Semua Bab ไฟรักพิศวาสร้อน: Bab 11 - Bab 20

หลังจากอนาคินเดินลงจากรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูรุ่นใหม่ล่าสุด ที่บิดาสั่งถอยมาให้เป็นของขวัญต้อนรับการกลับเมืองไทยของเขา บิดานี้ช่างรู้ใจเขาไปเสียทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องของเพียงตะวัน ชายหนุ่มจึงรีบเดินไปเปิดประตูรถให้สาวน้อยของเขาทันที ก่อนจะจับข้อมือเล็กของเธอ แล้วพาเดินเข้าไปหาคุณย่าที่ยืนยิ้มรอรับพวกเขาอยู่ที่หน้าประตู“ตาคินหลานย่า” คุณย่าภาดาโผเข้ากอดหลานชายด้วยความคิดถึง นานเหลือเกินที่ท่านไม่ได้เจอหลานรัก คุณย่าทั้งกอดทั้งหอมแก้มฟอดใหญ่ซ้ายขวาไม่ยอมหยุด จนหลานชายคนโปรดทำหน้าปูเลี่ยน เพียงตะวันเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ จนต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง ถ้าเกิดอนาคินหันมาเจอเข้า มีหวังถูกเขาคาดโทษเป็นแน่“พอแล้วครับคุณย่า แก้มคินช้ำหมดแล้ว” ชายหนุ่มอายจนหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอ คุณย่านะคุณย่า ไม่รู้หรือไงว่าคินอายเขา อนาคินแอบต่อว่าคุณย่าจอมเฮี้ยบของเขาอยู่ในใจ“ย่าหอมแค่นี้ก็ไม่ได้นะตาคิน” เพียงตะวันจึงได้มีโอกาสเข้าไปทำความเคารพคุณภาดา ในช่วงที่ท่านหันมายิ้มให้เธอ“หนูตะวันมาใกล้ๆ ย่าสิลูก” เพียงตะวันเดินเข้าไปหาคุณย่าภาดาอย่างนอบน้อม จนเป็นที่น่าเอ็นดูในสายตาของท่านยิ่งนัก“เป็นไงบ้าง

“พี่คิน ออกไปก่อนสิคะ ตะวันขอแต่งตัว ห้านาทีค่ะ” เพียงตะวันรีบต่อรองหวังว่าเขาจะรับฟัง แต่คนตัวโตกลับไม่สนใจในคำพูดของหญิงสาวเลย มีแต่ความต้องการที่จะลงโทษเธอเท่านั้น“ทำไม? ตะวันต้องหลบหน้าพี่ด้วย” ชายหนุ่มตัวโตแต่ใจน้อย กล่าวด้วยซุ่มเสียงขุ่นเคือง และกระชากคนตัวเล็กมากอดไว้แนบกายแกร่ง หญิงสาวแหงนมองด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก ใช้มือน้อยๆ ทั้งสองข้าง ดันแผ่นอกแกร่งให้ห่างกายมากที่สุด กลัวชายหนุ่มรู้ว่าภายใต้เสื้อคลุมสีขาว เธอไม่ได้สวมใส่อะไรไว้ เพราะความรีบร้อนเดินออกมาเปิดประตูนั่นเอง แต่เหมือนเขาจะสัมผัสได้ ก้มมองคนในอ้อมกอดแทบจะกลืนกินให้ได้ เขาต้องบ้าแน่ถ้าไม่ได้สัมผัสในตัวเธอ ใจเริ่มสั่นสะท้าน ร้อนรุ่มไปทั้งร่าง“ตะวันเปล่านะ พี่คินชอบกล่าวหาตะวันอยู่เรื่อย” ริมปีปากบางยื่นออกมาเล็กน้อย รู้สึกไม่พอใจที่ถูกเขากล่าวหา แต่กลับถูกชายหนุ่มก้มหน้าลงปิดริมฝีปากสีหวานทันที อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เป็นการลงโทษที่แสนหวานที่สุด หญิงสาวดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดอุ่นเพื่อเอาตัวรอด แต่ไม่สำเร็จ ยิ่งทำให้ลำแขนแกร่งกอดรัดร่างบางแน่นขึ้นกว่าเดิม ปลายลิ้นอุ

“ฉันไม่มีวันเสียใจ ในสิ่งที่ฉันทำลงไปหรอก คุณอย่ายุ่งทางโลกดีกว่า คุณควรสนใจสวดมนต์ไหว้พระของคุณไปเถอะ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” คุณปู่ส่ายหน้ากับความเจ้ากี้เจ้าการของคู่ชีวิต ตั้งแต่รุ่นลูกจนถึงรุ่นหลานอนาคินยังแสดงอาการมึนตึงต่อเพียงตะวันยังไม่จางหาย จนถึงวันเดินทางกลับ ตลอดระยะเวลาที่นั่งรถมาด้วยกัน เขาไม่เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา นอกจากความเงียบ และเสียงเครื่องปรับอากาศภายในรถเท่านั้น เพียงตะวันได้แต่แอบน้อยใจอยู่เงียบๆ คิดว่าเขาคงไม่เต็มใจในการหมั้นหมายในครั้งนี้ เขาคงกลัวผู้หญิงที่เขารักเข้าใจผิด และเสียใจสินะ“เอ่อ...พี่คินคะเรื่องหมั้นของเรา” เพียงตะวันทำลายความเงียบ หวังให้ชายหนุ่มจะหันมาพูดคุยกับเธอบ้าง เธอไม่อยากให้ชายหนุ่มแสดงท่าทีที่เย็นชาแบบนี้ ทำให้เจ็บไปทั่วหัวใจ“คิดอยากจะยกเลิกงานหมั้นอีกหรือไง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหยันๆ ราวกับประชด แต่สีหน้ากลับเรียบเฉยจนเธออ่านใจเขาไม่ออก“ตะวันไม่ได้ความหมายอย่างนั้นค่ะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธทันที กลัวชายหนุ่มจะเข้าใจในตัวเธอผิด เสียงโทรศัพท์มือถือชายหนุ่มดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน ทำให้ทั้งสองหยุดสนทนากันชั่วขณะ“ครับแอนนี่ ได้ผมจะรีบไปรับเดี๋

ปริมพิตาเดินตามหาเพื่อนรักจนทั่วงานแล้วไม่เจอ หญิงสาวจึงถอยหลังกลับมาทางเดิม จนไม่ทันได้ระวัง ไปชนกับร่างสูงใหญ่ราวกับตึกของใครเข้าอย่างจัง จนเกือบถลาล้มลง แต่ลำแขนแกร่งเกี่ยวเอวบางไว้ทันท่วงที“อุ้ย! ปริมขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบยกมือไหว้ ขอโทษขอโพยทันที จนเป็นที่น่าเอ็นดูสำหรับชายหนุ่มแปลกหน้า“ไม่เป็นไรหรอกครับ แล้วคุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” หญิงสาวเพียงแต่ส่ายหน้าปฏิเสธ ยิ้มแหยๆ ให้หนุ่มหล่อราวกับเทพบุตรตรงหน้า“ผมว่าเราไปนั่งที่ศาลาดีกว่าครับ จะได้ดูว่าคุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”“เอ่อ...คือว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ” ปริมพิตารู้สึกกลัวชายหนุ่มแปลกหน้าจับใจ จึงเริ่มมองหาธนพลไปรอบๆ งาน หวังให้เขามาช่วยเธอเหมือนเคย แต่ความหวังต้องพังสลายลง เมื่อเห็นเขากำลังหัวร่อต่อกระซิกกับสาวสวยคนหนึ่งในงานอย่างสนิทสนม“ค่ะ” หญิงสาวจำต้องเดินตามชายหนุ่มรูปงามไปที่ศาลานั่งเล่น ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เธอยืนอยู่สักเท่าไหร่ มีแขกในงานเดินผ่านไปผ่านมา เขาคงไม่มีอะไร น่ากลัวอย่างที่เธอคิด เพราะท่าทางเขาก็ดูดี คงไม่ใช่พวกหื่นกามเหมือนใครบางคนหรอก หญิงสาวมิวายแอบประชดคู่อริอย

“นายรีบไปเถอะ ฉันกลับเองได้ เดี๋ยวไปช้านายกับคู่ขาของนายจะลงแดงตายไปเสียก่อน” ปริมพิตาอดที่จะพูดประชดทั้งคู่ไม่ได้ เสียงบีบแตรรถจากด้านหลัง ดังเข้ามาแทรก ก่อนที่ชายหนุ่มจะโต้แย้งอะไรขึ้นมา และเข้ามาจอดต่อท้ายรถของธนพลพอดี“จะกลับแล้วหรือครับคุณปริม” เควินรีบเดินลงจากรถ และเดินตรงเข้ามาถามหญิงสาวอย่างรีบร้อน หลังจากขับรถไปส่งแอนนิต้าที่บ้านเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบขับรถกลับมาที่บ้านอนาคินอีกครั้ง หวังว่าปริมพิตาจะยังไม่กลับไปเสียก่อน และก็เป็นความโชคดีของเขา ที่หญิงสาวยังไม่กลับ“ใช่ค่ะ ปริมรอแท็กซี่อยู่ได้สักพักแล้วค่ะ แต่ก็ไม่เห็นมีรถสักคัน หมู่บ้านเศรษฐีก็คงหารถแท็กซี่ยากสักหน่อย” หญิงสาวอดที่จะบ่นตามนิสัยตัวเองไม่ได้“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านดีกว่าครับ” เควินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป กว่าเขาจะเจอคนถูกใจ เมื่อโอกาสมาถึงก็ต้องรีบคว้าไว้ก่อน“คงไม่รบกวนคุณเควินหรอกครับ เดี๋ยวผมไปส่งปริมที่บ้านเขาเองครับ” ธนพลพูดจบพร้อมเดินเข้าไปโอบไหล่หญิงสาว แสดงความเป็นเจ้าของทันที“นายรีบไม่ใช่เหรอโจ