ตอนที่ 1 ทางรอดสุดท้าย

ในซอยแคบที่ขนาบด้วยกำแพงปูนตะไคร่จับหนาเตอะย่านชานเมือง แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าเก่าๆ ส่องให้เห็นร่างระหงของ ปณิสรา หรือ เนย หญิงสาวในชุดเสื้อยืดพอดีตัวที่ขับเน้นทรวงอกอิ่มและส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างไม่ตั้งใจ เธอเดินเข้าไปในร้านขายของชำท้ายซอยซึ่งเป็นที่พึ่งสุดท้ายในยามที่กระเป๋าสตางค์แห้งเหี่ยว มือเรียวหยิบของใช้จำเป็นและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงตะกร้าด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะยื่นให้เจ้าของร้านด้วยฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อจากความประหม่า

“ทั้งหมดสี่ร้อยห้าสิบบาท” ป้าจัน เจ้าของร้านวัยดึกเอ่ยถามพลางคิดเงิน

“ค่ะ... แต่ป้าจ๊ะ งวดนี้หนูขอติดไว้ก่อนนะจ๊ะ” เนยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แทบจะกลืนหายไปในลำคอ

“ยอดเก่าที่ค้างไว้ตั้งแต่เดือนก่อนเอ็งยังไม่ได้เคลียร์ให้ป้าเลยนะนังหนู!” ป้าจันวางถุงพลาสติกลงบนเคาน์เตอร์ ใบหน้าบึ้งตึงแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“ถ้าหนูได้เงินจะรีบเอามาให้เลยนะป้า ช่วงนี้หนูเพิ่งตกงาน แม่ก็ยังเงินเดือนไม่ออก...”

“เห็นใจป้าบ้างซี ป้าก็ต้องเอาเงินไปหมุนซื้อของมาขายนะ”

“หนูขอโทษจริงๆ ค่ะป้า หนูขอ... ขอติดไว้อีกสักอาทิตย์ได้ไหมคะ แล้วจะรีบหามาให้” เนยพยายามอ้อนวอน ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความอับอาย

“แต่เดือนนี้เอ็งขอติดป้ามาสามรอบแล้วนะ!” เสียงป้าจันเริ่มแข็งจนคนเดินผ่านไปมาเริ่มเหลียวมอง

“ต่อไปนี้...ถ้าเอ็งไม่มีเงิน ก็ไม่ต้องมาเอาของเพิ่มแล้ว! ที่ป้าให้เครดิตทุกวันนี้ก็เพราะเห็นแก่พ่อเอ็งที่เสียไปหรอก!” เสียงตวาดแหวของป้าจันดังก้องร้าน ปณิสราทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับความอัปยศที่แล่นพล่านจนใบหน้าซีดเผือด มือเรียวสั่นเทายกขึ้นไหว้ท่วมหัวเพื่อขอความเมตตา ทว่าในวินาทีที่หยดน้ำตาแห่งความสมเพชตัวเองกำลังจะร่วงหล่น เสียงหวานที่คุ้นเคยก็แทรกขึ้นมา

“ไอ้เนยมันติดหนี้ป้าอยู่เท่าไหร่จ๊ะ?” หญิงสูงวัยหันไปหยิบเครื่องคิดเลขมากดอย่างรวดเร็ว

“รวมของวันนี้ด้วยก็สองพันห้าพอดี!” ป้าจันดีดเครื่องคิดเลข พร้อมปัดเศษ ก่อนจะกระแทกเสียงตอบ

“เอานี่จ้ะป้า... เดี๋ยวหนูจ่ายให้เพื่อนเอง” ธนบัตรใบละพันสามใบถูกควักออกมาจากกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรู ก่อนจะวางลงบนเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ เนยเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเงินด้วยความตกตะลึง

“ฟ่าง! แกมาซื้ออะไรเหรอ”

“แฟนให้แวะลงมาซื้อบุหรี่น่ะ” ข้าวฟ่างเพื่อนสนิทตอบสั้นๆ พลางหันมาส่งยิ้มให้

แสงไฟนีออนจากหน้าร้านสาดกระทบใบหน้าของสองสาว ข้าวฟ่างรับเงินทอนแล้วยื่นให้เพื่อน

“เอานี่...ฉันให้แกเอาติดตัวไว้”

“ฉันเกรงใจแกจังเลยฟ่าง”

“เอาเถอะน่า มีเมื่อไหร่ค่อยมาให้ฉันก็ได้” เงินห้าร้อยบาทที่เพื่อนยัดใส่มือมานั้นช่วยบรรเทาความเดือดร้อนได้เพียงชั่วคราว แต่สภาพของเพื่อนสนิทที่เปลี่ยนไปกลับสร้างคำถามมากมายในใจของปณิสรา

“ขอบใจนะ เซ็งเลยว่ะ ดันมาตกงานช่วงนี้ นี่ก็ใกล้จะเปิดเทอมอีกไม่กี่วันแล้วด้วย ไม่รู้จะหาค่าเทอมทันหรือเปล่า”

“แกไม่ได้กู้เงินเรียนเหรอเนย”

“ไม่ได้กู้หรอก ทำเรื่องไม่ทันน่ะ ตอนนั้นมันช่วงที่พ่อฉันเสียพอดี ถ้าพ่อยังอยู่ฉันคงไม่ลำบากขนาดนี้” ปณิสราถอนหายใจยาว กวาดสายตาสำรวจเพื่อนรักที่ดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ผิวพรรณที่ดูเปล่งปลั่งขึ้น เสื้อผ้าแบรนด์เนม และความมั่นใจที่แผ่ออกมา

“เอ่อฟ่าง... ช่วงนี้แกดูอู้ฟู่ขึ้นเยอะเลยนะ ไปทำอะไรมาวะ” ฟ่างชะงักไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์อย่างประณีตสั่นไหวเล็กน้อย เธอถอนหายใจออกมาหนักๆ เหมือนตัดสินใจจะเปิดเปลือยความลับที่ซ่อนไว้

“ฉันทำพวกคอนเทนต์แนวไพรเวทน่ะ... แต่เป็นแนวสิบแปดบวกนะ แกอย่าไปบอกใครเชียวล่ะ”

“หือยย!!! จริงดิ?” เนยทำตาโต หัวใจเต้นรัวแรง

“เอ่อ...แล้วมันต้องถึงขั้นไหนวะ ถึงจะได้เงินเยอะแบบแก อย่าบอกนะว่า...”

“อื้อ! ก็ประมาณนั่นแหละ แต่ฉันไม่ได้ทำคนเดียวหรอก ฉันทำกับแฟนน่ะ” ฟ่างตอบเสียงกระซิบกระซาบ รอยยิ้มจางๆ

“งั้น...แกพอมีเวลาคุยกับฉันหน่อยมั้ย เผื่อว่าฉันอยากทำบ้าง” ปณิสราตัดสินใจเอ่ยความประสงค์

“คิดให้ดีนะเนย!... สำหรับฉัน ถ้าไม่จนตรอกถึงขั้นไม่มีที่ซุกหัวนอนละก็ ฉันคงไม่เลือกทางนี้หรอก และอีกอย่างฉันก็ตัวคนเดียว ไม่ได้ต้องแคร์ใคร ส่วนแกยังมีแม่อีกทั้งคน”

“เฮ่อ!!...ตอนนี้ฉันก็ตัวคนเดียวไม่ต่างจากแกนักหรอก แม่รึ! ก็เอาแต่หลงผัวใหม่ ตั้งแต่พ่อเสียที่บ้านก็หมุนเงินไม่ทัน ชักหน้าไม่ถึงหลัง” ปณิสราระบายความอัดอั้น ความขมขื่นฉายชัดในดวงตา

“ถ้าแกสนใจจริงๆ แกไม่จำเป็นต้องทำแบบฉันก็ได้นะ แค่แนวเซ็กซี่หวาบหวิวหรือโชว์วับ ๆ แวม ๆ ก็พอ หรือไม่จะเป็นพวกแนวเต้นก็ได้นะ หุ่นแกสวยขนาดนี้ รับรองว่าเอฟซีคลั่งกันเป็นแถวๆ” สายตาของข้าวฟ่างกวาดมองเรือนร่างของเพื่อนอย่างชื่นชม

“แล้วต้องมันต้องโป๊แค่ไหนกันล่ะ”

“ก็เปิดเกือบหมดนั่นแหละ คนดูเขาต้องการอะไรที่มันถึงใจ ยิ่งถ้าเรากล้าเปิด ยอดคนดูมันก็ยิ่งพุ่งกระฉูด จากนั้นรายได้มันก็จะเข้ามาเอง”

ปณิสราอดไม่ได้ที่จะเอาห้องนอนของตัวเองไปเปรียบเทียบกับคอนโดหรูของข้าวฟ่าง ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งรู้สึกอับอายในความเก่าซอมซ่อ แม้เธอจะพยายามจัดห้องให้มิดชิดเพียงใด แต่มันก็ยังดูห่างไกลจากความหรูหราที่ควรใช้เป็นฉากหลังสำหรับทำคอนเทนต์หวาบหวิว

และสิ่งที่ทำให้เธอหนักใจยิ่งกว่าสภาพห้อง มันคือความไม่ปลอดภัยภายในบ้าน สามีใหม่ของแม่มักจะคอยส่งสายตาแปลก ๆ ที่ชวนให้ขนลุกมาให้อยู่เสมอ สายตาคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกคุกคามตลอดเวลา จนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวทำอะไรที่ล่อแหลมภายในบ้านของตัวเองเลย

“เอ่อ...ฟ่างฉันยังไม่มีสถานที่ถ่ายทำเลย”

“เฮ่ย!... ไม่ยาก ฉันให้แกยืมห้องก็ได้” ข้าวฟ่างบอกเสียงใส คำพูดนั้นเหมือนจุดไฟในใจที่มืดมิด ปณิสรานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จินตนาการไปถึงภาพตัวเองที่ต้องเปลือยต่อหน้ากล้อง ความหิวโหยและภาระที่แบกไว้กำลังเรียกร้องให้เธอโยนศักดิ์ศรีทิ้งไปเพื่อความอยู่รอด

“โอเค ถ้าฉันพร้อมจะบอกแกอีกทีนะ เดี๋ยวไลน์หา” ข้าวฟ่างยื่นมือมาโอบไหล่ของเพื่อนเบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นแต่กลับทำให้ปณิสรารู้สึกวูบโหวงในอก

“ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวแฟนจะรอนาน”

ปณิสราแยกกับข้าวฟ่างที่หน้าร้านขายของชำ ในหัววนเวียนอยู่กับศักดิ์ศรีที่เคยยึดมั่น เมื่อนึกถึงค่าเทอมและค่าใช้จ่ายที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทางเลือกที่ดูเหมือนจะขัดต่อศีลธรรมแต่นั่นก็เป็นทางรอดเดียวที่เธอมีในตอนนี้