ตอนที่ 3

“ใช่…กูโกรธพ่อกูที่ขอหย่ากับแม่กู… ”

ยุทธเข้าใจว่าพ่อเริ่มก่อน…

คิดว่านั่นคือต้นเหตุของการแยกทาง แม้ว่าเหตุการณ์ในวันนั้นจะล่วงเลยมาเป็นปีแล้วก็ตาม แต่ดูเหมือนว่าทิฐิภายในใจของยุทธก็ยังไม่เคยลดน้อยลงเลยสักนิด

“บางครั้งการหย่ามันก็เป็นเรื่องของผู้ใหญ่… ซึ่งเราอาจจะไม่เข้าใจ ทุกคนล้วนมีเหตุผลของตัวเอง… ”

มายน์ให้ความเห็น เพราะไม่อยากให้ยุทธโกรธลุงครามมากไปกว่านี้ อันที่จริงเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว

“เออ… เหตุผล แต่กูคิดว่ามันเป็นเหตุผลของคนเห็นแก่ตัวมากกว่า… ”

ยุทธว่า

“ไหนๆ พ่อกับแม่มึงก็เลิกกันแล้วนี่นา กูว่ามึงต้องทำใจยอมรับเรื่องนี้… มึงก็โตพอที่จะเข้าใจชีวิตแล้วนะ วันหนึ่งเมื่อมึงมีความรักมีครอบครัวมึงอาจจะเข้าใจชีวิตคู่มากขึ้น”

มายน์กล่าว

“กูก็แค่สงสารแม่ที่โดนพ่อทิ้ง… ”

“แล้วตอนนี้ป้าเดือนแม่มึงเป็นไงบ้างวะ… ”

มายน์สงสัย เมื่อครั้งที่เคยไปเที่ยวบ้านของยุทธยังจำผู้หญิงตัวเล็กผิวขาวสวยและใจดีคนนั้นได้

“แม่กูมีผัวใหม่แล้ว… ”

ยุทธตอบ

“อ้าว… งั้นมึงจะโกรธลุงครามทำไมวะ”

มายน์ย่นหน้าผาก

“ก็พ่อกูเป็นตัวต้นเหตุขอหย่าแม่กูก่อน… ถ้าไม่หย่าแม่กูก็คงไม่มีผัวใหม่… ”

“เฮ้ย… พ่อมึงน่าจะมีเหตุผลนะ ว่าแต่ตอนนี้พ่อมึงมีเมียใหม่หรือยังวะ… ”

มายน์คิดว่าผู้ชายหล่อเข้มตัวใหญ่ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็มีเสน่ห์อย่างลุงครามคนนี้ น่าจะมีผู้หญิงมากมายเข้าหา ยิ่งถ้ารู้ว่าลุงครามเป็นพ่อหม้าย

“ยัง… พ่อกูไม่ได้แต่งงานใหม่”

ยุทธกล่าวไปตามที่รู้

“อ้าว… เป็นงั้นไป ว่าแต่มึงแน่ใจนะโว้ยว่าจะไม่กลับบ้าน… ”

มายน์ถามย้ำอีกครั้ง…

รีบเปลี่ยนเรื่องสนทนาออกจากครอบครัวของยุทธ ด้วยกลัวว่าอาจจะเป็นการเสียมารยาทเกินไปที่จะซักไซ้อะไรมากไปกว่านี้

“ไม่กลับ… ”

ยุทธส่ายหน้า ยังไม่เปลี่ยนใจ

“นึกว่ามึงจะกลับ… ตอนแรกกูคิดว่าถ้ามึงกลับบ้านอัมพวากูจะไปด้วย นั่งรถไฟกลับด้วยกัน กูตั้งใจว่าจะแวะไปเที่ยวบ้านมึงด้วยนะ ช่วงนี้กูคงได้ไปอัมพวาบ่อย… ”

ยุทธบอกถึงความตั้งใจที่คิดเอาไว้

“ไปทำอะไรวะ… กูเพิ่งรู้ว่ามึงมีญาติอยู่อัมพวาด้วย”

หัวคิ้วของยุทธชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย เพราะว่าที่ผ่านๆ มาเคยรู้แค่ว่าครอบครัวของมายน์ทำธุรกิจร้านค้าวัสดุก่อสร้างอยู่ที่กรุงเทพฯ มีอยู่หลายสาขา มายน์โชคดีที่เกิดและเติบโตมาในครอบครัวคนจีนมีฐานะ

“เปล่า… กูไม่ได้มีญาติที่อัมพวา”