FAZER LOGIN“เดี๋ยวธิชา แกช่วยพาคุณเมศวร์ไปอาบน้ำหน่อยสิ ฉันจะลงไปหาซื้อเสื้อตัวใหม่ให้กับคุณเมศวร์ก่อน” เขมจิรากล่าวจบก็เดินออกไปจากห้องพักพร้อมกระเป๋าสตางค์ เพียงคล้อยหลังไปเท่านั้นกันธิชาก็หมุนตัวกลับเดินเข้าไปในห้องนอนทันที แต่ไม่ทันได้ปิดประตูปรเมศวร์ก็สอดขาแกร่งเข้ามาขวางประตูเอาไว้ก่อนดันตัวเดินเข้ามายืนอยู่กลางห้องอย่างถือวิสาสะ“นี่คุณจะเข้ามาทำไม”“คุณเขมบอกให้เธอพาฉันมาอาบน้ำไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มเอ่ยพลางปลดกระดุมเสื้อ“ใช่ แต่คุณต้องไปอาบน้ำที่ห้องยายเขมโน่น เดี๋ยวฉันพาไป”กันธิชาเดินนำออกมาก่อนยืนหยุดรอที่หน้าห้องนอนของเขมจิรา เมื่อไม่เห็นชายหนุ่มเดินตามออกมาจึงกลับไปเรียกด้วยท่าทางโมโห ก็พบว่าปรเมศวร์อยู่ในสภาพเกือบเปลือยทำเอาหญิงสาวรีบหันหลังให้ทันที แต่แล้วต้องมาสะดุ้งตกใจเมื่อร่างใหญ่มายืนซ้อนด้านหลัง และกำลังเอื้อมมาแกะกระดุมเสื้อให้“ไปอาบน้ำกันนะ” ปรเมศวร์กระซิบบอกเสียงพร่าข้างๆ ใบหู“ไม่! คุณอยากอาบก็ไปอาบเองสิ” หญิงสาวปฏิเสธเสียงสั่น“แต่เธอเป็นคนทำใ
“ทำกับเธอมันจะสนุกอะไร ไม่เหมือนทำกับคุณเขม ที่ได้เห็นเธอดิ้นพล่านสนุกกว่ากันเยอะ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน“ฉันคิดว่าคุณมีใจให้กับเขมเสียอีก” กันธิชาพยายามพูดให้อีกฝ่ายคิดได้และเลิกล้มแผนการนี้เสีย“เปล่า...ฉันเห็นคุณเขมเป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น ก็ช่วยไม่ได้เธอโชคร้ายไปหน่อยที่ดันมาเป็นเพื่อนรักของเธอนะกันธิชา”“จิตใจคุณทำด้วยอะไร ถึงทำร้ายผู้บริสุทธิ์คนหนึ่งได้ลงคอ”“แล้วจิตใจเธอล่ะทำด้วยอะไร ถึงทิ้งนายวัฒน์ได้ลงคอ รู้ไหมนายวัฒน์รักเธอมากแค่ไหน แต่เธอกลับเลือดเย็นทิ้งเขาไปอย่างไม่มีเยื่อใย!” ปรเมศวร์จับไหล่บางเขย่าอย่างรุนแรงด้วยความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก“จงเตรียมตัวรับผลกรรมให้ดี”ปรเมศวร์กล่าวทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป เพียงแค่นั้นกันธิชาก็ทรุดร่างลงนั่งกับพื้นอย่างคนหมดเรี่ยวแรง ไม่คิดว่าปรเมศวร์จะเลือดเย็นได้ถึงเพียงนี้ แล้วเธอจะช่วยเพื่อนรักให้หลุดพ้นได้อย่างไรกัน&nbs
“ได้ครับ ก๋วยเตี๋ยวนี่ของโปรดเอมมี่เขาเลยนะครับ” พิษณุวัชร์เอ่ยพลางมองบุตรสาวที่กำลังสนุกสนานร้องเพลงกับพีรพลที่หน้าเวทีกว่าทั้งหมดจะลากลับก็เกือบสามทุ่ม ส่วนพีรพลกลับไปก่อนเพราะถูกมารดาโทร.ตามตัวตั้งแต่บ่าย เมื่อมาถึงที่หน้าคอนโดฯ ก็เห็นเขมจิรากำลังยืนคุยกับปรเมศวร์อยู่ข้างรถ กันธิชาแกล้งทำทีไม่เห็นแต่พิษณุวัชร์เดินเข้าไปกล่าวทักทายปรเมศวร์เสียก่อนทำให้เธอจำต้องเดินตามไปด้วย“สวัสดีครับคุณเมศวร์”“อ้าวคุณณุ ไปไหนกันมาหรือครับ” ปรเมศวร์เหลือบมองกันธิชาชั่วแวบหนึ่งก่อนถาม“ไปที่สถานสงเคราะห์บ้านต้องรักสมใจมาครับ ไปแจกของให้เด็กๆ” คำตอบของพิษณุวัชร์ทำให้เขมจิราหันไปมองกันธิชาเป็นคำถาม“คุณณุคะ ธิชาต้องขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะรู้สึกเหนื่อยๆ” กันธิชาเอ่ยแทรก เพราะไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้นาน รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก“แล้วเจอกันที่บริษัทครับ” พิษณุวัชร์หันมายิ้มให้กับเลขาฯ สาว จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในคอนโดฯ เขมจิราจึงขอตัวเดินตามไปเพราะมีเรื่องค้างคาใจ เมื่อกลับเข้ามาถึง
“คุณธิชาอยากกินอะไรสั่งเลยครับ เผื่อผมด้วย”“คุณณุสั่งดีกว่าค่ะ เดี๋ยวไม่ถูกปาก”“ผมกินได้หมดครับ” ชายหนุ่มคะยั้นคะยอพร้อมส่งเมนูรายการอาหารไปให้ หญิงสาวจึงหันไปสั่งอาหารกับพนักงานมาสามอย่างพร้อมกับน้ำดื่ม ในระหว่างที่รออาหาร พิษณุวัชร์ก็ถือโอกาสเอ่ยถามถึงครูสมใจเรื่องอาการป่วย“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ วันอาทิตย์นี้ธิชาก็ตั้งใจจะไปเยี่ยมท่านที่สถานสงเคราะห์ ว่าจะไปช่วยดูแลเด็กๆ ด้วยค่ะ”“ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ ชวนเอมมี่ไปแจกขนมให้เพื่อนๆ ด้วย”“ได้สิคะ เด็กๆ คงดีใจ นานแล้วที่ไม่มีคนใจดีเข้าไปหาเด็กๆ” กันธิชากล่าวขอบคุณพลางส่งยิ้มให้ และตั้งใจจะชวนเขมจิราไปด้วย ตั้งแต่เกิดเรื่องเธอยังไม่มีโอกาสได้เล่าเรื่องสถานสงเคราะห์ให้เขมจิราฟังเลยเมื่อถึงวันอาทิตย์ปรากฏว่าเขมจิราได้ออกจากห้องพักไปตั้งแต่เช้าตรู่ โดยแปะกระดาษโน้ตไว้ที่หน้าประตูห้องนอนบอกเพียงสั้นๆ ว่าไปเที่ยวพัทยากับปรเมศวร์ กันธิชารู้สึกหน่วงที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูกหลังจากวันนั้นที่ปรเมศวร์ขอคบหาดูใจกับเข
ต่างกับกันธิชาที่นั่งแทบไม่ติด เดินวนไปเวียนมาอยู่ที่ห้องรับแขก รอเพื่อนรักกลับมาอย่างร้อนใจหวังว่าเขมจิราจะรอดปลอดภัยกลับมา จวบจนกระทั่งเที่ยงคืนเขมจิรากลับมาถึงห้องพัก“เขมทำไมเพิ่งกลับมา” กันธิชารีบเดินเข้ามาถามเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง“คุณเมศวร์พาขับรถเล่นน่ะ แต่ทำไมแกยังไม่นอนอีก” เขมจิราเดินเข้าไปเปิดตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำดับกระหาย“ก็ฉันรอแกอยู่ มีเรื่องจะคุยด้วย”“ดึกแล้ว เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้เช้านะธิชา ฉันเองก็มีเรื่องจะบอกแกเหมือนกัน กู๊ดไนต์จ้ะเพื่อนรัก” เขมจิราพูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องนอน ทำให้กันธิชาหมดโอกาสพูด แต่ก็ยังรู้สึกสบายใจที่เพื่อนรักกลับมาอย่างปลอดภัย คุยกันพรุ่งนี้ก็คงยังไม่สาย คิดได้ดังนั้นก็กลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อพักผ่อนเช้ารุ่งขึ้นของวันถัดมาเขมจิราเดินออกจากห้องนอนก็พบว่าเพื่อนรักได้มานั่งรออยู่ที่โต๊ะพร้อมกับอาหารเช้า เธอจึงทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“วันนี้ตื่นเช้าเชียว” เขมจิราเอ่ยพลางตักโจ๊กรับประทาน“พอดีมีงานด่วนต้องไปทำแต่เช้า&rdq
“ขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่ตรี เดี๋ยวธิชาต้องขอตัวกลับก่อน”“จ้ะ มีอะไรโทร.มาหาพี่ได้ตลอดเลยนะไม่ต้องเกรงใจ”“ค่ะพี่ตรี” กันธิชาระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินลงมาจากชั้นดาดฟ้าแล้วแยกกันตรงหน้าลิฟต์กันธิชาเข้าบริษัทในช่วงบ่ายทั้งๆ ที่โทร.มาขอลางานเจ้านายหนุ่มเต็มวัน เพราะอยากเข้ามาเคลียร์งานที่ค้างไว้ พร้อมกับความรู้สึกโล่งอกที่ไม่ต้องหาเหตุผลในการลาออก เพราะเจ้าสัวพงษ์เทพได้มาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ในทิศทางที่ดีขึ้น“ที่จริงน่าจะอยู่ดูแลคุณแม่ก่อน”“ท่านไม่เป็นไรแล้วค่ะ แถมยังไล่ธิชากลับมาทำงานอีก ขอโทษด้วยนะคะ ช่วงนี้ลางานบ่อยไปหน่อย หวังว่าสิ้นเดือนคงไม่แจกซองขาวให้ธิชานะคะ” หญิงสาวกล่าวพลางหัวเราะออกมาเบาๆ“ถ้าผมทำแบบนั้นคงโง่มาก คนดีและทำงานเก่งอย่างคุณธิชา ใครปล่อยไปคงโง่เต็มทน”“ขอบคุณค่ะ งั้นธิชาขอกลับไปทำงานต่อก่อนนะคะ”“ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำเบาๆ และเผลอยิ้มตามหญิงสาว ดูเหมือนเธอจะไม่มีเรื่อ







