้ชายร่างสูงยืนกอดอกรออยู่“วาห์ นั่นพี่วิน”“อือ... เจินจอด เดี๋ยวเราตามขึ้นไป”“โอเคแน่นะ”“โอเคอยู่แล้ว นี่วาห์นะ”เธอไม่อยากให้เพื่อนคิดมากไปด้วย เขามารอคงมีเรื่องอยากคุย คุยก็คุยเธอก็อยากรู้ ส่วนรถธามที่วิ่งตามมาทำเพียงลดกระจกถามเธอ วิวาห์บอกไม่เป็นอะไร รุ่นพี่หนุ่มถึงได้ขับรถเข้าคอนโดมิเนียมช่วยเจินพยุงเจนนี่ขึ้นห้องวิวาห์เปลี่ยนมาใส่รองเท้าแตะ เพราะเธอใส่ส้นสูงไม่ไหวเจ็บข้อเท้าด้วย แต่ยังเดินมาหาเขาด้วยท่าทางที่พยายามปกติ“พี่วินมีอะไรคะ” หญิงสาวถามเขาน้ำเสียงที่พยายามให้มันปกติ คำนั้นยังดังในหัวเธอ “กลับ” ชีวินกอดอกมองคนตรงหน้านิ่ง เขาควรทำยังไง“กลับไปไหน”“บ้านไงหรือจะอยู่ที่นี่ รุ่นพี่เธออยู่นี่”“พี่ธามแค่มาส่ง”“งั้นก็กลับบ้าน”“บ้านใครคะ”“บ้านพี่”

หญิงสาววาดขาลงจากเตียงลุกขึ้นเร็ว ๆ กลับมึนหัวจวนจะล้ม จู่ ๆ ดันมีมือหนาพร้อมวงแขนแกร่งสอดเข้าเอวบางรั้งเธอเข้าหาตัวเขาไว้“พักอีกสักหน่อยวาห์มีไข้ ปวดหัวอยู่ไหม”มือที่กอดเธอไว้ปล่อยมาข้างตัวหวังแตะหน้าผากคนตัวเล็ก เพื่อเช็กอุณหภูมิร่างกายแต่วิวาห์กลับปัดออก“ปล่อยค่ะ” วิวาห์เธอใจดี ขี้เล่น ยิ้มง่าย สดใสอยู่เสมอก็จริง อีกอย่างที่เขาพึ่งรู้คือเธอใจแข็งมากตลอดระยะเกือบเดือนที่คนในอ้อมกอดหนีเขาไป เธอไม่ติดต่อมาเลยสักครั้งส่วนชีวินเองก็โทร.หาเธอไม่ได้ ไปเห็นหน้าก็โดนห้ามไม่ให้เข้าใกล้ ทำเพียงมองจากไกล ๆ เท่านั้นอย่าให้เธอรู้ตัว เขาโคตรทรมาน แต่วันนี้มันจบแล้ว เหลือเพียงหน้าที่เขาที่ต้องทำให้วิวาห์กลับมารักเขาอีกครั้ง“ปล่อย”“พี่เป็นห่วง”เสียงคนที่กอดเธอไหวแผ่วเบา วิวาห์นิ่งไปเธอเงยหน้าสบนัยน์ตาสีอ่อนของคนตัวโต เดือนกว่าที่เธอไม่ได้เจอเขา คนตรงหน้ากลับซูบลงอย่างเห็นได้ชัดคนรักสะอาดใบหน้าเกลี้ยงเกลาเนียนใสยิ่งกว่าผู้หญิง ตอนนี้มีสิวขึ้นหลายเม็ด แถมหนวดเครายังมีให้เห็นจาง ๆ มือเล็กบีบเข้าหากันจนแน่นเพื่อห้ามไม่ให้ยื่นไปแต

เวลาเลยผ่าน ชีวินขึ้นมัธยมปลายอยู่ในวัยแตกเนื้อหนุ่มขอมาเจอวิวาห์ ชอนยังหวงลูกสาวอยู่เพราะเธอยังเด็กและอยู่ในช่วงวัย เขาถึงบอกให้ชีวินรออีกนิดยามที่วิวาห์เรียนมหาวิทยาลัย เขาจะส่งเธอมาไทยแล้วทั้งสองคนจะได้ทำความรู้จักกัน และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของทั้งคู่ถ้ารักกันด้วยใจของตัวเองไม่ใช่เพราะพ่อแม่สนิทกัน ชอนยินดีจะปล่อยมือลูกสาวให้กับชีวิน เขารู้ทำแบบนี้เห็นแก่ตัว แต่ชายวัยกลางคนบอกชายหนุ่มรุ่นลูกไปหลายต่อหลายครั้ง ทั้งถามชีวินเป็นเชิงแซวทั้งสอนไปในตัวเรื่องความรักว่า ชีวินไม่จำเป็นต้องรอวิวาห์ เขาสามารถรักคนที่เขาอยากรักได้เลยแต่ชีวินกลับตอบชอนกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง ‘ผมจะรอเธอ’ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลยแม้กระทั่งวันนาและเวียงพิงค์ ชีวีเองคงมีระแคะระคายบ้างเพราะอยู่ด้วยกันตลอดชีวินไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่เขาเอาแต่รอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งให้โตพอจะเป็นคนรักของเขาได้ ชายหนุ่มเลยไม่ค่อยพูดกับใคร เก็บตัวล็อกห้องอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวซะส่วนใหญ่ ปิดใจและไม่ให้ใครเข้าใกล้ตนเพื่อรักษาเนื้อรักษาตัวรอเธอจริง ๆเรื่องที่ทั้งคู่ทะเลาะเข้าใจผิดกันผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพอรู้ ชอนเ

“อื้อ” ชีวินจูบปากเล็กอีกครั้ง มือสองข้างบีบคลึงเต้าอวบจากแผ่วเบาเป็นหนักมือ ทั้งขยับใบหน้าลงหายอดอกป้อนนมเธอเข้าปากตัวเองไปหญิงสาวบิดเร่าด้วยความวาบหวาม ยอดอกทั้งสองข้างถูกเขาดูดดึงไปมาถี่รัวจนรู้สึกเสียวซ่านชายหนุ่มเลื่อนลงต่ำยกเรียวขาสวยแยกออกมองความเป็นเธอที่ฉ่ำน้ำ เขาไม่รอแล้ว คิดพร้อมโน้มตัวยื่นหน้าจูบเนินน้อยแผ่วเบา ลากนิ้วเรียวยาวลงตามรอยแยกสวย ตามมาด้วยลิ้นร้อนสัมผัสจุดอ่อนไหวเขาใช้ทั้งมือทั้งปาก นิ้วแกร่งสองนิ้วที่เข้าออก พร้อมเรียวลิ้นตวัดปุ่มกระสัน บางที่ยังห่อปากดูดดึงจนเกินเสียงหยาบโลน“พี่วิน อื้อ” ถ้าวิวาห์เรียกเขาแปลว่าถึงจุดและตรงนั้นควรซ้ำทำต่อ คนปรนเปรอใช้ทั้งนิ้วทั้งปากเล่นงานจุดอ่อนไหว นิ้วเขาเริ่มขยับกระแทกเข้าออกจากเร็วเป็นรัว อีกมือที่ยื่นขึ้นไปบีบหน้าอกนุ่มนิ่มจนปริออกตามซอกนิ้ว“อ๊ะ พี่วินพอ พอก่อนค่ะ วาห์จะเสร็จ” หญิงสาวร้องลั่นเธอเสียวมาก มือเล็กกำผ้าปูที่นอนจนยับย่นเพื่อระบายอารมณ์ที่มากล้น ชีวินทำจนน้ำหวานไหลทะลักออกมาเป็นสายให้เขาเห็น“อื้อ พี่วิน” วิวาห์ถึงกับร้องขึ้นมาอ