Todos os capítulos de ไฟรักพิศวาสร้อน: Capítulo 1 - Capítulo 10

ณ...บ้านเปรมอนันต์ฤา“ยัยหนูแต่งตัวเสร็จหรือยังลูก เดี๋ยวจะไม่ทันไปรับพี่เขานะลูก” เพียงตะวันสาวน้อยวัย ยี่สิบเอ็ดปี รีบเร่งวิ่งลงมาจากชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ วันนี้เธอสวมเดรสสีชมพูอ่อน ช่างดูขับกับผิวขาวอมชมพูของเธอ ดูงดงามสมส่วนไปทั้งร่าง สวยสะดุดตาแก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก แพทชยามองบุตรสาวตัวน้อยด้วยความชื่นชม“ตะวันพร้อมแล้วค่ะคุณแม่ขา” สาวน้อยหน้าแฉล้มส่งยิ้มหวานให้มารดา และเดินเข้าไปสวมกอดอย่างออดอ้อน ราวกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ เมื่อสิบก่อน“ไปกันเถอะแพท เดี๋ยวรถจะติดเสียก่อน” ธีระวัฒน์ตะโกนเรียกภรรยากับบุตรสาวให้รีบขึ้นรถ“ค่ะพี่ธี ไปเถอะยัยหนู” แพทชยาจูงมือบุตรสาวคนสวยขึ้นรถเบนซ์คันหรู รถจึงค่อยๆ เคลื่อนออกจากบ้านหลังใหญ่ มุ่งตรงไปยังสนามบินสุวรรณภูมิ เพื่อไปสมทบกับครอบครัวอัครภาคต้อนรับการกลับมาของอนาคิน อัครภาค บุตรชายคนเดียวของกานต์ธิดาและภาคี สิบสี่ปีเต็ม ที่ชายหนุ่มจากบ้านเกิด ไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ จนจบปริญญาเอก เขาได้ขออนุญาตบิดาสะสมประสบการณ์ ในเชิงธุรกิจ ที่ต่างประเทศต่อ เมื่อประสบผลสำเร็จเมื่อไหร่ เขาถึงยอมเดินทางกลับประเทศไทยเพื่อรับช่วงดูแลธุรกิจต่อจากบิดา และสิ่งสำคัญที่สุด

“อ้าวหนูตะวันนั่นเอง” ภาคีร้องทักหลานสาวสวยด้วยความแปลกใจ ส่วนอนาคินถึงกับดีใจจนออกนอกหน้า รีบเดินเข้าไปหาสาวน้อยหวานใจของเขาทันที“ขอโทษค่ะที่ตะวันมาขัดจังหวะ คือตะวันลืมมอบของขวัญให้พี่คินค่ะ ขอต้อนรับการกลับบ้านนะคะพี่คิน” ชายหนุ่มเอื้อมไปรับ แถมจับมือสาวน้อยไม่ยอมปล่อย ส่งสายตาหวานเชื่อมให้อย่างไม่เกรงใจใคร“ขอบคุณครับตะวัน” เสียงกระแอมของบิดาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว ยิ้มออกมาด้วยความเก้อเขิน“หนูตะวันมานั่งใกล้ๆ แม่สิลูก” กานต์ธิดากวักมือเรียกสาวน้อยหน้าหวานเข้ามานั่งข้างๆ“อยู่ทานข้าวเที่ยงกับแม่ก่อนนะลูก” ใบหน้าสวยดูหมองเศร้าจนเห็นได้ชัดเจน กานต์ธิดาจึงยกมือขึ้นโอบกระชับอย่างปลอบโยน“วันนี้ตะวันคงอยู่ทานด้วยไม่ได้ค่ะคุณแม่ พอดีตะวันนัดกับเพื่อนไว้”“ยกเลิกนัดกับเพื่อนไม่ได้เหรอตะวัน อยู่คุยกับพี่ก่อนสิครับ” อนาคินทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ร่างเล็ก“คงไม่ได้หรอกค่ะพี่คิน งั้นตะวันขอตัวก่อนนะคะคุณแม่ คุณลุง” หญิงสาวหันไปลาบุคคลที่เคารพรักทั้งสอง“เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่รถนะครับ” อนาคินถือวิสาสะจับข้อมือเล็ก ก็จะพาเดินออกไปจากห้องรับแขกทันที ด้วยไม่สนใจสีหน้างุนงงของบุพการ

งานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของอนาคิน จัดขึ้นที่บ้านอัครภาค มีผู้คนมากหน้าหลายตา มาร่วมแสดงความยินดีกับความสำเร็จของชายหนุ่ม ส่วนมากจะเป็นพวกแวดวงนักธุรกิจซะเป็นส่วนใหญ่“แพท หนูตะวันมากันแล้วเหรอจ๊ะ วันนี้หนูตะวันสวยมากนะลูก” กานต์ธิดาพูดกับเด็กสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พร้อมกับมองด้วยสายตาที่ชื่นชม แต่รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย ที่ไม่มีโอกาสได้สาวน้อยตรงหน้า มาเป็นลูกสะใภ้ เพราะบุตรชายของเธอมีคนรักไปเสียก่อน และตัวเธอก็ไม่อยากพรากความรักของใคร รู้ซึ้งว่าการพลัดพรากจากคนที่เรารัก ว่ารู้สึกเจ็บปวดและทรมานใจมากแค่ไหน ต่อไปคงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของอนาคินเอง หน้าที่ของคนเป็นแม่ ก็คงดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น“ขอบคุณค่ะคุณแม่” หญิงสาวยิ้มอย่างเอียงอาย เมื่อถูกผู้ใหญ่ที่เธอนับถือเหมือนแม่คนที่สองชม สายตาหวานซึ้งมองไปรอบๆ งาน หวังว่าจะเจออนาคินที่หน้างาน อยากจะถามเรื่องค้างคาใจให้กระจ่าง แต่กลับไม่เจอตัวแม้แต่เงา ไม่รู้เขาหายไปไหน แต่ก็อายเกินกว่าที่จะถามถึงชายหนุ่ม เหมือนกานต์ธิดาจะรู้ใจเธอ“พี่คีย์ แล้วตาคินหายไปไหนคะ” กานต์ธิดาหันไปถามสามีของเธอ ที่กำลังยืนคุยอยู่กับธีระวัฒน์ อยู่บริเวณใกล้ๆ“อ๋อ

หลังจากอนาคินลงจากรถแท็กซี่ ชายหนุ่มก็มายืนดักรอคนผิดสัญญาที่หน้าบ้านเธอ รอเพียงไม่นานก็เห็นรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหญิงสาว แต่ไม่สามารถมองเห็นคนภายในรถว่าเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชายขับรถมาส่งเธอ ทันทีที่รถเคลื่อนออกไป ชายหนุ่มรีบเดินตรงเข้าไปกระชากแขนหญิงสาว ดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่นจนแทบกระดุกกระดิกไม่ได้ ด้วยอารมณ์ที่คุกกรุ่นยังไม่จางหาย“กรี๊ดดด!” หญิงสาวร้องหวีดออกมาสุดเสียงด้วยความตกใจ เมื่อเธอถูกกระชากแขนเข้าไปในมุมมืด ใจแทบหล่นตกลงไปที่ตาตุ่ม ชาวาบไปทั้งร่าง ตอนนี้ในหัวสมองเธอไม่ได้คิดถึงใครนอกจากเป็นพวกโจรบ้ากาม ถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ จนชายหนุ่มต้องรีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากบาง ปิดเสียงกรีดร้องของหญิงสาวไว้ทันท่วงที ก่อนที่คนภายในบ้านของเธอ จะออกมาได้ยินเสียก่อน ช่วงที่ชายหนุ่มกำลังเผลอ หญิงสาวก้มลงกัดฝ่ามือใหญ่เต็มแรง ทันทีที่ได้โอกาส เพื่อหาทางเอาตัวรอด“โอ้ย!” ชายหนุ่มร้องลั่นรีบสลัดมือออกทันที ด้วยความเจ็บปวด พลิกฝ่ามือหนาขึ้นมาดูมีรอยเขี้ยวของแม่มดตัวน้อยปรากฏขึ้นจนเห็นได้ชัดเจน เพียงตะวันรู้สึกถึงน้ำเสียงที่คุ้นหู จึงไม่รอช้า รีบหันขวับมามองที่ต้นเสียงทันที เมื

“พรุ่งนี้เที่ยง ตะวันออกไปทานข้าวกับพี่นะครับ” หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มอย่างครุ่นคิด“ตะวันคงต้องดูตารางงานก่อนค่ะ ว่าจะมีเวลาว่างพอออกไปทานข้าวข้างนอกหรือเปล่า”“แค่ตอนพักเที่ยงเองนะตะวัน จะยุ่งอะไรหนักหนา พึ่งเข้ามารับตำแหน่งไม่ใช่เหรอ” อนาคินถามอย่างไม่สบอารมณ์ ตามฉบับนิสัยคนเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ เพราะไม่ชอบให้ใครขัดใจ หรือปฏิเสธเขา“ก็เพราะ พึ่งรับตำแหน่งก็ยิ่งพิสูจน์ตัวเองให้คณะกรรมการ และผู้ถือหุ้นเห็นสิคะ ยิ่งตะวันเป็นผู้หญิง คงเป็นที่ยอมรับยากค่ะ” หญิงสาวนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร ก็เกิดอาการเครียดขึ้นมาทุกที“อย่าคิดมากสิครับคนเก่ง ไม่ว่างก็ไม่ว่าง มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ พี่ยินดีช่วยตะวันเสมอ” หญิงสาวยิ้มบางๆ ออกมา ขอบคุณความมีน้ำใจของชายหนุ่ม“ค่ะ ถ้าตะวันมีปัญหาจนแก้ไม่ตก ตะวันจะนึกถึงพี่คินเป็นคนแรก ตะวันสัญญา” หญิงสาวชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ยิ้มแป้นให้ชายหนุ่มเป็นการให้สัญญา มือหนาเอื้อมไปโยกศีรษะหญิงสาวด้วยความเอ็นดู“งั้นพี่กลับก่อนนะ ฝันดีนะครับคน