All Chapters of Enter me Engineer : Chapter 21 - Chapter 30

TRICIA'S POV “No kuya! I'm just staying here!” mariing pagtanggi ko sa sinasabi ni Kuya, hindi ako pwedeng umalis dito, ayaw ko doon sa turkey. I know what they were planning kapag pupunta ako doon.“No Tricia! Either you like it or not, you will come with me to Turkey!”pagtatapos ni kuya sa usapan at kaagad lumabas ng silid. “No!No! Ayaw ko talaga!”wika ko habang nanginginig ang kamay kong sumabunot sa aking buhok. “At Ikaw! Lalaki! Umalis ka na at huwag na huwag mo ng guluhin ang kapatid ko! Kung ayaw mong madamay ang project na nasimulan with us!”paika-ika akong naglakad ng marinig sa labas si kuya na kausap si Zypeir. Hindi ko alam kong anong problema ngayon ni kuya, kung bakit ganito na lang siya kagalit kay Zypeir. Nataranta ako ng makitang hawak-hawak ni kuya ang kwelyohan ni Zypeir.“Kuya! Tama na! You're being ridiculous! Una pa lang Walang kasalan si Zypeir! Ako mismo ang lumalapit sa kanya!”galit kong paliwanag at kahit masakit ang katawan ko, lumapit ako kay kuya at ni

TRICIA'S POVMalayo ang paningin ko habang walang imik na naka-upo sa upuan sa loob ng aming helicopter. Nasa himpapawid na kami, at parang mga langgam na lang ang dating nagsilakihang bahay sa buong syudad ng manila. Parang naubos na ang luha ko kakaiyak kanina, kaya ngayon wala ng lumabas kahit nasasaktan pa rin ako. Namumugto ang mata kong walang emotion na palipat-lipat ang tingin sa ibaba at sa orasang nasa pulsohan ko. Bawat lipas ng Oras ay pabigat ng pabigat ang nararamdaman ko. Bawat minutong lumipas Isang binuo kong pangarap ang nawasak, ang pangarap kong makasama si Zypeir, hanggang sa aking pagtanda. Kahit na kinamuhian ko siya, hindi ko maitangging nanghihinayang ako sa nasimulan namin. Kasi malapit na ehh, iba na ang trato niya sa akin, sa Isang maikling panahon pinaramdam niya sa aking importante ako. He makes me feel kilig, lalo na noong niligtas niya ako at ginamot ang sugat ko. Kaya niya na akong hawakan at maglambing sa akin. Hindi gaya ng dati na parang allergic

ZYPEIR'S POV “Hijo, meron ka bang idea kung bakit bigla na lang pinatigil ni Mr.Delgado, pansamantala ang construction project na hawak mo?”mahinahong tanong ni daddy sa akin na may halong pagtataka sa tuno ng kanyang boses. Umikot-ikot ako sa swivel chair habang hawak-hawak ang documents na kailangan kong permahan. “Wala akong idea dad, hindi rin naman na discuss ni Miss Tricia ang totoong rason. Ang tanging naka ulat lang doon sa email ay, ipatigil muna dahil walang owner na makabantay while constructing the building, nandon kasi silang lahat sa Istanbul,”casual kong sagot sa tanong ni Daddy, actually nagtataka rin ako, at the same time nag-alala para kay Tricia. Pwersahan kasi siyang dinala doon, upang maka-iwas sa akin. Tsaka kung Plano nilang e tigil ang project na nasimulan namin at maghanap sila ng ibang contructor, wala rin akong magawa it's okay. Pero sa ngayon hindi ako papayag na tutunganga na lang ako dito, I have to do something, para malaman kung ano ngaba ang da

TRICIA'S POV “Ke–mal, ano ba! Bitawan mo nga ako!”putol-putol kong sabi dahil parang malalagutan na ako ng hininga. Naramdaman ko na rin ang kirot sa aking leeg, dahil sa walang awa niyang koko na bumaon dito. “Next time! Do not push my limit!”tiim bagang niyang sabi, napasandal ako sa upuan habang tumaas baba ang aking dibdib. Nanginginig ang kamay kong humamplos sa leeg ko. Nang mabalik sa normal ang hininga ko, pinukol ko siya ng matalim na titig. Inayos niya lamang ang nagusot niyang suit at sumandal sa upuan na parang walang nangyari. Maya-maya, nagtaka ako ng tumigil sa malapit na boutique ang kotse. “Bumaba ka na, at pumasok ka dyan sa boutique!”napanganga ako. “Anong pakulo na naman ito Kemal?!”inis kong tanong.“Basta! Ikaw samahan mo si Tricia sa loob. Bilisan niyo. Ayaw kong pinapahintay ng matagal!”ma awtoridad niyang utos. Laglag ang panga ko na lumabas sa kotse, kaagad namang sumunod ang isa niyang tauhan. Bumuntong hininga ako at pumasok sa loob ng boutique.“Ma'

TRICIA Parang merong bumara sa lalamunan ko ng maalalang this fast few-days iba talaga ang pakiramdam ko. Meron talagang mali. Hindi pwedeng malaman ni Kemal. Papatayin niya ako at ang bata, kung totoo man ang hinala ko.Agad kong binago ang timpla ng mukha ko—mula sa pagiging palaban, nag-iba ako ng anyo tungo sa isang takot at nanghihinang biktima. Umiyak ako. Peke, pero sapat para mapatigil ang paghakbang niya, patungo sa akin.“Are you fucking pregnant Tricia?!”Umalingawngaw ang boses niya. Umiling ako nang mabilis, halos mayanig ang utak ko sa tindi ng kaba.“Ang tapang ng amoy! At nasusuka ako dahil sa pagod kagabi! Nilagyan mo ng wine ang mga sugat ko, Kemal! Nilalagnat ako sa hapdi!”Kusa nang pumatak ang totoong luha dahil sa hapdi ng likod ko. Amoy maasim na ubas at lansa ng dugo ang hangin. Bumaba ang sinturon ng ilang pulgada. Nanatili itong nakabitin sa ere, sumasayaw-sayaw sa pagitan namin. Tinitigan niya ang namumula at namamagang balat sa likod ko, kung saan natuyo an