ตอนที่ 5

“ค่ะ… หนาวมาสามสี่วันแล้วค่ะ เอ่อเดี๋ยวตอนเย็นคุณมายน์อยากกินอะไรบอกไว้ล่วงหน้านะคะป้าจะได้เตรียมทำอาหารไว้ให้… ”

ขณะกล่าว กระแสลมหนาวพัดโชยเข้ามาพอดี สายลมหอบใบไม้แห้งกรอบร่วงปลิวไปตามทางเดินเสียงดังแกรกกราก

“ไม่ต้องครับป้า… เดี๋ยวผมหากินเอง ตอนเย็นผมจะไปอัมพวาครับ… ไปบ้านเพื่อน… ”

มายน์ไม่อยากให้ป้าแจ่มต้องยุ่งยาก…

เพราะว่ามาคนเดียว หากินเองจะง่ายกว่า แถวนี้ก็มีร้านอาหารมากมาย และมายน์ก็ตั้งใจว่าจะแวะไปเยี่ยมพ่อของยุทธที่อัมพวา

“ค่ะ… ถ้าคุณมายน์ต้องการอะไรเรียกป้าได้นะคะ”

“ขอบคุณครับ… ”

ในเวลาต่อมา

แม้จะนานแล้วที่เคยได้มาเยี่ยมบ้านของยุทธ ตอนนั้นเรียนมหาวิทยาลัยปีสอง

แต่ถึงตอนนี้มายน์ก็ยังไม่เคยลืมบ้านครึ่งอิฐครึ่งปูนหลังย่อม ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนร่มรื่น มีแม่น้ำทอดยาวผ่านมาทางหลังบ้าน ตอนเย็นจะเห็นภาพพระอาทิตย์ตกดินลับลงตรงโค้งแม่น้ำ

ใช้เวลาไม่นาน…

ขับรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำคันหรูลัดเลาะผ่านสวนมะพร้าวและลิ้นจี่ของชาวบ้านในละแวกนี้ต่อมาอีกพักใหญ่ๆ มายน์ก็มาถึงบ้านของลุงครามอันเป็นจุดหมาย

ตอนมาถึงประตูบ้านเปิดเอาไว้…

มายน์ขับรถเข้ามาจอดใต้ต้นชมพู่ แผ่กิ่งก้านร่มครึ้มอยู่ข้างบ้าน สายตาสะดุดกับร่างสูงใหญ่กำยำของลุงครามที่กำลังนั่งยองๆ ขุดดินอยู่ข้างกอกล้วยข้างบ้าน

“สวัสดีครับลุงคราม… ”

มายน์กล่าวในทันทีที่เปิดประตูลงมาจากรถ สายตาจ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้มๆ เงยๆ ขุดดิน

“อ้าว… สวัสดีครับ… หนูมายังไงนี่… ”

ลุงครามหยัดร่างขึ้นเต็มความสูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร วางจอบในมือพิงไว้กับโคนต้นกล้วย จ้องมองผู้มาเยือนด้วยแววตาประหลาดใจ

มายน์ตะลึงมองเรือนร่างกำยำไปด้วยมัดกล้าม ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายวัยใกล้ห้าสิบปีจะยังดูกำยำและแข็งแรงมากจนหนุ่มๆ ก็ยังอาย

ดูเหมือนว่าการได้เจอกันคราวนี้…

ลุงครามดูหนุ่มและบึกบึนขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ เนื้อตัวของลุงครามดูแข็งแรงมาก

ที่มายน์เห็นก็เพราะว่าลุงครามนุ่งกางเกงขาก๊วยสีน้ำตาลบางๆ เพียงตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าไม่สวมเสื้อ อวดแผงอกกำยำ

อกและปั้นไหล่ลุงครามแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ มีเส้นขนสีดำเป็นแพแผ่กระจายสุดเซ็กซี่ปกคลุมทั่วอก เส้นขนบางส่วนเลื้อยลงมาที่ท้องแน่นไปด้วยลอนกล้ามสมกับที่ลุงครามเป็นผู้ชายพันธุ์ขน

มายน์มัวแต่ตะลึงมองหุ่นกำยำของลุงครามจนแทบลืมว่าเมื่อครู่ลุงครามถามอะไร

“เอ่อ… ผมตั้งใจแวะมาเยี่ยมลุงนี่แหละครับ… ช่วงนี้มหาลัยปิดเทอมแล้วครับ… ”

ชายหนุ่มกล่าว

“มานั่งก่อนครับ… เดี๋ยวลุงเข้าไปเอาน้ำมาให้… ”

ลุงครามกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปในบ้าน  

“ขอบคุณครับ… ”

มายน์มองตามแผ่นหลังบึกบึน ผิวสีน้ำตาลเข้มของลุงครามสะท้อนกับแสงแดดสาดมาปะทะร่างกำยำพอดี แลเห็นริ้วลายกล้ามเนื้ออาบไปด้วยสายเหงื่อเป็นมันเลื่อม แต่ช่างเป็นภาพที่งดงามสะดุดตาในความเป็นธรรมชาติของผู้ชายชาตรี

มายน์มองเพลินเหมือนตกอยู่ในภวังค์ พอรู้ตัวก็รีบชักสายตากลับมาเมื่อลุงครามลับหายไปหลังประตู

จากนั้นมายน์ก้าวเดินมานั่งรอที่บริเวณม้านั่งหินอ่อนสีขาวใต้ต้นชมพู่ ใกล้กับรถบีเอ็มฯ ของตัวเองที่ขับเข้ามาจอด

“ดื่มน้ำก่อนไอ้หนู… ”

ลุงครามเดินกลับออกมาพร้อมกับน้ำเย็นในขวด ยื่นมาวางลงตรงหน้าผู้มาเยือน