14.คำสัญญาที่ให้ไว้

"ซ้อมให้น่วมแต่อย่าให้ตาย อย่าให้โดนอวัยวะสำคัญ เอาให้เจ็บระบมต้องนอนพักไปสักเดือน แล้วก็สอนมันด้วยว่าอย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก เผื่อพ่อแม่มันไม่สอนถึงได้ทำตัวระยำแบบนี้"

'คนผู้หญิงล่ะครับ'

"ซ้อมเหมือนคนผู้ชาย บอกมันด้วยทีหน้าทีหลังอย่าคิดทำร้ายผู้หญิงด้วยกันแบบนั้นอีก และนอกจากซ้อมห้ามมีใครแตะเด็กคนนั้นเด็ดขาด”

‘ครับ’

“บอกพวกของแกด้วย ถ้าฉันรู้ว่าเด็กนั่นโดนข่มขืนหรือลวนลามพวกมันจะเจออะไร"

'ครับนาย'

“เสร็จแล้วถ่ายรูปมาด้วยล่ะ”

‘ได้ครับ’

ปลายรับคำด้วยเสียงหนักแน่นแม้จะโดนนายจ้างแยกเขี้ยวใส่ ทว่าเพราะทำงานให้กันมานานอีกฝ่ายจึงรู้ดีว่าคนอย่างเขาไม่เคยพูดเล่น

และทำอะไรได้มากกว่าที่ออกปากพูดไปไกล

เห็นเที่ยวตามตูดหนูยิ้มต้อย ๆ แบบนี้แต่คนอย่างหวง ไคเฉิงตัวจริงนั้นโหดไม่แพ้นายใหญ่รุ่นพ่อ ในวงการของผู้มีอิทธิพลเขาออกจากเลือดเย็นและใจดำมาก

คนพวกเดียวที่จะใจดีด้วยมีไม่กี่คนเท่านั้น นั่นก็คือเพื่อน พี่ชายพี่สาว และตอนนี้ก็มีหนูยิ้มเพิ่มมา นอกนั้นเขาก็ไม่เคยปล่อยให้คนที่กวนตีนตัวเองรอดไปได้สักคน

กิจวัตรช่วงที่ชายหนุ่มยังอยู่ไทยของทั้งสองคนเป็นไปแบบนั้น เขามารับเธอไปกินข้าวด้วยกันแทบทุกวัน บางคราวก็พาไปเดินห้าง นั่งร้านเค้ก จิบกาแฟ ไปคาเฟ่แมว

กระทั่งไปเดินชมงานศิลป์ในพิพิธภัณฑ์ด้วยกันในวันหยุด

นับรวมที่คุยผ่านแชท โทรหา วิดีโอคอลและข้อความก่อนนอนเขาก็สามารถที่จะพูดได้เลยว่าเราคุ้นเคยกันมากขึ้น พิธีกรรมไอซ์เบรกกิ้งของไคเฉิงถือว่าได้ผลมากทีเดียว

เพราะเขาโยนตัวเองลงไปเป็นเหยื่อหลายครั้งจนเธอหมดความสนใจจะแกล้ง กระทั่งวันที่เขาจะต้องกลับแผ่นดินใหญ่ใกล้มาถึง ชายหนุ่มก็ชวนเธอไปรับประทานอาหารด้วยกันอีกครั้ง

แรกเริ่มยิ้มจะปฏิเสธและมาอีกทีวันสุดท้าย เธอบอกว่าเราเจอกันบ่อยไปแล้ว และเธอก็เริ่มเกรงใจแม่ที่กับบ้านช้าตลอด

ทว่าคนชั่วช้าอย่างเขาก็ยังมีไม้ตายล่อให้เธอมาเจออยู่ดี ไคเฉิงหยิบยื่นในสิ่งที่สัญญาไว้ตั้งแต่แรกไปให้ สุดท้ายหนูยิ้มถึงได้ยอมออกมาจากบ้านมาเจอกัน

จริง ๆ เขาได้รูปมาหลายวันแล้วล่ะ แต่ที่ยังพิรี้พิไรเพราะกำลังคิดอยู่ว่าจะให้เธอดูยังไงดี เพราะหากจะส่งให้ทางแชทภาพมันก็โหดเกินไป เขาก็ไม่รู้ว่าเธอจะรับไหวหรือไม่

คนของเขาทำตามคำสั่งแบบเป๊ะ ๆ ซ้อมเสียเด็กเวรสองคนนั้นหน้าตาบวมปูดดูไม่ได้ หากหลังจากนั้นไม่ได้ส่งโรงพยาบาลเขาคิดว่าคงช้ำในตาย

หนูยิ้มเป็นเพียงคนธรรมดา เธอเข้มแข็งก็จริงแต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะรับความรุนแรงได้มากแค่ไหน การที่นัดเธอมาในครั้งนี้มันก็ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเสียทีเดียวหรอก

แต่เขาอยากทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่เป็นอะไรหลังเห็นรูปแล้วมากกว่า

“พร้อมแล้วหรือยังคะ” เสียงทุ้มถามขึ้นหลังจากที่เราสองคนมานั่งอยู่ที่บาร์เครื่องดื่มของโรงแรมที่เขาพักอยู่ ดวงตาคมดุมองเสี้ยวหน้างามของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกันอย่างเป็นห่วง

มือสั่น ๆ ของเธอไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเขาไปได้

“พร้อมค่ะ” ทว่าเมื่อถามไปแล้วหนูยิ้มกลับหันมาสบตากับเขาตรง ๆ แววตาเด็ดเดี่ยวนั้นทำให้ไคเฉิงเบาใจไปได้ว่าเธอเองก็ไม่ใช่เด็กสาวเปราะบาง

อดคิดไม่ได้ด้วยว่าเด็กคนนี้ช่างแข็งแกร่งเหมาะอย่างยิ่งที่จะเป็นซ้อใหญ่ตระกูลหวงด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่เขาเป็นน้องคนเล็กแถมยังเป็นลูกเมียน้อยที่พ่อชังน้ำหน้า

“ค่ะ หนูเอาโทรศัพท์ของเฮียไป” เขาว่าพลางยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้ ด้านยิ้มก็รับมันมาก่อนที่บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่จะเงียบลง

ไร้ซึ่งบทสนทนาใด ๆ มีเพียงเสียงเพลงเบา ๆ ที่เปิดคลออยู่ในบาร์สุดหรูของโรงแรมห้าดาวใจกลางกรุงเทพมหานคร เด็กสาวบีบโทรศัพท์ของเขาแน่นจนมือแดง

ทว่าสายตายังคงมองใบหน้าบวมช้ำนิ่งไม่ละไปไหน

เธอไล่มองรอยช้ำทุกจุดอย่างช้า ๆ แม้ว่าตอนที่เห็นสภาพย่ำแย่ของทั้งสองคนสามัญสำนึกที่อยู่ข้างในจะพาให้รู้สึกผิด แต่ยิ้มจำสีหน้าของพวกมันตอนที่วางยาเธอได้เป็นอย่างดี

มันทั้งสองคนไม่ใช่แค่คนใดคนหนึ่ง

ช่วยกันทำชั่วคนละไม้ละมือ ตั้งใจลากเธอที่ไม่รู้จักหรือมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนลงนรก สีหน้าในตอนนั้นไม่มีความปรานีหรือฉุกใจสงสารเธอเลยสักนิด สมควรแล้วที่โดนหนักขนาดนี้

“คนผู้หญิงไม่ได้ชื่อแซมมี่แต่ชื่อลิลลี่ ส่วนคนผู้ชายก็ไม่ได้ชื่อแบงค์แต่ชื่อริว ที่มาแนะนำตัวเองกับหนูแบบนั้นก็คงเพราะตั้งใจให้หนูหาตัวมันไม่เจอ”

“ถ้าหนูไม่เจอเฮียไค ก็คงเป็นอย่างนั้นจริง ๆ แหละค่ะ” ยิ้มเอ่ยด้วยความคับแค้นปนสะใจขณะที่ยื่นโทรศัพท์กลับให้เขา เธอหันมาคว้าแก้วไวน์แดงของตัวเอง

เธอยกขึ้นซดเข้าไปอึกใหญ่ไม่ใส่ใจรสชาติฝาดที่บาดลึกในลำคอ ขอแค่มันดับอาการแย่ ๆ ตอนนี้ไปได้บ้างก็พอ

“ถ้าบอกว่าโดนข่มขืน แต่เอ่ยชื่อคนทำผิดก็คงไม่มีใครเชื่อแล้ว พอหนูไม่มีพาวเวอร์โรงแรมระดับนั้นก็คงจะช่วยพวกมันปิดข่าว ภาพกล้องวงจรปิดก็คงหายเกลี้ยงเพราะกลัวชื่อเสียงโรงแรมเสียหาย” พูดไปเธอก็หัวเราะขมขื่นไป

รู้สึกสาแก่ใจที่ได้เห็นว่าคนที่ทำร้ายตัวเองสะบักสะบอมย่อยยับ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่างเปล่ากลวงโบ๋เหมือนมีหลุมขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าอก

ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ทำไมเธอจะต้องมานั่งรู้สึกผิดแค่เพราะทำร้ายพวกมันกลับ ก็เห็นอยู่ว่าราคาของการเป็นคนจิตใจดีมันต้องจ่ายด้วยอะไร แต่สุดท้ายก็ทำเมินไม่รู้สึกไม่ได้เสียที

สิ่งที่ยิ้มพูดออกมามันไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งในความคิดของไคเฉิง ขนาดเขามีอำนาจเงินมากมาย มีเส้นสายกับมาเฟียฝั่งไทย กว่าฟุตเทจจะมาถึงมือฝ่ายนั้นก็อิดออดอยู่นาน

นี่ขนาดว่าเฮียแฝดช่วยด้วยนะ

ได้มาแล้วเขาถึงได้รู้ว่าเด็กสองคนนั้นเป็นพวกลูกหลานนายทหารยศใหญ่ เพราะแบบนั้นศาลเตี้ยที่เขาใช้จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

เด็กพวกนั้นถูกขู่เอาไว้แล้วด้วย ว่าดันไปเล่นกับเด็กของผู้มีอิทธิพลที่ให่พอกับพ่อตัวเอง โดนกระทืบแล้วก็ให้จบกันไป หากปริปากพูดอะไรรับรองว่าได้ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงก่อนถึงมือพ่อแม่แน่นอน

“มันจบแล้วค่ะ พวกมันได้รับผลกรรมแล้วและจะไม่กล้ามายุ่งกับหนูอีก” มือหนาแตะเข้าที่หลังมือของเธอ น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นปลอบโลมเด็กสาวที่กำลังมือสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยหนู”

“บอกแล้วว่าจะจัดการให้ก็ต้องจัดการให้สิคะ” เขารู้ว่าเธอกำลังรู้สึกไม่ดี จึงอยากให้รับรู้ว่ายังมีเขาอยู่ตรงนี้คอยเป็นที่พึ่งพิง

“หนูดีใจที่ได้เจอกับพี่ไคนะคะ” ดวงตาหม่นเศร้าแดงก่ำคล้ายจะร้องไห้เต็มทีหันกลับมาสบกับเขาอีกครั้ง รอยยิ้มเจ็บปวดของคนที่เพิ่งจรดริมฝีปากดื่มไวน์แดงทีเดียวหมดแก้วปรากฏขึ้นต่อสายตาคมกริบ

“เฮียก็ดีใจที่ได้เจอหนูยิ้มค่ะ”

ดวงตาดุกะพริบช้า ๆ ไล่มองเสี้ยวหน้าหวานหยดไม่แพ้พี่สาวอย่างละเมียดละไมขณะที่เอ่ยประโยคนั้น เขาไม่คิดจะชวนเธอคุยเรื่องที่ออสเตรเลียอีก

สุดท้ายจึงยกเรื่องไวน์ขึ้นมาเปลี่ยนประเด็น

“หนูเคยลองไวน์โรเซ่แล้วหรือยังคะ”

“เคยลองครั้งนึงค่ะ อร่อยดี” ใบหน้าสวยพยักขึ้นลงเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมองขาตัวเองเหมือนเดิม วูบหนึ่งของการกะพริบตาเขาเห็นหยาดน้ำหนึ่งหยดร่วงหล่นลงไปกระโปรงของเธอ

มันพาให้หัวใจคนมองหล่นวูบไปด้วย

หนูยิ้มกำลังร้องไห้ เธอกำลังปล่อยน้ำตาให้ไหลหล่นลงบนกระโปรงเงียบ ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตั้งใจหรือกลั้นไม่ไหวแล้วกันแน่ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรมันก็ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งมองอยู่รู้สึกเหมือนโดนไฟลนหลัง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นน้ำตาของเธอ

และมันทำให้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าต่อให้จะเป็นเด็กที่เข้มแข็ง แต่หนูยิ้มก็เพิ่งอายุแค่ยี่สิบปี เธอจะรับเรื่องพวกนี้ได้มากแค่ไหนกัน

“ไปข้างบนกันเถอะค่ะ”