Semua Bab ไฟรักพิศวาสร้อน: Bab 21 - Bab 30

หลังจากงานหมั้นของเพียงตะวันผ่านพ้นไป ธนพลก็หายเงียบไปจากชีวิตปริมพิตาเช่นกัน แม้โทรศัพท์ไม่เคยคิดจะโทรหาเธอเลยสักครั้ง เพราะเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ปกติทุกคืนหลังท่องราตรีเสร็จ ระหว่างที่ขับรถกลับบ้าน เขามักจะโทรมาก่อกวนเธอแทบทุกคืน ไม่ยอมให้เธอวางสายจนกว่าเขาจะนอนหลับสนิท และมีการข่มขู่อีกสารพัดตามมาจนเธออ่อนใจ แต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่พูดคุยกัน ถึงแม้ส่วนใหญ่จะมีแต่เรื่องทะเลาะกันก็ตามที เธอเคยพยายามคิดที่จะตัดใจจากชายหนุ่มหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่เคยตัดใจจากเขาได้สำเร็จสักที“คุณปริมเป็นอะไรครับ หรือว่าอาหารที่นี่ไม่อร่อยครับ” ปริมพิตาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิดทันที รีบหันมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้าแทน“คะคุณเคน เอ่อ...ปริมขอโทษค่ะ พอดีเครียดเรื่องานนิดหน่อยค่ะ ว่าแต่คุณเคนมาทานอาหารที่นี่บ่อยหรือค่ะ” หญิงสาวชวนพูด พร้อมกับสายตามองไปรอบๆ ร้าน อาหารฝรั่งเศส ช่างดูหรูหรา ไฮโซ ไม่เหมาะสมกับคนฐานะอย่างเธอเข้ามานั่งซะจริงๆ“ใช่ครับ เป็นร้านประจำของครอบครัวผมครับ เอ่อ...คุณปริมครับ คุณแม่ผมท่านอยากชวนคุณปริมไปทานอาหารที่บ้านสักมื้อ คุณปริมจะรังเกียจหรือ

“พี่คิน” หญิงสาวครางเรียกชื่อชายหนุ่มราวละเมอ รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว“ใช่พี่เอง ตะวันยังจำคู่หมั้นคนนี้ได้ด้วยเหรอ” ชายหนุ่มพูดด้วยสุ้มเสียงน้อยอกน้อยใจ แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาหญิงสาวอย่างช้าๆ เข้าไปสวมกอดทันทีด้วยความคิดถึง สองอาทิตย์ที่ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียง คิดถึงแทบขาดใจ“คิดถึงนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างใบหูเล็กน่ารักของเธอเบาๆ แขนเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบเอวหนาไว้หลวม ซุกใบหน้าไว้แนบอกแกร่ง และคอยฟังเสียงหัวใจของกันและกัน“ตะวันไม่มีวันลืมพี่คินได้หรอกค่ะ แม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีแล้วก็ตาม” หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน ใครจะลืมเจ้าของหัวใจของตัวเองได้ เพียงตะวันพูดพึมพำกับตัวเองอยู่ในใจ“แต่ตะวันจงใจหลบหน้าพี่ โทรมาก็ไม่ยอมรับสาย พี่ก็น้อยใจเป็นนะ” เพียงตะวันอดขำร่างใหญ่ แต่ใจน้อยไม่ได้ ทั้งคู่พากันไปนั่งที่โซฟาใหญ่กลางห้องทำงาน“ก็ช่วงนี้ตะวันงานยุ่งจริงๆ นี่คะ” หญิงสาวรีบอธิบายกลัวชายหนุ่มจะเข้าใจผิด อนาคินเอื้อมมือขึ้นไปลูบไล้ใบหน้าเนียนอย่างหลงใหล ยกร่างเล็กมานั่งบนตักอุ่น“พี่คิน เดี๋ยวใครมาเห็นค่ะ” ร่างบางพยายาม

“ปริมแค่เหนื่อยๆ ค่ะ กลับไปพักผ่อนก็คงหาย” หญิงสาวรู้สึกขอบคุณในความห่วงใยของชายหนุ่มที่มอบให้“ให้ผมขับรถ ไปส่งที่บ้านดีกว่าครับ” ชายหนุ่มรีบขันอาสาทันที กลัวหญิงสาวจะไปเป็นอะไรกลางทาง“ไม่เป็นไรค่ะ ปริมขับรถกลับเองได้ค่ะคุณเคน ขอบคุณคุณเคนมากนะคะที่เป็นห่วง งั้นปริมขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ” ปริมพิตาตัดสินใจกลับบ้าน แทนที่จะไปซื้อของต่ออย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกตัว ร้อนๆ หนาวๆ ราวกำลังจะเป็นไข้“ครับ หวังว่าเราคงได้เจอกันอีกนะครับ”“ค่ะ” หลังจากนั้นหญิงสาวก็มุ่งตรงไปที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าทันที เพื่อเดินทางกลับบ้าน แต่เรียวขาเล็กเริ่มอ่อนแรงลงทุกที แต่ฝืนใจเดินต่อไป ระหว่างที่กำลังเปิดประตูรถนั้น สติของเธอเริ่มดับวูบลงทันที“ปริม!” และเป็นช่วงจังหวะ ที่ธนพลกำลังพาคู่ควงเดินกลับมาที่รถพอดี เห็นปริมพิตากำลังเป็นลมล้มลงข้างๆ รถ จึงสลัดแขนคู่ควง วิ่งหน้าตาตื่น เข้ามาหาหญิงสาวทันทีด้วยความเป็นห่วง“โจนั่นคุณจะทำอะไร” หญิงสาวถามชายหนุ่มด้วยความไม่พอ

“แม่ขาปริมหนาว...หนาว” ชายหนุ่มรีบหาผ้ามาห่มให้หญิงสาวให้หนาที่สุด เพื่อบรรเทาความเหน็บหนาวในกายหญิงสาวให้ลดลงได้บ้าง แต่เธอยังเพ้อออกมาเป็นระยะ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจโทรไปหาญาติผู้พี่ของเขาทันที“ไอ้หมอปริมเขาเพ้อใหญ่แล้ว ทำไงดีวะ เขาหนาวมาก ขนาดว่าฉันเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเขาตั้งสามผืนก็เอาไม่อยู่” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน มองหญิงสาวไม่ให้คลาดสายตา มีแววตาที่วิตกกังวล            “ยังมีอีกวิธีหนึ่งแกจะกล้าหรือเปล่า” ธนพลขมวดคิ้วชนกัน ไม่เข้าใจในคำพูดของญาติผู้พี่ นั้นหมายถึงอะไร“มีอะไรก็พูดสิวะไอ้หมอ อย่ามาเล่นลิ้น เร็วสิ คนยิ่งร้อนใจอยู่” ชายหนุ่มตะคอกเสียงใส่ทันที“แค่นี้ ทำไมต้องดุด้วยวะ เอ่อ...บอก็ได้ หนาวเนื้อต้องห่มเนื้อสิวะ”“เฮ้อ!” ธนพลร้องลั่นทันทีที่ได้ยิน ด้วยความตกใจ“มีวิธีนี้แหละดีที่สุด เชื่อฉัน แต่ว่าแกเถอะ จะกล้าทำหรือเปล่าเท่านั้นเอง”“ทำไมฉันจะไม่กล้า แค่นี้นะ” หลังจากวางสาย ชายหนุ่มยืนลังเล มองคนตัวเล็กอย่างครุ่นคิด หวังว่าเธอคงไม่ตื่นขึ้นมา เอาไม้ตีหัวเขาก

“จะไปทำงานทันมั้ยเนี่ย” ระหว่างวิ่งลงมาชั้นล่าง ก้มมองนาฬิกาตลอดเวลา แถมหากุญแจรถไม่เจออีกต่างหาก ไม่รู้ว่าวันนี้ทำไมเธอถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ และไม่รู้ว่าธนพลเอากุญแจรถของเธอไปวางไว้ที่ไหน วันนี้คงต้องใช้บริการรถแท็กซี่เป็นแน่“ไม่ทันแน่ปริมพิตา ฉันบอกแล้วไงให้หยุดพัก” หญิงสาวถึงกับชะงัก ยิ้มแก้มแทบปริ อุตส่าห์น้อยใจนึกว่าชายหนุ่มหนีกลับบ้าน เมื่อรู้สึกตัวว่าแสดงอาการมากเกินไป จึงรีบกระแอมเสียง ปรับสีหน้าทันที“ถ้าฉันไม่ส่งงานวันนี้ มีสิทธิ์โดนไล่ออกแน่ๆ เลย แถมต้องไปพรีเซนต์งานกับท่านประธานคนใหม่อีก และท่านพึ่งมารับตำแหน่งวันนี้เป็นวันแรกด้วย” หญิงสาวพยายามหาเหตุผลมาพูด หวังให้ชายหนุ่มเห็นใจ พอเห็นสีหน้าที่จริงจังของชายหนุ่ม ทำให้เธอไม่กล้าวีนใส่“ประธานคนใหม่ไม่ไปทำงาน เธอจะพรีเซนต์งานได้ยังไงกันปริม” หญิงสาวหันขวับ มองหน้าธนพลด้วยความแปลกใจ“นายรู้ได้ยังไง ว่าประธานบริษัทคนใหม่ไม่มาทำงาน อย่าทำเป็นเดาส่งเดชหน่อยเลย” หญิงสาวเดินเลี่ยงออกไปที่ประตู แต่เขากลับเดินไปขวางทางเธอไว้“เอ๊...นายจะขวางฉันไว้ทำไม คนยิ่งรีบๆ อยู่” หญิงสาวตวาดแว้ดใส่ทันท