13.ตัวแสบ

“จอดตรงนี้แหละค่ะเฮียไค เดี๋ยวหนูนั่งวินเข้าไปเอง”

“ไม่ให้เข้าไปส่งที่บ้านเหรอคะ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ หนูยังไม่อยากให้แม่เห็นว่ามีคนมาส่ง” เด็กสาวส่ายหน้าดิกยามที่เขาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ยิ้มยังใช้น้ำเสียงสุภาพเพราะอยากให้เขาเข้าใจว่าให้เข้าไปส่งไม่ได้ และนี่เป็นเรื่องซีเรียสมากสำหรับบ้านเธอ

“แม่หวงเหรอ”

“ก็มีกันแค่สองคนนี่คะ” แม้ว่าในความเป็นจริงจะเป็นการพูดไปเรื่อยแบบมีความจริงปนนิดหน่อย เพราะอันที่จริงแม่เย็นไม่ดุอย่างที่บอกเขาเลย

ท่านออกจะปล่อยและสอนให้ระวังตัว ใช้ชีวิตอย่างฉลาดด้วยซ้ำ แต่ถ้าเธอไม่เกรงใจแม่ตัวเองแล้วใครมันจะมาเกรงใจ คนอื่นจะปฏิบัติกับเรายังไง มันก็อยู่ที่เราปฏิบัติกับตัวเองอย่างไร

ยิ้มคิดแค่นั้นทว่าเธอไม่รู้ว่ามันดันไปแตะอะไรบางอย่างในหัวใจของไคเฉิงเต็ม ๆ ไม่ใช่ความรู้สึกโกรธที่โดนปฏิเสธ ไม่ใช่ความอยากเอาชนะ แต่เป็นความรู้สึกสนใจที่มีมากขึ้น

เขาชอบเวลาเธอกล้าพูดสิ่งที่ต้องการออกมาตรง ๆ และไม่แสดงความกลัวออกมาเห็น ไม่ว่าจะวันนี้หรือวันแรกเธอก็พูดชัดถ้อยชัดคำไม่กระมิดกระเมี้ยน

ยิ้มเป็นคนที่มีจุดยืนของตัวเองและไม่ยอมให้ใครข้ามเส้นอย่างน่าชื่นชม ชอบที่สุดคือเธอไม่มานั่งอธิบายเพิ่มยืดยาวเพื่อให้เขาสบายใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นด้วย

หนูยิ้มไม่ได้เป็นแมวน้อยเหมือนหน้าตา แต่เป็นแมวดำที่น่าค้นหา คิดได้แค่นั้นเขาก็พลันมองเธอตาเยิ้ม

ไคเฉิงไม่อยากเชื่อเลยว่าช่วงเวลาตกหลุมรักของตัวเองจะเป็นแบบนี้ เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ

“...แต่เฮียกลัวหนูมีอันตรายนี่คะ”

“ไม่เป็นไรหรอก หนูนั่งวินเข้าบ้านทุกวันมาตั้งแต่เด็ก ขอโทษนะคะที่เสียมารยาท” เธอยกมือไหว้เขา เพราะรู้ว่าถึงมีเหตุผลแต่มันก็ยังดูเสียมารยาทอยู่ดี

วันนี้เขาพาไปเลี้ยงข้าวจนพุงกางแต่เธอกลับไม่ให้ไปส่งที่บ้าน ให้เข้าไปกินน้ำสักแก้วก็ยังไม่ได้

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณแม่คุณยายของเฮียก็คนไทยพี่เข้าใจ”

“ขอบคุณที่พาหนูไปกินข้าวและมาส่งนะคะ”

“ยินดีค่ะ เอ่อ…หนูยิ้มคะ”

“คะ?”

“เราจะได้เจอกันอีกไหม”

“เฮียไคอยากเจอไหมคะ” เด็กสาวหันมากะพริบตาใส่ เธอยิงคำถามกลับ สายตาไม่ได้คาดหวังคำตอบเหมือนเดิม คล้ายกับว่ากำลังรอว่าเขาจะตอบอะไร

ทว่าการจับผิดกลับต้องล้มเหลวอีกครั้งเมื่อไคเฉิงพยักหน้าอย่างซื่อตรง

“เฮียอยากเจอหนูยิ้มอีกค่ะ”

“งั้นก็ได้เจอค่ะ”

หลังจากที่บอกเขาไปแบบนั้น เด็กสาวก็ลงจากรถของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลาย ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่รู้แค่ไม่เหมือนเดิม

เธอไม่ได้กลัวเขาเหมือนเมื่อคืนวานแล้ว เมื่อกี้ก็เพิ่งบอกว่าจะเจอกับเขาอีกด้วย เวลาแค่เย็นเดียว ไคเฉิงทำอะไรกับหัวใจของเธอกันนะ

“พี่ ไปร้านเจ๊เย็นค่ะ”

ในความคิดฟุ้งซ่าน มือขาวโบกเรียกวินมอเตอร์ไซต์ที่รู้จักกัน ขึ้นไปนั่งด้านหลังคนขับและหันกลับมาโบกมือให้เขา เมื่อเห็นว่าเงาราง ๆ ของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยโบกมือกลับ รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็พลันแย้มบานบนใบหน้าสวย

โทรศัพท์ในมือสั่นครืด เมื่อกดดูก็พบว่าเป็นข้อความของเขาซึ่งส่งมาขอบคุณที่เธอพาไปลองชิมอาหารอร่อย ๆ และหวังว่าจะได้ไปกินด้วยกันอีก

ก่อนจะส่งประโยคสุดท้ายมาว่าวันนี้เธอน่ารักมากแม้ว่าจะไม่ได้แต่งหน้า

เป็นเรื่องปกติธรรมดาของคนมีมารยาทที่จะขอบคุณ หรือจะชมกัน ทว่านั่นกลับทำให้หัวใจของเด็กสาวหัวแข็งอย่างยิ้มพลันสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้

“อย่าประทับใจง่ายเกินไปสิยิ้ม” เธอต้องเตือนตัวเองแบบนี้หลายครั้ง ถึงจะไม่เห็นว่าเขาทำอะไรเป็นพิเศษแต่ไคเฉิงก็อายุมากกว่าเป็นสิบปี เขาต้องมีลูกล่อลูกชนอย่างที่เด็กอย่างเธอตามไม่ทันอยู่แล้ว

แค่นี้ก็ข้ามขั้นกันไปหลายอย่าง ถึงมาเจอกันอีกครั้งแล้วเขาจะไม่ได้แตะแม้แต่ปลายก้อยก็เถอะ แต่ผู้ชายตอนที่อยากได้ก็เป็นอย่างนี้กันหมดไม่ใช่เหรอ เธอจะไว้ใจเขาได้แค่ไหนกัน

ยิ้มคิดแบบนั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าในรถออดี้คันหรูตอนนี้กำลังเริ่มสัมผัสได้ถึงวิกฤติที่ก่อตัวอยู่ไม่ไกล มือหนาลูบที่ท้องของตัวเอง สีหน้าบ่งบอกได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวด

เขาส่ายหน้าให้กับตัวเองเพราะรู้ว่ามันคือความแสบร้อนจากการกินอาหารเผ็ดเกินกว่าที่เคยกินมาตลอด ถึงจะรู้ว่ากินแบบนั้นต้องได้มีถ่ายท้องแน่นอน แต่ไคเฉิงไม่คิดว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้

ลมร้อนถูกเป่าออกมาทางปาก มือหนาหยิบแก้วน้ำปั่นใส่โยเกิร์ตที่เธอแนะนำให้ซื้อขึ้นมาดูดอึกใหญ่เพื่อบรรเทาอาการ ไคเฉิงยิ้มให้กับตัวเองที่วันนี้ไปทำอะไรที่ไม่เคยทำ

ไม่เสียใจที่ได้ลองอาหารที่หนูยิ้มชอบเพราะเขาก็ชอบเหมือนกัน ชอบทั้งอาหารชอบทั้งเธอ

“แกล้งแรงเลยนะคนสวย”

เขาวางแก้วน้ำหวานนั้นลงตรงที่วางแก้วขณะที่เอ่ยถึงคนที่เพิ่งลงไปจากรถ จริง ๆ ก็ตั้งใจปล่อยให้เธอแกล้งตั้งแต่เห็นพริกในจานส้มตำแล้ว แต่ในเมื่อมันอร่อยถึงจะลำบากตูดไปหน่อยก็ถือว่าได้กำไร

อย่างน้อยวันนี้ก็ได้เห็นว่าหนูยิ้มผ่อนคลายขึ้น ไม่ได้กลัวเขาเหมือนอย่างวันแรก ไม่ได้มีสายตาระแวงตลอดเวลาเหมือนครั้งที่สองที่เจอกัน

ถึงยิ้มจะเก็บอาการได้อย่างแนบเนียนทว่าเธอก็ยังเป็นเด็กสาวอายุยี่สิบ โตเกินวัยแค่ไหนก็ยังไม่เนี๊ยบจนจับไม่ได้หรอก หากยังมีเหลือเขาต้องสัมผัสหรือได้เห็นบ้างแล้ว

ถือว่าการละลายพฤติกรรมโดยเอาตัวเองลงไปเป็นเหยื่อนั้นได้ผล ถึงคืนนี้อาจจะต้องนอนในห้องน้ำก็เถอะ

ตืด ตืด ตืด

ทว่าขณะที่กำลังชื่นชมความเก่งกาจแสบสันของเด็กสาวอยู่ในใจ จู่ ๆ โทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้คอนโซลก็พลันสั่นครืด เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นคนของเขาที่สั่งให้ไปทำงานสำคัญชิ้นหนึ่งไกลถึงออสเตรเลีย

งานที่ว่านี้เกี่ยวข้องกับแม่ตัวขาวที่เพิ่งแกล้งเขาไปด้วย

"ว่ายังไง" เสียงเข้มกรอกผ่านสาย รอยยิ้มเมื่อครู่เลือนหายไปฉับพลัน ร่างลูกชายคนเล็กของตระกูลหวงกลับมาประทับอีกครั้ง หลังจากที่แปลงร่างเป็นหมาโกเด้นท์กระดิกหางใส่เธอมาตลอดทั้งเย็น

'ได้ตัวแล้วครับ นายจะให้ผมทำยังไง'