LOGINตอนนี้ภายในห้องนอนดังระงมไปด้วยเสียงจากริมฝีปากนุ่มของชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวลูก ก้มลงบดริมฝีปากครอบรัดแท่งลำคัดแข็งของผู้ชายวัยคราวพ่ออย่างหื่นกระหายเมามัน “อ๊า… ซี้ดดดดด… ” เสียงลุงครามครางออกมา… ยิ่งทำให้มายน์ได้ โดนขนาดนี้ไม่เสียวก็เกินไป ไม่งั้นลุงครามก็คงไม่ขยับก้นกระเด้าเสยขึ้นมาเป็นจังหวะด้วยความลืมตัวทั้งที่ตายังหลับพริ้ม “อ๊า… ซี้ดดดดด… ” เสียงลุงครามครางยาว ก่อนที่แกจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเสียวที่กำลังจู่โจมเข้าใส่ลำเนื้อร้อนผ่าว “ฮะ… เฮ้ย… ” ลุงครามร้องอุทานเสียงดัง… ด้วยอารมณ์ตกใจมายน์รีบคลายริมฝีปากจากลำเนื้อที่ก้มหน้าก้มตาดูดอย่างเมามันมาครู่ใหญ่ๆ ค่อยๆ กระถดกายห่างออกมาด้วยท่าทางกลัวๆ คิดว่าจะต้องโดนลุงครามถีบโครมกระเด็นตกลงจากเตียงอย่างแน่นอน “ไอ้หนู… นี่เอ็งทำอะไรวะ… ” ลุงครามตกใจ
View Moreลุ-ง-ค-ร-า-ม
พ่อเพื่อน
นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น
ผู้เขียน
กาสะลอง
ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือ
หรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือ
เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของหนังสือเท่านั้น
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น
ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล
และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา
อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ
……….
นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารอะไรนักหนา
ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์
ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง
ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง
*เราเตือนท่านแล้ว
ตัวอย่างจากบางช่วงบางตอน…
บล๊วบ… บล๊วบ… บล๊วบ… บล๊วบ… บล๊วบ…
มายน์สุดจะห้ามใจ…
สูดหายใจแรงรวบรวมความกล้า ผงกศีรษะขึ้นลงเร่งจังหวะเร็วขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ซี้ดดดด… ”
ลุงครามเผลอสูดปากออกมาด้วยความเสียว ยิ่งทำให้มายน์ได้ใจ รีบก้มลงครอบริมฝีปากจิ้มลิ้มราวกับปากผู้หญิง ครอบรัดลงมาเขมือบลำร้อนผ่าวแม้จะรับเอาเข้ามาได้เพียงครึ่งลำเพราะว่ามันใหญ่มาก
ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ…
ตอนนี้ภายในห้องนอนดังระงมไปด้วยเสียงจากริมฝีปากนุ่มของชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวลูก ก้มลงบดริมฝีปากครอบรัดแท่งลำคัดแข็งของผู้ชายวัยคราวพ่ออย่างหื่นกระหายเมามัน
“อ๊า… ซี้ดดดดด… ”
เสียงลุงครามครางออกมา…
ยิ่งทำให้มายน์ได้ โดนขนาดนี้ไม่เสียวก็เกินไป ไม่งั้นลุงครามก็คงไม่ขยับก้นกระเด้าเสยขึ้นมาเป็นจังหวะด้วยความลืมตัวทั้งที่ตายังหลับพริ้ม
“อ๊า… ซี้ดดดดด… ”
เสียงลุงครามครางยาว ก่อนที่แกจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเสียวที่กำลังจู่โจมเข้าใส่ลำเนื้อร้อนผ่าว
“ฮะ… เฮ้ย… ”
ลุงครามร้องอุทานเสียงดัง…
ด้วยอารมณ์ตกใจมายน์รีบคลายริมฝีปากจากลำเนื้อที่ก้มหน้าก้มตาดูดอย่างเมามันมาครู่ใหญ่ๆ
ค่อยๆ กระถดกายห่างออกมาด้วยท่าทางกลัวๆ คิดว่าจะต้องโดนลุงครามถีบโครมกระเด็นตกลงจากเตียงอย่างแน่นอน
“ไอ้หนู… นี่เอ็งทำอะไรวะ… ”
ลุงครามตกใจ
“ผม… เอ่อ ขอโทษครับผมอดใจไม่ไหว… ”
ถึงขนาดนี้แล้ว เปิดเผยตัวเองออกมาขนาดนี้แล้วมายน์คงไม่มีอะไรต้องโกหกอีกต่อไป
“นี่แสดงเอ็งชอบผู้ชายใช่ไหมวะไอ้หนู… ”
ลุงครามย่นหน้าผากสงสัย
“ครับ… ผมชอบผู้ชาย… ผมขอโทษนะครับ… เอ่อ… ขอโทษถ้าลุงไม่ชอบให้ทำ… ”
ถึงตอนนี้มายน์ยอมรับว่ายังไม่รู้จักลุงครามดีพอ ไม่รู้ว่าผู้ชายตัวใหญ่ยักษ์และมีความเป็นผู้ชายในทุกกระเบียดนิ้วอย่างลุงครามคนนี้คิดยังไงกับผู้ชายด้วยกัน
“แล้วทำไมเอ็งคิดว่าลุงจะชอบให้ทำ… ”
หัวคิ้วของลุงครามชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย
“ก็เห็นของลุงแข็งมากครับ แล้วลุงยังคราง… ท่าทางเสียวมากตอนที่โดนผมดูด… ”
“ก็มันเสียว… คงเป็นเพราะว่าลุงกำลังฝัน แล้วลุงก็ไม่ได้ปลดปล่อยมานาน… ”
“งั้นลุงอยากเสียวต่อไหมครับ… ผมอยากช่วยทำให้ลุงมีความสุข… ”
มายน์กล่าว…
โดยไม่สนใจว่าใครจะอยู่ในความฝันอันวาบหวามของลุงคราม รู้แต่เพียงว่าตอนนี้ขอเป็นความจริง เป็นตัวช่วยแก้ขัด ช่วยปลดปล่อยน้ำกามของลุงครามที่คงเก็บกลั้นเอาไว้นานหลังจากเป็นม่ายมาปีกว่า
หลุบตาลงมองน้องชายของตัวเองที่มีขนาดเล็กและสั้นราวกับเจ้าหนอนน้อยในทันทีที่มันต้องมาเทียบเคียงใกล้ๆ กับเจ้าอนาคอนดายักษ์ของลุงครามโดยไม่ตั้งใจลุงครามสลัดลำอยู่เพียงอึดใจสั้นๆ…แล้วยัดคืนไว้ใต้ชายกางเกงขาก๊วยที่ถกขึ้นมาเพื่อจะล้วงเอาลำเอ็นออกมาฉี่ ผิวปากเป็นเพลงอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินกลีบออกมาโดยหารู้ไม่ว่าภาพเมื่อครู่ทำเอาคนที่แอบมองด้วยความตะลึง เกิดอาการใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที‘โอ๊วววว… ’มายน์ร้องอุทานในใจอีกครั้ง…กับสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น ค่อยๆ เก็บหนอนน้อยของตัวเองใส่ในกางเกงอย่างกระมิดกระเมี้ยนอายๆ แล้วเดินตามลุงครามกลับมานั่งดื่มกันที่ม้าหินอ่อน นึกในใจว่าทำไมของลุงครามใหญ่โตมโหฬารถึงเพียงนี้มายน์กับลุงครามนั่งดื่มกันต่อมาอีกพักใหญ่ๆ อย่างออกรสชาติ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนดึก มายน์เหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือลุงครามเห็นจึงถามว่า…“จะกลับแล้วรึ… ”“ครับ… ”มายน์ตอบ“ดื่มเข้าไปเยอะเหมือนกัน… เมาหรือเปล่าไอ้หนู ถ้าเมาลุงไม่อยากให้ขับรถจะเดี๋ยวจะเป็นอันตราย เอาเป็นว่าคืนนี้หนูนอนค้างกับลุงก็ได้นะ… ”ลุงครามเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย“ผมรู้สึกเมาเหมือนกัน… เอ่อ… แต่ไม่อยากรบกวนลุง
“ขอบคุณครับลุง… ”มายน์เอื้อมมือออกมารับขวดน้ำ… ตามองหลังมือและลำแขนของลุงครามที่เต็มไปด้วยเส้นขน ที่สะดุดตาคือเส้นเลือดสีเขียวเข้มปูดโปนกระจายเป็นสายเหมือนรากไม้เลื้อยอยู่ใต้ผิวสีน้ำตาลคร้ามแดด มายน์ไม่รู้ว่าทำไมจึงรู้สึกใจเต้นกับภาพที่เห็น“หรือจะเอาเบียร์เย็นๆ… ชื่นใจดีนะไอ้หนู… ”ลุงครามเอาเบียร์กระป๋องที่ถือมาด้วยวางลงตรงหน้าของมายน์ “ขอบคุณครับ… ”มายน์รับเอาเบียร์มาเปิดดื่มแล้วชวนคุย“ผมชวนยุทธแล้วครับ… แต่มันไม่มา… ”มายน์กล่าวถึงเรื่องที่ยุทธไม่ยอมกลับบ้าน“มันคงยังโกรธลุง… ”ลุงคร้ามพอจะรู้ถึงสาเหตุที่ลูกชายไม่กลับบ้าน“ครับ… ยุทธมันดื้อครับ… ”“ช่างเถอะ… ลุงไม่ถือสา ยังไงมันก็ลูก… ”ลุงครามกล่าวพลางยกเบียร์ขึ้นดื่ม“ผมมีของขวัญปีใหม่มาให้ลุงด้วยนะครับ… ”มายน์ลุกขึ้นจากม้าหินอ่อน เดินกลับมาเอากระเช้าของขวัญปีใหม่ที่วางอยู่ในเบาะนั่งด้านหลัง หิ้วออกมาเป็นของฝากให้ลุงคราม“สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะครับ… ”“โอ๊ว… ขอบใจมาก อันที่จริงไม่ต้องลำบากซื้อมา แค่แวะมาลุงก็ดีใจแล้ว… ”“ไม่เป็นไรครับลุง… ”“แล้วนี่หนูพักที่ไหน”ลุงครามถาม… จากนั้นมายน์จึงเล่าให้ฟังว่าบิดาของตนซื้อสวนลิ้
“ค่ะ… หนาวมาสามสี่วันแล้วค่ะ เอ่อเดี๋ยวตอนเย็นคุณมายน์อยากกินอะไรบอกไว้ล่วงหน้านะคะป้าจะได้เตรียมทำอาหารไว้ให้… ”ขณะกล่าว กระแสลมหนาวพัดโชยเข้ามาพอดี สายลมหอบใบไม้แห้งกรอบร่วงปลิวไปตามทางเดินเสียงดังแกรกกราก“ไม่ต้องครับป้า… เดี๋ยวผมหากินเอง ตอนเย็นผมจะไปอัมพวาครับ… ไปบ้านเพื่อน… ”มายน์ไม่อยากให้ป้าแจ่มต้องยุ่งยาก…เพราะว่ามาคนเดียว หากินเองจะง่ายกว่า แถวนี้ก็มีร้านอาหารมากมาย และมายน์ก็ตั้งใจว่าจะแวะไปเยี่ยมพ่อของยุทธที่อัมพวา“ค่ะ… ถ้าคุณมายน์ต้องการอะไรเรียกป้าได้นะคะ”“ขอบคุณครับ… ”ในเวลาต่อมาแม้จะนานแล้วที่เคยได้มาเยี่ยมบ้านของยุทธ ตอนนั้นเรียนมหาวิทยาลัยปีสองแต่ถึงตอนนี้มายน์ก็ยังไม่เคยลืมบ้านครึ่งอิฐครึ่งปูนหลังย่อม ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนร่มรื่น มีแม่น้ำทอดยาวผ่านมาทางหลังบ้าน ตอนเย็นจะเห็นภาพพระอาทิตย์ตกดินลับลงตรงโค้งแม่น้ำใช้เวลาไม่นาน…ขับรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำคันหรูลัดเลาะผ่านสวนมะพร้าวและลิ้นจี่ของชาวบ้านในละแวกนี้ต่อมาอีกพักใหญ่ๆ มายน์ก็มาถึงบ้านของลุงครามอันเป็นจุดหมายตอนมาถึงประตูบ้านเปิดเอาไว้…มายน์ขับรถเข้ามาจอดใต้ต้นชมพู่ แผ่กิ่งก้านร่มครึ้มอยู่ข้างบ้าน สายตาสะ
มายน์ส่ายหน้า“อ้าว… แล้วมึงจะไปทำไมวะ”ยุทธยิ่งสงสัย “ที่กูจะไปก็เพราะว่าเมื่อสองเดือนก่อนพ่อกูเพิ่งไปซื้อสวนลิ้นจี่ที่บ้านแพ้วต่อจากเพื่อนเก่าคนนึง… ”“อ๋อ… ดีจัง… ”ยุทธเริ่มสนใจที่มายน์พูด“เออ… แล้วตอนนี้พ่อกูปลูกบ้านเอาไว้หลังนึง สร้างเสร็จแล้วด้วย เป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ตั้งใจว่าจะเอาไว้พักผ่อนในวันหยุดถ้าเบื่อกรุงเทพฯ ระหว่างนี้กูคงได้ไปแถวนั้นบ่อย”มายน์กล่าวถึงที่ไปที่มาที่ทำให้ต้องมาสมุทรสาครในอนาคต บ้านที่พ่อของมายน์เพิ่งปลูกเอาไว้อยู่ไม่ไกลจากบ้านของยุทธที่อัมพวา“ดีเหมือนกัน อัมพวากับบ้านแพ้วไม่ไกลกันว่ะ แถวนั้นบรรยากาศดีนะ… ”ยุทธกล่าวเสริม“เออ… ถ้ามึงไม่กลับบ้านงั้นเดี๋ยวกูจะแวะไปเยี่ยมลุงครามให้ก็ได้… ”มายน์กล่าวแสดงน้ำใจ“ขอบใจนะเพื่อน… ”ยุทธกล่าว…น้ำเสียงแสดงความซึ้งใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าเพื่อนต่างคณะคนนี้วันหนึ่งจะกลายมาเป็นรูมเมทที่สนิทสนมและกลายเป็นเพื่อนรักกันอย่างที่เห็น“ไม่เป็นไร… ”มายน์กล่าว รู้ว่าลึกๆ ในใจของยุทธก็ยังเป็นห่วงลุงครามอยู่เสมอ พ่อลูกยังไงก็ตัดกันไม่ขาดอีกสัปดาห์ต่อมามายน์กลับมาถึงบ้านที่กรุงเทพฯ เป็นบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ของครอบ














![[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


