LOGIN“ที่นี่เหรอคะ”
“ใช่ค่ะ ที่นี่แหละร้านประจำของหนูกับเพื่อน”
เด็กสาวตอบด้วยใบหน้าชื่นบาน ตอนแรกกะจะเขาพาไปร้านโปรดจริง ๆ อยู่หรอก แต่ดันเกิดสงสารพ่อเจ้าประคุณที่จะต้องมานั่งร้านส้มตำข้างทางขึ้นมา
สุดท้ายจึงเปลี่ยนใจไปเลือกร้านที่อร่อยน้อยกว่าแต่มีแอร์แทน เพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องนั่งกินของเผ็ดแบบร้อน ๆ
ยิ้มเดินนำเขาเข้าไปในร้าน ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะตัวในสุด เพื่อที่ไคเฉิงจะได้มีความเป็นส่วนตัวตอนกินสักหน่อย
“ไกลจากมหา’ ลัยอยู่นะคะเนี่ย” เขาว่า
“ญารินขับรถพามากินบ่อยน่ะค่ะ”
“คนที่หนูเล่าว่าเป็นเพื่อนสนิทใช่ไหมคะ ชื่อญารินเหรอ”
“ใช่ค่ะ คนนั้นแหละ งั้นเราสั่งกันเลยดีไหมคะพี่เขามารับออเดอร์แล้ว”
“หนูสั่งเลยค่ะ เอาเมนูที่หนูชอบกิน”
“งั้นเอาตำซั่วปูปลาร้าใส่พริกแห้งครึ่งช้อนค่ะ แล้วก็เอาลาบหมู น้ำตกเนื้อ ต้มแซ่บกระดูกหมู ตับหวาน คอหมูย่าง แล้วก็ข้าวเหนียวสองค่ะ”
และแม้ว่าจะตั้งใจแกล้งเขาแต่ยิ้มก็ยังมีมนุษยธรรมมากพอที่จะไม่สั่งให้เผ็ดในระดับที่ตัวเองเคยกิน เขาบอกเธอบนรถว่ากินเผ็ดได้ก็จริง แต่เธอก็ไม่รู้ว่ากินเผ็ดได้ของเขานั้นมันขั้นไหน
เกิดสั่งเผ็ดเกินไปแล้วท้องไส้พัง ต้องเข้าโรงพยาบาลมันจะยุ่ง เธอก็ไม่ติดเล่นขนาดนั้นหรอก แค่ครึ่งช้อนนี่ก็ไม่รู้จะไหวหรือเปล่าแล้ว
ก็ช้อนที่ว่ามันคือทัพพีที่แม่ค้าใช้คนในครก
“รอสักครู่นะหนู เดี๋ยวป้าเอาแก้วกับน้ำแข็งมาให้ น้ำขวดหยิบได้เลยนะ”
“โอเคค่ะ”
“หนูสั่งคล่องมากเลยนะ ผมไม่เห็นหนูอ่านเมนูเลย” เขาดูทึ่ง ทว่าเรื่องจริงนั้นไม่ได้มีอะไรน่าทึ่งเลยสักนิด เพราะเธอสั่งแบบนี้ทุกครั้งที่มากินส้มตำกับญาริน
จะไม่คล่องได้ยังไงในเมื่อกินเมนูเดิมทุกร้านที่ไป
“สั่งบ่อยน่ะค่ะ เมนูประจำ”
“ถึงว่า”
สิ่งที่น่าทึ่งมากกว่าก็คือเขาดูกลมกลืนกับที่นี่สุด ๆ ทั้งที่ทั้งตัวที่ใส่มานั้นเอาแค่เสื้อกับกางเกงก็คงจะเป็นแสนแล้ว ไม่นับนาฬิกาโรเล็กซ์กับสร้อยคอที่ก็ไม่น่าจะราคาถูก ๆ
นี่ยังไม่รวมใบหน้า ผิวพรรณเอยใด ไหนจะรอยสักที่ปีนออกนอกคอเสื้ออีก เขาดูเป็นสิ่งเดียวในที่แห่งนี้ที่ดูลักชัวรี่มาก
อาจเป็นเพราะไคเฉิงดูไม่ได้เหยียดสถานที่ ไม่ได้ตื่นเต้นออกนอกหน้าจนดูเหมือนทำเพื่อเอาใจ แต่ดวงตาของเขากำลังมองรูปอาหารที่อยู่บนฝาผนังอย่างตื่นตาตื่นใจแบบจริง ๆ
ก็ถือว่าผ่านแหละนะ เหลือแค่พาร์ทกินเท่านั้น
“เฮียไคมีอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”
“อันนั้นอะไรเหรอคะ เรากินอันนั้นได้ไหม”
ยิ้มเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันมองตามนิ้วของเขาไป เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกจากโต๊ะไปชี้ที่ป้ายเพื่อความแน่ใจ เมื่อไคเฉิงพักหน้าว่าใช่เด็กสาวก็ส่ายหน้าดิก รีบเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ
ก็จะไม่เป็นอย่างนี้ได้ไงในเมื่อคุณพี่เขาชี้ก้อยหมูดิบ เธอตั้งใจพามากินปลาร้าแต่คนจีนจะกินของดิบเสียแล้ว หัวจะปวด!
“อันนั้นเรียกก้อยค่ะพี่ไค อย่าทานเลยค่ะเป็นเนื้อหมูดิบเสี่ยงหูดับ”
“หูดับ? หมายถึงหูไม่ได้ยินเหรอคะ”
“ติดเชื้อแบคทีเรียน่ะค่ะ ก็เนื้อมันไม่ได้ปรุงสุก” มาวันแรกเอาปลาร้าให้รอดก่อนเถอะพ่อคุณเอ๊ย เธอเป็นแฟนอาหารอีสานมาหลายปียังไม่กินเลย
“อ้อ งั้นไม่กินก็ได้ค่ะ”
นั่งคุยกันไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ แต่ละอย่างส่งกลิ่นหอมน่ารับประทานจนคนไม่ได้กินข้าวเที่ยงน้ำลายสอ แต่เธอก็ยังพอจะมีเวลาได้เห็นว่าเขากำลังมองอาหารตรงหน้าเหมือนเด็ก
แล้วนึกภาพว่าผู้ชายตัวใหญ่ ๆ ท่าทางดูแบดบอยมีรอยสักแถมหน้าก็ดุมากกำลังทำท่าทางแบบนั้น เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูแต่ก็ประหลาดใจไม่น้อย
ดูจากลักษณะของเขา ไม่คิดว่าจะอยู่ง่ายกินง่ายขนาดนี้ คนเราดูจากภายนอกหรือตัดสินจากนิสัยด้านเดียวไม่ได้จริง ๆ
“ลองทานสิคะ ในนั้นมีข้าวเหนียว” มือสวยชี้ไปที่กระติบเข้าเหนียวข้างเขาก่อนจะเปิดกระติบของตัวเองบ้าง แต่ก็ยังลอบมองท่าทีเงอะงะของไคเฉิงอยู่ตลอด
“หนูยิ้ม อันนี้กินยังไงคะ”
“เดี๋ยวหนูกินให้ดู” ถึงจะเคยมีอะไรกันไปแล้วแต่เธอก็ยังเกรงใจเขาอยู่ ยิ้มจึงใช้ช้อนกลางตักลาบหมูมาใส่จานเล็ก ๆ ของตัวเอง ใช้ข้าวเหนียวจิ้มลาบแล้วเอาเข้าปาก
“กินไม่เหมือนกับข้าวสวยเหรอคะ”
“จริง ๆ กินแบบไหนก็ได้ค่ะ เพราะคนไทยแปลว่าอิสระ” เธอหลุดขำเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาทำหน้างงกับคำพูดของเธอ คิดอยู่ในใจว่าถ้าอยากทำความรู้จักกันเขายังต้องเจออีกเยอะ
นี่แค่เธอนะ ท่าทางอย่างเขาถ้าวันหนึ่งถ้าได้ไปเจอญารินนี่มีหวังนั่งงงเป็นไก่ตาแตก รายนั้นเหมือนโดนเลี้ยงมาโดยพี่กะเทย แต่จริง ๆ คือเป็นด้วยจิตวิญญาณ
ไคเฉิงเริ่มตักส้มตำไปใส่จานของตัวเองเป็นอย่างแรก เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อย เมื่อเห็นว่ายิ้มทำตัวเป็นกองเชียร์ก็ตักเข้าปากไม่รีรอ
เพียงเสี้ยววินาทีที่ต่อมรับรสได้รับรู้รสชาติ ดวงตาคมดุก็พลันเบิกกว้าง มือคว้าแก้วน้ำเย็นไปดูอึก ๆ แทบไม่ทัน
“ซี้ด เผ็ดจัง”
“เผ็ดเกินเหรอคะ หนูว่าให้เขาลดพริกแล้วเชียว กินไหวไหมคะ” ยิ้มซ่อนรอยยิ้มพอใจของตัวเองเอาไว้แนบเนียนภายใต้ใบหน้าที่ดูเหมือนตกใจ เพราะถึงจะให้ลดพริกแต่เธอก็แน่ใจว่ามันจะทำให้เผ็ดจนสะดุ้งได้แน่
ขอแค่ไม่เผ็ดจนต้องวิ่งโร่เข้าโรงพยาบาลก็พอ
“ไหวค่ะ ผมแค่ไม่เคยกินเผ็ดขนาดนี้”
“หูย เฮียไคเก่งจังค่ะ” เด็กสาวตาเป็นประกายยกมือขึ้นตบให้เขาสามครั้ง พยายามให้ไม่ดูเว่อร์จนเกินงามเพราะไม่งั้นเขาคงรู้ว่าเธอตั้งใจแกล้ง
ด้านไคเฉิงเขาไม่ได้เห็นว่ามีรอยยิ้มร้ายอยู่ใต้ดวงตาใส ๆ แต่แม้ว่าอาหารที่ได้มาลองวันนี้จะเผ็ดกว่าที่เคยกินมาตลอดชีวิตเขาก็ยอมรับเลยว่ามันอร่อยมาก
มีทั้งรสชาติเผ็ดเปรี้ยวและรสชาติบางอย่างที่บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร ที่บอกว่าไหวไม่ได้โกหก แต่อยากกินต่อจริง ๆ
“อร่อยค่ะ ไม่เห็นเคยรู้เลยว่ามีอาหารแบบนี้ด้วย ก็ว่าเคยกินอยู่นะถ้าเป็นส้มตำ แต่มันไม่ได้รสชาติแบบนี้”
“ในร้านอาหารที่เฮียไปไม่มีรสชาติแบบนี้หรอกค่ะ ต้องมาร้านโลคอลถึงจะได้กินของอร่อยจริง” หญิงสาวยกนิ้วโป้งยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่ได้สวมวิญญาณทูตอาหารไทย
นำเสนอร้านอาหารโลคอลเจ้าเล็กเจ้าน้อยให้กับเขาที่นับได้ว่าเป็นชาวต่างชาติ
“แล้วอันนี้คืออะไรคะ”
“ตับหวานค่ะ”
“ตับหวาน? Liver ของหมูใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ ลองดูอร่อยมาก” ยิ้มชี้ไปที่สองจานให้เขาได้ลองต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไคเฉิงไม่เพียงลองสองจานนั้น แต่เขาลองทุกจานที่อยู่ตรงหน้าแบบไม่ลังเล
แถมกินคล่องเร็วมากไม่เงอะงะนาน แม้จะเผ็ดซี้ดซ้าดจนเหงื่อแตกก็ตาม
“... อีสานฟู้ดเวรี่กู้ด”
“หนูบอกแล้ว…”
เรียกได้ว่าปรับตัวเก่งเสียจนยิ้มที่กำลังดึงทิชชูยื่นให้แปลกใจแล้วแปลกใจอีก คือเธอตั้งใจแกล้งเขานะเนี่ย ไม่คิดว่ามาถึงแล้วจะเอ็นจอยอีทติ้งขนาดนี้
คนจีนปลอมหรือเปล่า คล่องขนาดนี้
“อร่อยทุกจานเลยค่ะ โดยเฉพาะซุปเผ็ด ๆ นี่”
“อันนั้นเรียกต้มแซ่บ เฮียไคชอบหนูก็ดีใจค่ะ หนูเองก็ชอบอาหารแบบนี้เหมือนกัน”
“ซี้ด...โน๊ตไว้ในใจแล้วค่ะ”
“น้ำหวานไหมคะ น้ำเปล่าน่าจะไม่พอแล้ว” เธอว่าพลางมองเขาเผ็ดจนหน้าแดง น้ำหูน้ำตาไหลไปด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนจากเดิม เซอร์ไพร้ส์ดีเหมือนกันที่ได้เห็นอะไรแบบนี้ด้วยตาตัวเอง
ไม่น่าเชื่อว่าจู่ ๆ ความกลัวที่เคยมีกลับเลือนหายไปเกือบทั้งหมด เพียงแค่เธอได้นั่งดูเขารับประทานอาหารง่าย ๆ แบบนี้ ไคเฉิงเป็นผู้ชายที่น่าสนใจดีจริง ๆ
"อึ่ก อ๊ะ แรงอีก อื้อ!"เสียงครวญครางสั่นระคนเสียงหอบหายใจดังก้องไปทั่วทั้งห้อง อุณหภูมิห้องที่เดิมทีเย็นสบายในตอนนี้กลับร้อนระอุจนแทบหลอมละลายภายใต้แสงสว่างช่วงกลางวันที่ส่องลอดเข้ามาผ่านบานกระจก ปรากฏร่างของหนุ่มสาวกำลังกอดก่ายแนบชิด เด็กสาวตัวขาวกำลังนอนคว่ำคลานสี่ขาร่อนสะโพกเข้าหาท่อนเอ็นลำเขื่องด้านหลังอย่างลืนอาย ส่วนชายหนุ่มเบื้องหลังก็กำลังยืนเข่าอย่างมั่นคงทว่าเกร็งสะท้านไปทั้งร่างใบหน้าหล่อของไคเฉิงเชิดขึ้นขณะที่ฝากฝังส่วนหน้าของตนเข้าในช่องทางร้อนผ่าวหนัก ๆ มือขยำก้อนซาลาเปาขาวนุ่มทั้งสองข้างจนล้นออกมาง่ามนิ้วไม่นานมือข้างหนึ่งก็ยกขึ้นฟาดแก้มก้นงอนเสียงดังลั่นเพี๊ยะ!!“อ๊า!” ยิ้มสั่นระริกไปทั้งร่าง แขนที่ยันกายเอาไว้กับที่นอนเหมือนจะเสียหลักได้ในทุกเมื่อ ใบหน้าหวานหยดเหยเกด้วยความเสียวซ่านขณะที่ในอกรู้สึกได้ถึงไฟปรารถนาเผาไหม้อย่างรุนแรงด้านชายหนุ่ม ดวงตาคมกริบกำลังจดจ้องถ้ำเนื้อชุ่มฉ่ำที่ขมิบรัดแก่นกายก่อนจะกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก บั้นท้ายที่เด้งขึ้นลงยามที่เขากดกายกระแทกยังน่ามองเสมอเช่นเดียวกันกับแผ่นหลังนวลเนียนเปียกชื้นสะท้อนแสงไฟเป็นมันวาว ปกคลุมด้วยเส้นผมสียาว
“เอ่อ เฮียไคคะ”ด้านคนถาม เมื่อเห็นเธอหน้าแดงมองไปด้านหลังก็มองตามสายตาไป คล้ายจะเพิ่งนึกได้ขึ้นมาว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพังจึงโบกมือให้สองคนนั้นไปจัดการสัมภาระกระเป๋าเดินทางทั้งหมดส่วนตัวเองยืนจับมือเล็กรอจนทุกคนออกไปจากห้องและปิดประตูเรียบร้อยแล้วจึงหันกลับมาหายิ้มอีกครั้ง“ว่าไง คิดถึงเฮียไหม” เพราะไม่ได้เจอกันตั้งสองสัปดาห์เขาคิดถึงเธอจะแย่แล้วไม่ถามเปล่าแต่เขายังช้อนอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวก่อนจะพาเดินไปนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องนั่งเล่น แขนแกร่งเกาะเกี่ยวเอวคอดของคนบนตักเอาไว้นอกจากนั้นยังหันไปจูบเรียวแขนขาวที่โอบรอบลำคอของตัวเองอยู่เสียด้วย“คิดถึงค่ะ หนูคิดถึงเฮียไคเหมือนกัน” คำตอบนั้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานและมือนิ่มที่ลูบเบา ๆ ที่ข้างแก้มทำเอาชายหนุ่มที่เพิ่งทวงถามกลายเป็นคนเขินเสียเองไม่รู้หนูยิ้มใช้เวทมนตร์แขนงไหนแต่เธอเหมือนสามารถพลิกมาสะกดใจเขาได้ทุกเมื่อ เธอมีโมเม้นต์ที่เขินเหมือนกันนะ แต่ไม่ได้เขินถึงขนาดที่เขาจะสามารถแกล้งได้เวลาเดียวที่จะมีสิทธิ์แกล้งแม่คนนี้มีแค่เวลาอยู่บนเตียงด้วยกัน นอกนั้นเขารุกไปเธอจะรุกกลับ ใช้ดวงตาคู่นั้นจ้องดึงลมหายใจไปจากตัวเขา แถมสู้ไม่
“แม่ฉันไม่ได้ว่า ฉันก็แปลกใจเหมือนกัน จะว่าเป็นเพราะพี่ไคให้รถมาใช้แม่เย็นก็ไม่ได้ว่าอะไรตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้วนะ แค่บอกฉันว่าทำอะไรก็ให้รู้จักป้องกัน แต่ถ้าพลาดให้บอกทันทีอะไรงี้”‘ไอ้รอบที่แกไปนอนค้างห้องพี่เขาอ่ะนะ’“นั่นแหละ แม่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ไคเป็นใครมาจากไหน หรือว่ารู้จักอะไรกับคุณแฝด”‘ฉันถามอะไรหน่อยสิยิ้ม’“ว่า”‘พี่รักรู้เรื่องนี้ไหม ที่แกกำลังคุย ๆ แบบท้องชนกันกับฮีอยู่’“น่าจะรู้มั้ง เพราะว่าตอนที่โทรมาถามฉันเรื่องไอ้พัตเตอร์ พี่รักก็ดูไม่ได้สงสัยนะว่าสามีตัวเองไปรู้มาจากไหน น่าจะคุยกันแล้วมั้งว่าคุณแฝดไปรู้เรื่องมาได้ยังไง”‘ชัดเลย’“อะไรวะ”‘ฉันว่าที่แม่แกไม่ว่าไม่ใช่ว่าไม่ห่วงหรอก แต่อาจจะคุยกับพี่รักแล้วและรู้ว่าคุณไคเป็นเพื่อนฮีแฝด แถมเป็นน้องฮีทิม แกบอกฉันอยู่เหมือนกันนี่ว่าเขาต้องผ่านด่านสองคนนั้น”“เหรอวะ”“ใช่ ถ้าผ่านได้มันก็ไม่น่าห่วงไง ยังไงคุณไคก็ต้องเกรงใจคุณแฝด เกรงใจพี่ชายตัวเอง ไม่กล้าทำอะไรไม่ดีกับแก’ได้ฟังที่เพื่อนพูดแล้วยิ้มก็คิดย้อนไปถึงวันแรกที่แม่ถามเธอว่าไปนอนห้องเพื่อนหรือนอนห้องแฟน ตอนนั้นแม่ก็ดูใจเย็นเกินไปจนน่าสงสัยจริง ๆเป็นไปได้ว่าจะรู้ม
ท่าทีของยิ้มเหมือนจะทำให้พัตเตอร์ยิ่งโกรธจัด ชายหนุ่มย่างสามขุมเข้ามาหา มือคว้าไหล่ข้างซ้ายเอาไว้แล้วบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ ทั้งยังกระชากจนร่างของหญิงสาวเสียหลักปลิวตามแรงดึง“ได้เป็นกะหรี่ไฮโซเข้าหน่อยทำมาเป็นชูคอ ทีกูขอเอาละทำเป็นสะดีดสะดิ้ง ถ้าขายตัวทำไมไม่บอกวะ หรือคิดว่ากูไม่รวยเท่าเสียแก่ ๆ ของมึง ออดี้คันละไม่กี่บาทกูซื้อให้ขับได้อยู่แล้ว”“พูดเหี้ยอะไรของมึง ออกห่างจากเพื่อนกูเลยนะ” ยังไม่ทันที่ยิ้มจะได้ด่ากลับให้สมกับความปากหมาของมัน ญารินที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำก็จ้ำเท้าเดินเข้ามาแทรกตรงกลางและผลักอกของพัตเตอร์จนมือหลุดออกพอเป็นญารินอีกฝ่ายพลันหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ลดละสิ่งที่กำลังทำอยู่ คล้ายกับหากหยุดมันอีโก้จะพังทลายไม่มีชิ้นดีอย่างไรอย่างนั้น“ไม่เกี่ยวกับมึง อย่าเสือก”“แล้วมันเกี่ยวกับมึงเหรอ ยิ้มมันจะขับรถอะไรแล้วเกี่ยวอะไรกับมึงไม่ทราบ หา!! เป็นถึงลูกผู้กำกับแต่กลับทำตัวเหมือนอันธพาลข้างถนน พ่อแม่มึงอายไหมแบบนี้”“มึงอย่ามาด่าถึงพ่อแม่กูนะ”“กูด่ามึงค่ะ อีสมองหมาปัญญาควาย”“อีเวรนี่ นึกว่าบ้านมึงใหญ่แล้วกูจะกลัวเหรอ”“มึงไม่ต้องกลัวกูหรอก ฝั่งยิ้มมันก็ไม่ได้ไก่
หลายวันต่อมา“ยิ้ม ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ส้มตำป้าดาน่าจะทำพิษว่ะ”“อืมไปสิ เดี๋ยวฉันดูของให้”“อืมขอบใจนะ โอ๊ยไม่ไหวละ”เมื่อเพื่อนสาวจ้ำเท้าไปแล้วยิ้มก็กลับมาตั้งใจอ่านหนังสือเรียนในมือต่อ เพราะออกไปใช้เวลาอยู่กับไคเฉิงหลายวันเพิ่งจะได้กลับมาทุ่มกับการเรียนเต็มที่ได้ไม่นานช่วงนี้จึงต้องกลับมาอ่านหนังสือชดเชยให้มาทว่าอ่านไปได้เพียงยี่สิบนาทีโทรศัพท์เครื่องบางที่อยู่ในกระเป๋ากลับสั่นครืด หยิบมาดูก็พบว่าเป็นสายของคนไกลที่ห่างกันได้หลายวันแล้วเขาไม่ได้โทรเป็นวิดีโอคอลเพราะรู้ว่าเธออยู่มหาวิทยาลัย เห็นอย่างนั้นเด็กสาวจึงวางหนังสือลงบนหน้าตัก ก่อนจะกดรับสายด้วยรอยยิ้มแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู“ค่ะเฮียไค”‘ทำอะไรอยู่คะ’ เสียงนุ่มทุ้มที่ส่งผ่านสายมาพาให้ความเคร่งเครียดจากการอ่านหนังสือลดน้อยลงไปมาก ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกได้ถึงรอยยิ้มของเขา ทั้งที่เราคุยกันแบบไม่ได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ“อ่านหนังสือช่วงรอเรียนค่ะ เฮียไคล่ะคะ”‘เฮียเพิ่งกลับจากบ้านใหญ่ค่ะ คิดถึงหนูจัง หนูเป็นไงบ้างวันนี้ เรียนหนักไหมคะ’“หนักนิดนึง อาจารย์ก็สั่งงานเยอะ” เธอว่าด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน แม้ไม่ได้ตั้งใจงอแงกับเขาแต่เหม
ด้านฝั่งประเทศไทย ยิ้มที่กลับมาใช้ชีวิตปกติหลังไคเฉิงบินกลับจีน ก็พบว่าเขาเพิ่งจะเพิ่มเพื่อนเฟสบุ๊คของเธอ…เด็กสาวไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไรดีกับการได้เห็นคำขอเป็นเพื่อนของเฟสบุ๊คชื่อ ‘Huang KaiCheng’ เด้งขึ้นมาในกล่องแจ้งเตือน เพราะต่อให้จะตีลังกาคิดหลอกตัวเองอย่างไร คนที่จะใช้ชื่อนี้มันก็มีแค่เขาฝ่ายนั้นเพิ่งจะกดมาเมื่อราวชั่วโมงก่อนหลังจากที่เธอไปคอมเม้นต์ใต้โพสต์รูปหลานในเฟสบุ๊คของพี่เขย เขาคงไปเจอเธอในเฟสบุ๊คคุณแฝดสักคนเข้า กลับจีนไปวันเดียวก็เล่นเธอเลยเหรอ“โอ๊ย!! จะบ้า” หญิงสาวในชุดนักศึกษาเต็มยศเอ่ยลอดไรฟัน อยากจะเอาหัวโขกโต๊ะสักพันครั้ง เจอเฟสบุ๊คไม่ว่าแต่เธอวิจารณ์เหตุการณ์บ้านเมืองฉ่ำมากด่าชายแทร่ ความเหลื่อมล้ำ นายทุนกิน จีนเทา สงครามทั้งในและนอก จีนเทา สแกมเมอร์ประเทศเพื่อนบ้าน ซ้ายจัดแบบตกขอบโลก ซ้ำร้ายทุกโพสต์ตั้งเป็นสาธารณะ...ก็ไม่ได้อายหรอกที่ตัวเองมีมุมมองทางการเมืองและสังคมแบบนี้ แต่เธอยังไม่พร้อมให้เขารับรู้ไง นั่นแหละคือประเด็น“ตายห่าละอียิ้ม” แต่เรื่องที่เขาเจอเฟสบุ๊คก็ยังไม่เท่ากับที่มากดไลค์ใต้โพสต์ด่าจีนเทา เด็กสาวแทบจะหงายลงจากม้านั่งเสียตั้งแต่ตอน
ไม่นานนักทั้งสองคนก็ขึ้นมาถึงห้องที่ไคเฉิงเปิดเอาไว้ ยิ้มรู้แค่ว่าโรงแรมนี้เป็นโรงแรมเดียวกับที่เราเจอกันครั้งแรก เธอมัวแต่ร้องไห้จนดวงตาพร่ามัวมองไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเลขห้องคืออะไรจะใช่ห้องเดิมที่เคยเสียบริสุทธิ์หรือไม่ ในยามนี้เด็กสาวไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว เพราะทันทีที่ประตูห้องปิดลงและเขาก็รั้งตัวเ
"ซ้อมให้น่วมแต่อย่าให้ตาย อย่าให้โดนอวัยวะสำคัญ เอาให้เจ็บระบมต้องนอนพักไปสักเดือน แล้วก็สอนมันด้วยว่าอย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก เผื่อพ่อแม่มันไม่สอนถึงได้ทำตัวระยำแบบนี้"'คนผู้หญิงล่ะครับ'"ซ้อมเหมือนคนผู้ชาย บอกมันด้วยทีหน้าทีหลังอย่าคิดทำร้ายผู้หญิงด้วยกันแบบนั้นอีก และนอกจากซ้อมห้ามมีใครแตะเด็กคน
“จอดตรงนี้แหละค่ะเฮียไค เดี๋ยวหนูนั่งวินเข้าไปเอง”“ไม่ให้เข้าไปส่งที่บ้านเหรอคะ”“ไม่ดีกว่าค่ะ หนูยังไม่อยากให้แม่เห็นว่ามีคนมาส่ง” เด็กสาวส่ายหน้าดิกยามที่เขาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ยิ้มยังใช้น้ำเสียงสุภาพเพราะอยากให้เขาเข้าใจว่าให้เข้าไปส่งไม่ได้ และนี่เป็นเรื่องซีเรียสมากสำหรับบ้านเธอ“แม่หวงเหรอ”
แม้ตัดสินใจแล้วว่าจะทำความรู้จักกับเขา แต่ยิ้มก็ไม่ได้คิดว่าไคเฉิงจะเริ่มในเย็นของวันถัดไปทันทีเด็กสาวในชุดนักศึกษาหรี่ตามองรถออดี้สีขาวที่เคลื่อนใกล้เข้ามา ก่อนจะสลับไปอ่านข้อความจากแชทที่ส่งมาว่าจะชวนไปกินข้าวเรื่องกินข้าวน่ะเข้าใจเพราะเราก็คุยกันมาก่อนแล้วตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะทำความรู้จักกัน แต







