บททั้งหมดของ Second Choice No More: I Replaced My Abstinent Husband with His Boss: บทที่ 121 - บทที่ 130

Sandaling blangko ang isip ni Amanda. Halos inakala niyang nananaginip lamang siya.Hindi niya namalayang napuno na pala ng matatangkad at seryosong bodyguards na naka-all-black suit ang buong bar. Sa isang iglap, natahimik ang buong paligid. The sheer intimidating presence they brought was enough to make everyone hold their breath.Bahagyang ikiniling ni Amanda ang ulo habang malabong pinagmamasdan ang lalaking nasa kanyang harapan. Dahil sa sobrang kalasingan ay naging malabo at parang may hamog ang kanyang paningin. Ngumiti siya nang bahagya at marahang kumaway rito."Hi..." bulong niya, her voice slurring. "You look... you look exactly like my boss..."Hindi sumagot si Jonathan. Sa halip, his dark eyes darkened even more. Agad niyang hinila si Amanda at marahas ngunit maingat na niyakap sa kanyang marangyang mga bisig. Balak lamang sana niyang tingnan kung nasaktan ba ito, ngunit nang lumapit siya... agad sumalubong sa kanya ang matapang na amoy ng alak.Napakunot ang noo ni Jo

Namumula ang mukha ni Amanda habang mabilis siyang umiling, trying to shake off the inappropriate thoughts.Diyos ko! What on earth am I thinking? Bakit parang nahuhumaling na ako sa katawan ng Boss ko?She tried to rationalize it. Sigurado siyang matagal na siyang walang lalaking naging malapit sa kanya, at dagdag pa ang sakit at matinding stress na patuloy na bumabagabag sa kanya nitong mga nakaraang araw. Oo... iyon lang ang dahilan. It was just a momentary lapse in judgment.Mabilis niyang ibinaling ang mukha sa kabilang direksyon, refusing to look at Jonathan for another second."Are you awake?" mahinang tanong ni Jonathan habang dahan-dahang lumalapit sa kama. May bakas pa rin ng katamaran ang ekspresyon nito habang marahang itinaas ang kanyang mga mata upang tingnan siya, giving him an effortlessly charming but dangerous aura.Tumango si Amanda at mahina siyang nagsalita. "President Jonathan... bakit n'yo po ako dinala sa bahay ninyo?"Bahagyang napabuntong-hininga si Jo

Napakunot ang noo ni Amanda, ang kanyang mukha ay bakas ng matinding pagkabigo habang inilalagay ang kanyang designer bag sa ibabaw ng desk."Ang pinakamalaking problema ngayon, umamin man si Manager Reyes noong una, bigla naman siyang nagbago ng testimonya sa police station. He suddenly questioned the authenticity of the CCTV footage at inako ang lahat ng kasalanan. Dagdag pa ang legal at political pressure mula sa pamilya natin... imposibleng maiugnay pa ng mga pulis ang kaso kina Vanessa at kay Tita Soledad. ."Hindi napigilan ni Yna ang magalit, muntik nang maibagsak ang kanyang baso. "What kind of a father is he?! Hindi ba niya gustong malaman ang buong katotohanan? Anak ka rin niya, Amanda! Nilagyan ka ng gamot, pero hinahayaan lang niyang malayang gumala ang tunay na mga utak sa likod nito?!"Mapait na napangiti si Amanda, a hollow laugh escaping her lips. "Sa puso ng daddy ko, iisa lang talaga ang anak niyang babae. At iyon ay si Vanessa." Bahagya siyang napa-iling. "Tungkol

"Have you seen enough?"Biglang umalingawngaw ang mababa, paos, at malalim na boses ni Jonathan sa loob ng marangyang banyo.Para bang binuhusan ng malamig na tubig si Amanda. Agad siyang natauhan mula sa pagkakatulala, at sa isang iglap ay nag-apoy ang kanyang buong mukha sa tindi ng hiya. Pakiramdam niya ay nahuli siyang gumagawa ng isang bagay na lubhang kahiya-hiya."P-President Jonathan... a-ako... uhm..." nauutal niyang pilit na gustong magpaliwanag, ngunit tila umurong ang kanyang dila.Bahagyang naningkit ang mga mata ni Jonathan habang nakatingin sa kanya, ang mga patak ng tubig ay patuloy na gumagapang sa matipuno nitong dibdib. "I didn't know you had a penchant for watching men shower." Umangat ang isang sulok ng labi nito sa isang mapang-akit ngunit malamig na ngiti. "Does your husband not satisfy you enough?"Napakagat-labi si Amanda, halos maiyak sa labis na kahihiyan. Nahihiya siyang yumuko, hindi na nangahas pang tumingin dito dahil... tama ang hinala nito. Hindi

Nang makarating si Amanda sa police station, agad niyang nakita nina Warren at Ricky sa custody area. Pareho silang may mga pasa, bugbog, at sariwang sugat sa mukha—a chaotic sight that completely shattered their usual high-society composure.Napakunot-noo siya, her chest tightening. "Ano'ng nangyari?"Mabilis siyang lumapit kay Warren at kusang iniabot ang kanyang kamay upang alalayan ito. Ngunit bago pa man niya ito tuluyang mahawakan... mariin siyang itinulak nito palayo."Don't touch me! Huwag mo akong pakialaman!" Warren barked, his voice laced with pure venom.Bahagyang kumislap ang sakit at matinding pagod sa mga mata ni Amanda. Akala ba ng lalaking ito ay gusto ko siyang alagaan? Kung hindi lang siya legal na asawa nito sa papel, at kung hindi niya kailangan ang buong kooperasyon nito para tuluyang matapos ang kanilang annulment... hinding-hindi siya pupunta sa presinto nang dis-oras ng gabi para lamang piyansahan ito. She went through all this trouble, only to be treated