“แค่นี้ยังไม่ชัดเจนพออีกหรือไงธนพล ไปสิ!กลับไปซะ และไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก” ปริมพิตาเบือนหน้าหนี ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่“ไม่ ฉันไม่กลับ” ชายหนุ่มกระชากหญิงสาวกอดไว้แน่น จนเธอแทบกระดุกกระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลย ได้แต่ร้องอู้อี้ที่ซอกคอแกร่ง“ปริม เราพูดกันเข้าใจแล้วไม่ใช่เหรอหึ บอกฉันสิว่าเกิดอะไรขึ้น” ชายหนุ่มยังกอดรัดหญิงสาวไม่ยอมปล่อย“ปล่อยสิ! ฉันเกลียดนาย ได้ยินมั้ยว่าฉัน...” คำว่าเกลียดถูกปากอุ่นดูดกลืนเข้าไปในลำคอ เขารู้สึกแปลบแทบทนไม่ได้ บดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนแทบหายใจไม่ทัน ชาวาบไปทั้งร่าง ก่อนผลักร่างบางออกอย่างเสียดาย“อย่าพูดคำนี้ออกมาอีก ถ้าไม่อยากถูกจูบ” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้แตกกระเจิงไปมากกว่านี้ ไม่รู้ว่าทำไมคนตัวเล็ก ถึงได้มีอิทธิพลกับเขามากมายถึงเพียงนี้ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ ก็ทำให้เขาเกือบควบคุมอารมณ์ใฝ่ต่ำของตัวเองไม่อยู่แทบทุกครั้ง“...” ร่างบางหลุบตาต่ำลง ก้มมองแผ่นอกแทน ปิดซ่อนความอาย ใบหน้าแดงระเรื่อเป็นลูกเชอร์รี่ รู้สึกใจเต้นแรงตลอดเวลา“ได้ยินที่พูดหรือเปล่าปริม” ชายหน
Terakhir Diperbarui : 2026-05-12
Masuk
