All Chapters of ชีวินไม่ต้องมารัก: Chapter 1 - Chapter 5

“เฮ้ย !”“อะไร ตกใจหมด”นั่งกันอยู่ดี ๆ ชีวีอุทานขึ้นเสียงดัง ทั้งที่ก่อนหน้ามันนั่งเล่นโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดีจนแฝดพี่อย่างชีวินต้องถามออกไป เพราะตอนนี้พวกเรานั่งในห้องสำหรับทำโพรเจกต์จบชีวิน ชีวี แฝดประจำกลุ่มแก๊งหนุ่มหล่อวิศวะไฟฟ้าปีสี่ที่สาว ๆ ตั้งให้ ใครต่อใครต่างบอกทั้งสองคนเหมือนกันสมกับเป็นแฝด แต่จริง ๆ ไม่ใช่แค่คล้ายเท่านั้น อาจเพราะหน้านิ่งเหมือนกัน ชีวียิ้มง่ายกว่าแฝดพี่เยอะ ชีวินเองเขายิ้มบ้างแต่นานทีจะมีให้เห็น“ดูในแชตกลุ่มดิ”ชีวีรีบบอกเพื่อนซึ่งพวกเขานั่งรวมกลุ่มกันอยู่สี่คน เพราะอีกสองคนยังไม่โผล่หัวมาให้เห็น จนสายป่านนี้ทั้งที่นัดกันไว้ก่อนหน้าว่าจะมาทำงานในสาขา สาเหตุที่ยังไม่มาคงเป็นข้อความของธารส่งมาให้ในแชตกลุ่มตอนนี้“อ้าวเฮ้ย ! ตายไหมนั่น” ตามมาด้วยเสียงอุทานอย่างตกใจของเฮียบาร์เมื่อเปิดอ่านข้อความที่ธารส่งมาเฮียบาร์ ชายหนุ่มขี้เล่นอีกคนในกลุ่ม หล่อรวย ตัวสูงใหญ่ ทั้งเท่และดูดิบเถื่อนไปในตัวเพราะเขามีลายสักหัวงูที่อกข้างซ้าย แขนข้างเดียวกันยังมีผีเสื้อกลางคืนสวยงามสักไว้ด้วยเพื่อเรียกแขกสาว ๆ เข้าร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์ ร้านผับกึ่งบาร์สำหรับนั่งชิลและจัดเลี้ยง ตั

‘กูไปเอง’ธารตอบกลับทันที คนหวงของที่ไม่ใช่รถแต่เป็นของที่จะไปรับ ธารรีบลุกขึ้นยืน บอกจะไปเองแล้วออกจากห้องไปเลย ไม่ได้มองเห็นมุมปากพิทย์กับชีวินเลยสักนิดที่ยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ทันเพื่อน ไอ้ปากไม่ตรงกับใจ แข็งกว่าทุกส่วนบนตัวมันคงเป็นปากนี่แหละดูอาการยอดตองอยู่นานทั้งถามไถ่จนรู้แจ้ง เพื่อนบอกรถกระบะคันใหญ่สี่ประตูขับชนตรงยูเทิร์นทางกลับบ้านพัก คนเจ็บบอกไม่เห็นจริง ๆ ทั้งที่ดูดีแล้วพอรถล้มลงและก่อนหมดสติไป เหมือนคนชนเขาจะเป็นผู้หญิง รับรู้แค่นั้นภาพก็ตัด ตอนนี้ยังไม่มีใครติดต่อมา น่าจะพรุ่งนี้ ที่เจ็บกว่าตัวเห็นจะเป็นใจเพราะบิกไบก์คันใหญ่ลูกชายสุดรักของมันเจ็บหนักพังยับเอาการระหว่างนั่งเฝ้ายอดตอง รอธารไปรับยอดเตยมา โทรศัพท์ชีวินดันมีสายเรียกเข้า เขายกขึ้นมาดูถึงได้รู้ว่าเป็นใครที่โทร.“ครับ”“วินลูก... ตาวีอยู่ด้วยไหม”“ครับ”“งั้นดีเลย แม่มีธุระต้องไปต่างจังหวัดวันหยุด ลูก ๆ ว่างไหมไปกับแม่นะ”“วันไหนครับ”“วันนี้เลย รีบกลับมานะแม่รอ รักลูกทั้งสองจ้ะ”ปลายสายพูดแค่นั้นก็ตัดจบไปเลย เหมือนกลัวถูกปฏิเสธจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทั้งสองคนถ้าคุยนาน พวกเขามันเป็นพวกคุยนานแล้วยุไม่ขึ้นต้องตัดจบ

ขอแค่ลูกพูดออกมา หญิงวัยกลางคนคิดไปต่าง ๆ นานา รวมถึงตอนนี้เรื่องสาวน้อยที่จับจองไว้ให้ลูกชายคนโตคือชีวินกลับมาแล้ว“ครับ”ชีวินตอบไปแค่นั้นเขาไม่ได้รู้สึกอะไร อยากรับปากให้แม่สบายใจในเมื่อท่านบอกไม่ได้บังคับเขายังพอมีโอกาส ส่วนน้องที่แม่พูดถึงเธอเองก็คงไม่นึกพิศวาสเขาเท่าไรหรอก เพราะเราไม่เคยเจอกันเลยตั้งแต่วันนั้นเกือบยี่สิบปีเมื่อหลายปีก่อนหน้า“ชีวิน ชีวี เร็วลูกเดี๋ยวรถติด”เวียงพิงค์พูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ มือสองข้างจับแขนลูกชายวัยสามย่างเข้า สี่ขวบทั้งสองคน กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากตัวบ้านพาขึ้นรถ“แม่จะรีบไปไหนฮะ” เด็กแก้มตุ่ยถามแม่ทันทีที่นั่งลงได้ มือเล็กข้างหนึ่งถือถุงขนมห่อใหญ่ อีกมือจับขนมชิ้นโตใส่ปากหยักทรงสวยชมพูระเรื่อ แถมมีเศษขนมติดเต็มไปหมด“ไปดูว่าที่เจ้าสาวพี่เขาไงครับลูก” ผู้เป็นแม่บอกอย่างยินดี ใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่เสมอ ทั้งยกมือเช็ดขนมออกจากปากให้ลูกชายคนเล็ก ทั้งก้มหอมแก้มนิ่ม ๆ ฟอดใหญ่ซ้ายขวาอย่างมันเขี้ยวส่วนลูกชายอีกคนเขานั่งนิ่งติดกระจกรถ ยกมือเท้าคางมองออกไปด้านนอก“วินลูก”พอได้ยินแม่เรียกเจ้าของชื่อลดมือลง ยกมุมปากยิ้มขึ้นเพียงนิด เวียงพิงค์ถึงได้โน้มตัวไ