ลุงครามพ่อเพื่อน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 7

พุทธศักราช 2566เวลาสามทุ่มกว่าๆ ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ของหอพักนักศึกษาชาย ตั้งอยู่หลังมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่“ไอ้ยุทธ… ปิดเทอมทำไมมึงไม่กลับบ้านบ้างวะ”‘มายน์’ ที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงชั้นสองเอ่ยถาม ‘ยุทธ’ รูมเมทต่างคณะที่นอนอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่บนเตียงชั้นล่างเนื่องจากห้องในพอพักแห่งนี้ไม่กว้างนัก จึงต้องวางเตียงสองชั้นเพราะเผื่อพื้นที่ด้านหนึ่งเอาไว้เป็นห้องน้ำ แม้จะเล็กแต่ก็มีข้อดีคือห้องน้ำในตัว และที่สำคัญค่าเช่ารายเดือนไม่แพงจนเกินไป จึงมีนักศึกษามาเช่าอยู่จนแทบไม่มีว่าง“ไม่อยากกลับว่ะ… กูเบื่อบ้าน”ยุทธตอบไม่อ้อม มายน์รู้ว่ายุทธมีปัญหาครอบครัวที่เกิดจากความสัมพันธ์อันคลอนแคลนระหว่างพ่อกับแม่“อันที่จริงมึงน่าจะกลับไปเยี่ยมพ่อมึงบ้างนะโว้ย… ลุงครามน่าจะคิดถึงมึงนะ… ”ไม่กลัวเพื่อนจะว่าเสือก…เป็นเพราะว่าสนิทกัน และมายน์ก็เห็นว่าเกือบปีที่ผ่านมายุทธยังไม่กลับบ้านเลยสักครั้ง ‘ลุงคราม’ ที่ถูกเอ่ยถึงคือพ่อของยุทธเมื่อถึงช่วงปิดเทอมทีไรยุทธก็มักจะหาเรื่องอยู่ต่อด้วยการเรียนซัมเมอร์ หรือไม่ก็หารายได้พิเศษทำระหว่างปิดเทอมบางครั้งยุทธทำรา

มายน์ส่ายหน้า“อ้าว… แล้วมึงจะไปทำไมวะ”ยุทธยิ่งสงสัย “ที่กูจะไปก็เพราะว่าเมื่อสองเดือนก่อนพ่อกูเพิ่งไปซื้อสวนลิ้นจี่ที่บ้านแพ้วต่อจากเพื่อนเก่าคนนึง… ”“อ๋อ… ดีจัง… ”ยุทธเริ่มสนใจที่มายน์พูด“เออ… แล้วตอนนี้พ่อกูปลูกบ้านเอาไว้หลังนึง สร้างเสร็จแล้วด้วย เป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ตั้งใจว่าจะเอาไว้พักผ่อนในวันหยุดถ้าเบื่อกรุงเทพฯ ระหว่างนี้กูคงได้ไปแถวนั้นบ่อย”มายน์กล่าวถึงที่ไปที่มาที่ทำให้ต้องมาสมุทรสาครในอนาคต บ้านที่พ่อของมายน์เพิ่งปลูกเอาไว้อยู่ไม่ไกลจากบ้านของยุทธที่อัมพวา“ดีเหมือนกัน อัมพวากับบ้านแพ้วไม่ไกลกันว่ะ แถวนั้นบรรยากาศดีนะ… ”ยุทธกล่าวเสริม“เออ… ถ้ามึงไม่กลับบ้านงั้นเดี๋ยวกูจะแวะไปเยี่ยมลุงครามให้ก็ได้… ”มายน์กล่าวแสดงน้ำใจ“ขอบใจนะเพื่อน… ”ยุทธกล่าว…น้ำเสียงแสดงความซึ้งใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าเพื่อนต่างคณะคนนี้วันหนึ่งจะกลายมาเป็นรูมเมทที่สนิทสนมและกลายเป็นเพื่อนรักกันอย่างที่เห็น“ไม่เป็นไร… ”มายน์กล่าว รู้ว่าลึกๆ ในใจของยุทธก็ยังเป็นห่วงลุงครามอยู่เสมอ พ่อลูกยังไงก็ตัดกันไม่ขาดอีกสัปดาห์ต่อมามายน์กลับมาถึงบ้านที่กรุงเทพฯ เป็นบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ของครอบ

“ขอบคุณครับลุง… ”มายน์เอื้อมมือออกมารับขวดน้ำ… ตามองหลังมือและลำแขนของลุงครามที่เต็มไปด้วยเส้นขน ที่สะดุดตาคือเส้นเลือดสีเขียวเข้มปูดโปนกระจายเป็นสายเหมือนรากไม้เลื้อยอยู่ใต้ผิวสีน้ำตาลคร้ามแดด มายน์ไม่รู้ว่าทำไมจึงรู้สึกใจเต้นกับภาพที่เห็น“หรือจะเอาเบียร์เย็นๆ… ชื่นใจดีนะไอ้หนู… ”ลุงครามเอาเบียร์กระป๋องที่ถือมาด้วยวางลงตรงหน้าของมายน์ “ขอบคุณครับ… ”มายน์รับเอาเบียร์มาเปิดดื่มแล้วชวนคุย“ผมชวนยุทธแล้วครับ… แต่มันไม่มา… ”มายน์กล่าวถึงเรื่องที่ยุทธไม่ยอมกลับบ้าน“มันคงยังโกรธลุง… ”ลุงคร้ามพอจะรู้ถึงสาเหตุที่ลูกชายไม่กลับบ้าน“ครับ… ยุทธมันดื้อครับ… ”“ช่างเถอะ… ลุงไม่ถือสา ยังไงมันก็ลูก… ”ลุงครามกล่าวพลางยกเบียร์ขึ้นดื่ม“ผมมีของขวัญปีใหม่มาให้ลุงด้วยนะครับ… ”มายน์ลุกขึ้นจากม้าหินอ่อน เดินกลับมาเอากระเช้าของขวัญปีใหม่ที่วางอยู่ในเบาะนั่งด้านหลัง หิ้วออกมาเป็นของฝากให้ลุงคราม“สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะครับ… ”“โอ๊ว… ขอบใจมาก อันที่จริงไม่ต้องลำบากซื้อมา แค่แวะมาลุงก็ดีใจแล้ว… ”“ไม่เป็นไรครับลุง… ”“แล้วนี่หนูพักที่ไหน”ลุงครามถาม… จากนั้นมายน์จึงเล่าให้ฟังว่าบิดาของตนซื้อสวนลิ้