11.เดทแรก

แม้ตัดสินใจแล้วว่าจะทำความรู้จักกับเขา แต่ยิ้มก็ไม่ได้คิดว่าไคเฉิงจะเริ่มในเย็นของวันถัดไปทันที

เด็กสาวในชุดนักศึกษาหรี่ตามองรถออดี้สีขาวที่เคลื่อนใกล้เข้ามา ก่อนจะสลับไปอ่านข้อความจากแชทที่ส่งมาว่าจะชวนไปกินข้าว

เรื่องกินข้าวน่ะเข้าใจเพราะเราก็คุยกันมาก่อนแล้วตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะทำความรู้จักกัน แต่เขาจะให้เธอไปทั้งที่สภาพหน้ายมจากการเรียนและเข้าแล็ปมาทั้งวันเนี่ยนะ

เธอในตอนนี้สวมชุดนักศึกษากระโปรงพลีสยาวคลุมเข่า เข้าชุดกับรองเท้าแตะหูคีบและถุงเท้าสีดำที่ไม่เข้ากันสักนิด ดีที่ได้รู้ก่อนเขามาถึงจึงพอมีเวลายืมรองเท้าโลฟเฟอร์ที่ญารินมีติดรถอยู่

แต่ยังไงก็ยังมอมเกินกว่าจะไปไหนอยู่ดี

เขาคิดอะไรนะถึงมานัดเอาตอนบ่าย แล้วเธอเอง…ทำไมไม่บอกไปว่าไม่ว่างไม่งั้นเรื่องก็จบแล้ว นี่สาระแนบอกเขาว่า ‘ว่างค่ะ’ แล้วก็ต้องมายืนเอาทิชชูเปียกเช็ดหน้าเมือก ๆ กลางอากาศร้อนหน้ามหา’ ลัยแบบนี้

เมคอัพอันน้อยนิดที่แต่งมาเมื่อเช้าไหลหายไปหมดแล้ว จะทาของใหม่ก็คงเป็นคราบน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

“รอนานไหมคะ” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นตามด้วยเสียงปิดประตู

จังหวะที่เขาลงจากรถเรียกสายตาจากนักศึกษาที่เดินไปเดินมาได้อย่างล้นหลาม ยิ้มนึกดีใจที่เย็นนี้เพื่อนสนิทติดธุระกับที่บ้าน เพราะหากญารินเห็นหน้าเขาคืนนี้เธอโดนซักจนซีดแน่

“ไม่นานมากค่ะ” ว่าพลางยิ้มแห้ง ดวงตาที่เคยกลมโตยิบหยีเพราะโดนแดดตอนบ่ายแก่แยงตา เธอมองเขาไม่ชัดนักแต่รู้แค่ว่าไคเฉิงใส่เสื้อโปโลสีครีมเข้าชุดกับกางเกงสกินนี่สีน้ำตาล

มีรอยสักที่คอเล็ดลอดออกมาจากปกเสื้อเล็กน้อย

มันก็น่าให้คนมองอยู่หรอก ถึงจะดูน่ากลัวในความรู้สึกของเธอแต่เขาก็เป็นผู้ชายที่หล่อมากคนหนึ่ง หุ่นก็ดีตัวก็สูง อะไรทำให้หลงผิดมาชอบเด็กกะโปโลอย่างเธอกัน

ไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า

“ขึ้นรถเถอะค่ะ หนูร้อนแย่แล้ว” ทว่าขณะที่กำลังคิดแบบนั้น เขาก็หันไปเปิดประตูข้างคนขับให้เธอขึ้นไปนั่ง

กลิ่นหอม ๆ และลมแอร์เย็น ๆ ที่แผ่ออกมาด้านนอกพาให้ตัวของยิ้มล่องลอยเข้าไปนั่งด้านในทันที เธอหันมาทันได้เห็นว่าเขายิ้มมองเธอเอาหน้าแดง ๆ จ่อกับแอร์อย่างเอ็นดู

ไม่นานก็ปิดประตูแล้วกลับมานั่งที่ตำแหน่งคนขับ

“ดีขึ้นไหม”

“ดีขึ้นค่ะ เหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลย”

“ขนาดนั้นเลยนะ”

“ขนาดนั้นสิคะ ข้างนอกร้อนอย่างกับนรก แล้วนี่…เราจะไปกินที่ไหนกันเหรอคะ”

“ไปร้านประจำผมกันไหม เป็นร้านอาหารไทยที่ผมไปกินกับคุณยายบ่อย ๆ” คำว่าร้านประจำของเขาขอเดาเอาไว้ก่อนเลยว่าระดับนี้คงไม่กินอาหารข้างทาง ร้านประจำที่ว่าคงดูดีพอตัว

แต่มันสมควรแล้วเหรอที่เธอในตอนนี้จะเดินเข้าไปในร้านแบบนั้น แถมเดินเข้าไปในชุดนักศึกษาด้วย หน้าเขาจีนจ๋าหน้าเธอไทยจ๋าขนาดนี้

ไม่มีใครคิดอะไรดี ๆ หรอก เขาจะคิดว่าเป็นเด็กเสี่ยกับเสี่ยเสียมากกว่า แถมเป็นเด็กเสี่ยที่ไม่สวยและมอมแมมมาก เขาจะพาลโดนนินทาว่าตาต่ำไปด้วยที่มีเธอเดินข้างกาย

“เอ่อ…ร้านหรูอยู่ใช่ไหมคะ”

“ธรรมดาค่ะ”

“อยู่ในห้างไหม”

“ในโรงแรมค่ะ แต่เป็นโรงแรมที่อยู่ใกล้กับบ้านของคุณยายผมนะ ไม่ใช่โรงแรมที่พักอยู่ตอนนี้”

“โรงแรมห้าดาวหรือเปล่าคะ”

“ก็…ใช่ค่ะ แต่ไม่ใช่พวกไฟน์ไดน์นิ่งอะไรแบบนั้นนะ เป็นร้านปกติธรรมดาแต่อร่อยมากค่ะ”

ว่าแล้วไง ร้านอาหารไทยในโรงแรมห้าดาวเอาอะไรมาธรรมดา ธรรมดาของเขาแต่คนระดับเธอเดินเข้าไปแล้วจะสะดุดเท้าตัวเองหน้าคว่ำน่ะสิ

ยิ้มหน้าเครียดขึ้นมาทันควัน ครั้นจะเอาเครื่องสำอางมาเติมในตอนนี้ในกระเป๋าก็มีแค่แป้งฝุ่น ลิปมันเปลี่ยนสีและดินสอเขียนคิ้ว เติมไปก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นขนาดนั้นหรอก

เธอดูโกโรโกโสเกินไปจริง ๆ ไม่น่ารับนัดเลยให้ตาย

‘เอาไงดีวะ’ เด็กสาวได้แต่คิดอยู่ในใจ ทว่าเธอไม่รู้ว่าสีหน้านั้นอยู่ในสายตาของเขาด้วย

“หรือหนูอยากทานอย่างอื่นคะ เดี๋ยวผมพาไป”

“ได้ทุกอย่างเลยเหรอคะ” แววตาเป็นประกายเรียกรอยยิ้มจากเจ้าของรถได้อยู่หมัด เขาชมเธออยู่ในใจอยู่แล้วว่าขนาดข้างนอกร้อนจนเหงื่อแตกพลั่กและไม่แต่งหน้าก็ยังสวย

ยิ่งเวลาทำตาแบบนี้ก็ยิ่งน่ารัก

“ค่ะ ได้ทุกอย่างเลย” อยากกินอะไรเขาก็พาเธอไปกินได้ทั้งนั้น แพงแค่ไหนก็พาไปได้

“คุณไคเคย…”

“เฮียไคค่ะ เรียกเฮียไคก่อน” แต่การจะตามใจเธอมันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน

“...เฮียไคเคยทานอาหารอีสานไหมคะ”

“What is อีสานคะ?”

“Northeast ค่ะ”

“ตะวันออกเฉียงเหนือใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“ไม่เคยกินค่ะ เคยกินแต่อาหารภาคกลาง”

ไคเฉิงเป็นลูกครึ่งไทย – จีนก็จริงแต่เกิดและโตที่จีน ถึงมาไทยบ่อยแต่ก็ไม่ได้มีโอกาสกินอาหารโลคอลขนาดนั้น ส่วนใหญ่อาหารที่ได้ลองก็เป็นอาหารแบบที่ชาวต่างชาติกินทั่วไป

พวกเฮียแฝดเองก็ดูไม่ค่อยชอบกินอะไรแปลก ๆ ถ้าไม่กินอาหารไทยแบบนั้นก็จะกินพวกอาหารตะวันตก หรือไม่ก็อาหารเหลาในภัตตาคารไปเลย

คุณยายของเขาเองก็เป็นคนภาคกลาง เป็นผู้ดีเก่าที่กินแต่อาหารตำรับชาววัง อาหารที่เธอบอกลืมไปได้เลย

“ทานไหมคะ เดี๋ยวหนูพาไปร้านอร่อย” รอยยิ้มสวยเจิดจ้าขึ้นฉับพลัน พาให้คนที่ยังเดาไม่ออกว่าอาหารอีสานคืออะไรพยักหน้ารับเหมือนโดนมนตร์สะกด

“ไปค่ะ”

“โอเค้ เดี๋ยวหนูบอกทางนะคะ”

“โอเคค่ะ” ไคเฉิงตอบรับอย่างว่าง่าย โดยที่ไม่เห็นว่าคนชวนอย่างเธอซ่อนรอยยิ้มร้ายเอาไว้อย่างแนบเนียน อย่าหาว่าเธออย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ขอแกล้งกลับที่นัดกะทันหันหน่อยเถอะ

อยากรู้เหมือนกันว่าคุณพี่เขาจะไปได้ไกลสุดแค่ไหนกัน คนจีนได้กินปลาร้าก็วันนี้แหละ